De Bedrijfskantine Elke week luncht NRC mee bij een bedrijf. Deze week: Nederlands genderplatform WO=MEN, waar een doos met bonbons rondgaat en een presentatie voor Afghaanse vrouwen onderwerp van gesprek is.
Op het kantoor van genderplatform WO=MEN gaan twee dozen chocola rond, gekregen van een Oekraïens vrouwenfonds en een Litouwse vrouwenrechtenorganisatie.
Naam bedrijf: WO=MEN Dutch Gender PlatformLocatie: Den Haag Branche: Maatschappelijk werkJaaromzet: 1.195.000 euroAantal werknemers: Negen medewerkers en twee stagiairesKosten lunch: Ongeveer 3 euro per persoon
Boven een supermarkt op een verdieping in Den Haag zit het kantoor van Nederlands genderplatform WO=MEN. Het tapijt is versleten. Aan de muren hangen zelfgemaakte protestborden en tekeningen met een boodschap: ‘Stay out of my uterus!‘, bijvoorbeeld. Aan de muur hangt een omgekeerde wereldkaart, Afrika en Latijns-Amerika boven, Europa onder. Op elke vergadertafel staat een koektrommel en een theedoos.
In een oud keukentje ruikt het naar de binnenkant van een thermoskan waar ooit koffie in heeft gezeten. Boven het aanrecht op een rand staan zeventien thermoskannen. De meeste modellen stammen uit de jaren negentig. Borden, bestek, brood en beleg worden door officemanager Sandra Bouhuis (55) op de lunch/vergadertafel gezet. Naast een toetsenbord staan een koektrommel en een tosti-apparaat. „Jam, jam, jam”, zegt programmamanager internationale processen Nadia van der Linde (50). Om haar nek hangt een zilveren ketting met een bedel in de vorm van een clitoris. „Zo, kunnen jullie die borden even uitdelen alsjeblieft mensen!?”, zegt Sandra. De pindakaas, hagelslag, hummus en ketchup zijn van het huismerk G’woon. Brood heeft Sandra bij de bakker gehaald.
Één brood is oranje. Sandra had het niet gezien in de winkel. „WK-brood zeker”, zegt Nadia. „Moeten we niet toch nog een WK-poule doen”, stelt directeur Anne-Floor Dekker (45) voor. „Boycot! Boycot! Boycot!”, roept Nadia. Ze vraagt zich af waarom het „überhaupt” het WK voetbal genoemd wordt. Zij noemt het „heel expliciet” het WK mannenvoetbal. Sandra doet wel mee aan een WK-poule. Ze weet niks van voetbal maar wil graag aan fotograaf Simon laten zien dat ze vierde staat. „Ah oke, heel goed”, zegt Simon. Sandra denkt dat Brazilië gaat winnen en als topscorer koos ze ‘Vinícius Junior‘ want dat vindt ze een leuke naam.
WK-brood van de bakker.
Programmamanager gender, vrede en veiligheid Emine Kaya (53) komt de kamer binnen. Ze heeft twee dozen chocolade bij zich, gekregen van een Oekraïens vrouwenfonds en een Litouwse vrouwenrechtenorganisatie. Ze komt net van een werkreis in Vilnius en daarna vloog ze naar Rome voor een conferentie „om met elkaar te praten over de toestand van vrouwen en vrede en veiligheid”. Het ging op de conferentie natuurlijk ook over „monitoring, watchdogs en amplifying the voices” zegt Emine haar oranje WK-boterham besmerend met pindakaas.
Anne-Floor eet een handje druiven. Ze moet morgen een online workshop geven aan Afghaanse vrouwen in Kabul. Ze weet niet zeker of het lobby and advocacy-gedeelte van de presentatie daar wel zal landen. Bij de interactieve opdracht leren deelnemers hoe ze zelf voor iets moeten lobbyen. „Dat is in hun context natuurlijk een beetje moeilijk, de processen lopen anders daar”, zegt Anne-Floor. Ook het space for civil society-stuk moet ze waarschijnlijk wel wat aanpassen. Emine had laatst een meeting met een vrouwelijke voormalig rechter uit Kabul. „Ze willen gewoon, alsjeblieft, gezien blijven”, zegt Emine. „Ja, dat is echt key hierin”, zegt Nadia.
De akoestiek in de vergaderzaal is slecht. Inmiddels praten de acht vrouwen met elkaar door elkaar heen. Ik vang alleen nog flarden jargon op: „Funding”, „Even babbelen met Tweede Kamerleden”, „veertig miljoen”, „Asian Women Fund”, „zevenentwintig miljoen”, „theory of change”. Emine haalt al pratend haar tweede WK-boterham uit het tosti-ijzer. „Waar is die chocolade nou heen?”, vraagt Anne-Floor. De doos met in goud verpakte bonbons gaat rond. Iedereen neemt twee chocolaatjes.