Oranje is los op het WK. Het elftal sloot de groepsfase na een simpele zege op Tunesië (3-1) af als winnaar en voetbalt in de ronde van de laatste 32 tegen Marokko. Dat duel begint om drie uur ’s nachts Nederlandse tijd, vroeg op dinsdag. In Monterrey, Mexico, is het dan zeven uur in de warme maandagavond.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Wat begon als een oranje bolderkar, is nu op sommige trajecten een vrij snel, soepel rijdend treintje in een flitsende oranje tint. Maar soms kraakt en piept het voertuig aan alle kanten. Het Nederlands elftal besloot in regenachtig Kansas City, waar de verwachte storm een omweg had genomen, de groepsfase van het WK. Het resultaat na drie duels: zeven punten, tien doelpunten gemaakt, vier tegen.
Het was af en toe een schiettent, waarin Nederland best een doelpunt of zes had kunnen maken. Het doelsaldo zegt nochtans genoeg; redelijk makkelijk scoren, dankzij meerdere schutters. Te veel goals tegen, ook uit spelhervattingen. Tunesië scoorde uit een hoekschop, net als Japan een week geleden.
In de strijd met Japan om de eerste plaats in de eindstand van de groep was er lange tijd niets aan de hand, totdat Nederland na rust een doelpunt van Tunesië incasseerde en Japan vrijwel gelijktijdig een voorsprong nam tegen Zweden. Nog één doelpunt en Japan had eerste gestaan in de virtuele stand. In dat geval was Brazilië de volgende tegenstander geweest.
Maar Oranje scoorde opnieuw en Zweden maakte gelijk (eindstand 1-1). Marokko is dus de volgende opponent. Oftewel: nummer 7 (Marokko) tegen 8 op de kort voor het WK bijgewerkte wereldranglijst. In Nederland leven meer dan 400 duizend mensen van Marokkaanse afkomst.
De bal gaat bij Nederland soms vol zelfvertrouwen van station naar station, en soms een station voorbij, van fel oranje naar fel oranje. Het ziet er mooi en gestileerd uit, bekeken vanuit de nok van het stadion. Maar het aantal fouten moet omlaag om werkelijk aspiraties te kunnen hebben op de geambieerde wereldtitel.
De ploeg van bondscoach Ronald Koeman wisselt in tempo en speelt met flair en vertrouwen, mooi en klassiek over de vleugels. Maar zelfs het zwakke Tunesië kreeg een paar behoorlijke kansen, mede omdat het spel vol slordigheden zit. Wat mogelijk ook meespeelde, was dat het duel al na zeven minuten beslist leek.
Groeien in het toernooi is het adagium, elke wedstrijd verbeteren. Dat is de kunst. En in feite begint het WK opnieuw. Van het Nederlands elftal mocht je simpelweg verwachten dat de ploeg zich in een veld van 48 landen eenvoudig zou plaatsen voor de laatste 32.
Marokko is de volgende tegenstander. Het is de Afrikaans kampioen, al denken ze daar in Senegal anders over na de omstreden finale van de laatste Afrika Cup. Mocht dat goed aflopen, dan is het perspectief op de kwartfinales behoorlijk, met de winnaar van Canada - Zuid-Afrika als tegenstander.
Het is de vraag in hoeverre tegenstanders van meer niveau, waaronder Marokko, vaker zullen profiteren van de laksheid, of van de soms vreemde missers bij Oranje. Stadion Arrowhead zat vrijwel vol supporters met een poncho, die de voorspellingen van noodweer trotseerden.
Het was voor het eerst dat Nederland in de open lucht voetbalde dit toernooi, en voor het eerst dat een WK-duel van Oranje onder leiding stond van een vrouw: scheidsrechter Katia Garcia. Het viel achteraf mee met het weer. Hoog in het stadion oogde het spel bij vlagen rustgevend. Het is een kwestie van schroeven en schroefjes aandraaien in de machine, met Frenkie de Jong als machinist, kort voor zijn defensie.
Nee, niet alles ging goed. Er was veel balverlies. Donyell Malen speelde ronduit ongelukkig als rechtsbuiten, al is hij door zijn snelheid altijd dreigend. Er werd slecht geschoten, terwijl in de voorbeschouwing door Ronald Koeman was gezegd dat zijn mannen best wat vaker mogen schieten. Telkens hingen donkere wolken, die voortdurend van tint veranderden, boven het stadion.
Tunesië, gedesillusioneerd na twee dikke nederlagen, bleek een vrij apathische ploeg, terneergeslagen door een trainerswissel tijdens het toernooi en het goochelen met spelsystemen, van drie naar twee centrale verdedigers en weer terug. De halve Nederlander Omar Rekik, twee keer basisspeler, zat deze keer op de bank bij het elftal van bondscoach Hervé Renard, dat in spelbepaler Hannibal Mejbri zijn beste speler heeft.
Nederland, met Nathan Aké als vervanger voor Micky van de Ven, die bij een gele kaart geschorst zou zijn voor de volgende ronde, won gemakkelijk, maar de eerste kans was voor Ismaël Gharbi. Hij dook van dichtbij op tussen de verdedigers en schoot over.
Denzel Dumfries zette even later voor en Eliyes Skhiri schoot de bal in eigen doel. Tijjani Reijnders nam even later een vrije trap, Virgil van Dijk kopte door en Brian Brobbey schoot van dichtbij fraai in. Het was zijn derde doelpunt van het toernooi.
Wat Tunesië deed, leek vaak nergens op. Na de 2-0 gingen de spelers even kort in overleg. Na de rust was al afgetrapt toen de Adelaars van Carthago ontdekten dat hun aanvoerder nog niet terug was op het veld. En toch scoorde Tunesië kort na rust, weer een tegendoelpunt uit een hoekschop die werd genomen door Mejbri en ingekopt door Hazem Mastouri.
Kort daarna scoorde verdediger Jan Paul van Hecke, een van de beste Nederlanders dit WK, met een kopbal na een hoekschop van Reijnders. Slimani raakte de bal nog met de kruin. Koeman wisselde in de slotfase veelvuldig, waarbij Crysencio Summerville opnieuw sprankelde.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant