Albums van de week Ha – er is weer eens een Muse-album waarop opgekropte energie telkens bombastisch leuk tot ontploffing komt. Ondertussen speelt Deus-gitarist Mauro Pawlowski hedonistische rock en is dirigent Nézet-Séguin juist van Mozart met scherpe randjes.
Muse
The Wow! Signal
Muse trekt het theatrale graag naar het belachelijke. Shows waar tientallen drones door de zaal cirkelen of gigantische robots met graaiende armen uit het podium oprijzen, teksten vol dystopische toekomstbeelden; alles om hun groteske rock nog imponerender te maken. De laatste jaren leverde dat vermakelijke liveshows op, maar ook veel vreselijke muziek. Nu is het niet alsof het Britse trio op zijn tiende album een andere weg heeft ingeslagen, maar toch is het eindelijk weer eens leuk.
In de kern is The Wow! Signal een break-up album, heftig beïnvloed door de scheiding van zanger Matt Bellemy. Maar in de wereld van Muse wordt dat vanzelfsprekend verpakt in een space-opera rond een mysterieus geluidsignaal uit de ruimte dat in 1978 werd opgevangen door een wetenschapper. De onverklaarde gebeurtenis inspireerde de laatste jaren meer makers. Producersduo Boards of Canada verwees afgelopen mei nog naar de precieze frequentie ervan in comebacksingle ‘Prophesy at 1420 MHz’ en Netflix voegde het toe aan de verfilming van de fantastische 3 Body Problem boeken. Opvallend genoeg verwijst de openingstrack op Muse’ album precies naar het laatste deel van die boekenreeks, dat draait om de verwoestende gevolgen van het contact zoeken met buitenaards leven.
Tot zover al classic Muse. En dan grijpt de band ook nog eens flink terug op het beste werk uit zijn catalogus. Zo zou de alsmaar door cirkelende en verschroeiende riff van ‘Cyrogen’ uit dezelfde sessie kunnen komen als die van ‘Plug-in Baby’, waarmee ze in 2001 doorbraken. In opener ‘The Dark Forrest’ klinkt het aanstekelijke galopperen van space-western hit ‘Knights of Cydonia’ uit 2006. Ook de onverwachte knipogen naar de Franse house van Justice en glinsterende metalfunk werken op een wonderlijke manier. Goed, de drakerig letterlijke ballad ‘Shimmering Scars’ is een pittige zit, het gescandeerde Latijn door een koor elders pure kitsch, en het duet met popzangeres Ellie Goulding ook geen groot succes. Maar eindelijk is er weer een Muse-album vol momenten waarin opgekropte energie telkens bombastisch leuk tot ontploffing komt.Ralph-Hermen Huiskamp
Mauro Pawlowski
Unspectacular Times
Glanzend, luchtig, bijna glossy, zo presenteert zanger/gitarist/songschrijver Mauro Pawlowski zich op zijn nieuwe solo-album Unspectacular Times. De Belgische Pawlowski, tot voor kort ook bekend als gitarist van dEUS, maakte een collectie liedjes met een hoge inzet. Hij ontdoet rockmuziek van weerhaken en stekels, dompelde zijn gitaar in honing en speelt afgeronde noten. Dat geldt ook voor de langgerekte saxofoonklanken en tinkelende synthesizer die door de nummers dwalen.
Pawlowski’s soepele stem, met nu en dan een barst, heeft een ontspannen timbre, en een ondertoon van hedonisme, we horen een zanger die bijna wellustig zijn vaardigheid tentoon spreidt. Die wellust zit ook in de productie, die rijk en weelderig is.
Pawlowski zingt in het ene lied over ‘het mysterie van het leven’ en concludeert in een ander nummer ‘It’s a wonderful life’. Het is opvallend hoeveel gewicht de woorden krijgen als je de context kent. Mauro (55) maakte dit album nadat hij afgelopen najaar de diagnose Alzheimer kreeg. Zijn slogan is: ‘We zullen doorgaan’.
In de liedjes klinken Pawlowski’s uitspraken nu als definitieve conclusies over zichzelf, en het leven, bijvoorbeeld in ‘No Neutral Expression’: ’I never saw myself as a most manly creature/ another revolutionary or some kind of teacher’.
Het zijn ontroerende momenten die ook weer surrealistisch tegenwicht krijgen, zoals in het titelnummer: ‘We saw a gentleman falling off his bike/ who turned out to be a Nobel Prize winner/ he put his thumb up and said ‘I’m alright!”De glamoureuze sound, die verwijst naar ‘klassieke rock’ als van Steely Dan en Hall & Oates (Pawlowski’s drummer Brain Dunne speelde bij deze laatste), is soms overdadig. Maar het optimistische geluid verbeeldt Pawlowski’s toewijding. In ‘I Shall Resist’ zingt hij: ‘Life remains such a mystery’. Een paar iets te gladde keyboardtonen worden goedgemaakt door de onopgesmukte stem van gastzangeres Lola Harper.
Hester Carvalho
Yannick Nézet-Séguin met RIAS Kammerchor en Chamber Orchestra of EuropeMozart – Requiem & Grosse Messe
De Canadese dirigent Yannick Nézet-Séguin laat nooit na om alle gezichten van het genie Mozart te laten zien: de elfachtige lichtvoetigheid en de zware tred van het noodlot gaan hand in hand. Je kunt het hem wel toevertrouwen om het drama op scherp te zetten in het Requiem en de Grosse Messe, de meest aangrijpende religieuze werken van „het wonder dat ter wereld kwam in Salzburg”, zoals vader Leopold Mozart zijn zoon eens noemde.
Pas na een overdonderend klein kwartier geeft Nézet-Séguin voor je gevoel koor en luisteraar in het Requiem de eerste kans om even adem te halen, bij het „salve me, fons pietatis”, red me, bron van mededogen. De dirigent doet vondsten die je weer een nieuw blik geven op een stuk dat je al goed dacht te kennen. Met name instrumentaal licht hij er mooie details uit, het ‘Amen’ kent de nodige onorthodoxe wendingen, het ‘Agnus Dei’ wordt een spannende dialoog tussen koor en solisten. En waar veel dirigenten er in de slotnoot van het ‘Lux aeterna’ met een ferme klap het Requiem afsluiten laat Nézet-Séguin die laatste woorden „quia pius est” (omdat U genadig bent) juist prachtig wegsterven.
Is het mijn favoriete uitvoering? Nee. Hij bevrijdt me niet van de verknochtheid aan Christopher Hogwoods versie wiens zielen al halverwege de hemel zweven met jongenskoor en de onaardse sopraan van Emma Kirkby. Nézet-Séguin blijft daarentegen stevig geworteld in de aarde. Het zijn de gelovigen die zingen, niet de engelen.
Die filosofie is ook onmiskenbaar in Mozarts Grosse Messe, waar Nézet-Séguin wederom niet bang is om hier en daar de scherpe randen op te zoeken. „Domine Deus” wordt een lichtvoetig duet voor sopraan en mezzo, het „Qui tollis” klinkt als een rauwe smeekbede. En ja, dan is er ook nog het „Et incarnatus est”, de prachtige dialoog tussen houtblazers en sopraan Ying Fang, over de God die mens is geworden. Als de mens dat zelf nu ook nog zou kunnen.
Joost Galema