We kunnen leren van andermans ervaringen: elke week een levensveranderend inzichtje van een bekendere Nederlander. Deze week: Pien Wekking.
Kookboekenschrijver Pien Wekking (28): ‘Als ik op reis ben geweest, neem ik altijd iets van die plek mee voor mijn oma. Soms is het pesto uit Ligurië, dan weer macarons uit Parijs. Ze is er altijd blij mee, zegt ze, maar als ik haar dan een paar maanden later weer bezoek, staat het potje pesto onaangeroerd op haar aanrecht. Wáárom gebruik je dit niet, vroeg ik haar laatst. Dat is toch zonde, reageerde ze. Zo’n goede pesto, in zo’n mooi potje, dat je helemaal uit Italië hebt meegenomen. Daarvan ga ik op een normale dinsdagavond toch geen pasta pesto maken?
Zo’n gekke paradox is dat: je hebt iets moois en lekkers, maar je gebruikt het niet. Ik vind dat onzin. Het lijkt misschien of er een beter moment is om zoiets te gebruiken, maar dat is niet zo. Je weet niet of zo’n moment gaat komen: er bestaat geen reserveleven waarin je pesto lekkerder gaat smaken. Juist een dinsdagavond maak je bijzonder als je dat potje opendraait.
Het is niet alleen m’n oma, hoor. Ik zie vaak dat mensen een goeie olijfolie krijgen voor een housewarming, en die vervolgens achterin een keukenkastje ligt te verstoffen, terwijl alles wordt gemaakt met de mindere variant. Een prachtig servies dat alleen op tafel mag komen tijdens een feestdag. Ik maak me er ook schuldig aan. Ik heb zo’n grote geurkaars met drie lonten. Die wil ik nooit aansteken als ik Sex and the City kijk op de bank, maar ook niet als er mensen komen eten, want dat vind ik te heftig. Zo geniet je er dus nooit van. Bewaar daarom niets voor een reserveleven. Gebruik die olijfolie, steek die kaars aan. Maak juist een lekkere pesto pasta op dinsdag.’
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant