Desiree is een energieke gangmaker, haar vriend is de huiselijkheid zelve. Dat werkt heel goed, totdat ze door gezondheidsproblemen thuis komt te zitten. ‘Zo kwetsbaar is dus zelfs een goede relatie.’
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Ik vraag me wel eens af: als we kinderen hadden gehad, zouden we dan ook uit elkaar gegaan zijn? Wat zijn eigenlijk de doorslaggevende factoren die je doen besluiten wel of niet samen te blijven? Nu, een half jaar na de breuk, denk ik: onze relatie had baat bij mijn harde werken en toen dat stopte, raakte het uit balans. Ik ontdekte: je kunt van tevoren nog zo’n mooi beeld hebben van liefde in goede en slechte tijden, maar of je het samen redt, hangt van veel grilliger zaken af dan de juiste intenties. Zelfs liefde is niet genoeg.
‘Mijn man en ik vierden elke kerst in Italië, waar hij vandaan komt. Het jaarlijkse bezoek aan zijn familie was altijd een van de hoogtepunten van het jaar. Maar de laatste keer was ik te ziek. Dat was niets nieuws. Ik heb al mijn hele leven last van chronische aandoeningen en dus ook al onze hele relatie lang. Maar dat speelde nooit een rol. Ik werkte hard, maakte theatervoorstellingen in het hele land en was vaak op pad.
‘Maar kort voor kerst 2025, op een dag in november, faalden mijn longen en dreigde ik te stikken. Mijn vriend heeft me een injectie moeten geven en belde een ambulance. En eenmaal ontslagen uit het ziekenhuis, onthutst en ternauwernood aan de dood ontsnapt, ben ik een week naar mijn ouders gegaan om wat bij te komen. Daar belde ik mijn vriend.
‘Kennelijk had ik de afstand nodig om over dit heikele onderwerp te beginnen, al vraag ik me af of ik dat toen ook al zo zag. Ik zei: ‘Ik denk dat het beter is als ik dit jaar niet met je meega. Het vliegen, het logeren, de lange maaltijden, het is allemaal te zwaar voor me. Bovendien moet ik op eerste kerstdag naar het ziekenhuis voor een korte behandeling.’ En hij antwoordde: ‘Ik heb daar natuurlijk ook aan gedacht, maar je weet toch hoe belangrijk kerst in Italië voor me is.’
‘‘Zijn antwoord schokte noch verbaasde me. Hij had gelijk, ik wist hoe belangrijk die dagen voor hem zijn. En precies om die reden had ik er nooit eerder op aangedrongen in Nederland te blijven, hoe moe ik soms na een jaar werken ook was. Het jaar ervoor had de arts me voor de zekerheid prednison meegegeven, omdat ik er heel graag bij wilde zijn. Maar nu wist ik: dit jaar lukt het me echt niet. Mijn besluit stond vast. Sorry, het spijt me.
‘De avond voor zijn vertrek naar Italië hebben we nog samen gekookt en het was best gezellig, al hing mijn thuisblijven als een donkere wolk boven de maaltijd. De volgende ochtend ging hij met een chagrijnig gezicht naar Schiphol.
‘Wij hielden en houden van elkaar, het was al die negen jaar een feest om met hem samen te zijn. Natuurlijk, wij waren een stel dat bestond bij de gratie van vaste patronen. Maar voor welk stel geldt dat niet na zoveel jaar? Als ik ’s avonds thuiskwam, stond hij in de keuken en bij mooi weer zette hij de barbecue aan. Dan rommelde ik wat met de planten op het balkon en legde hij een visje op de grill. Onderweg in de auto verheugde ik me al, want ik wist wat we zouden gaan eten, daar hadden we het die ochtend al over gehad – ook in die zin zou hij niet Italiaanser kunnen zijn.
‘Ik was gek op hem, wij vulden elkaar aan. Hij, de man van de huiselijkheid, ik die hem daar op gezette tijden uithaalde. Ik was altijd degene die zei: kom, laten we iets leuks gaan doen vandaag! En hij was de man die zich daartoe liet verleiden, zij het niet zonder eerst wat bezwaren te hebben geuit. Zoals: wat voor weer wordt het, en hoelang blijven we weg? Maar een beetje gesputter kon me niet schelen, ik had energie en zin genoeg voor ons beiden.
‘Hij zette overal vraagtekens bij. Ik ben die pas gaan zetten toen ik steeds zieker werd. Naarmate ik minder energie kreeg, veranderde de dynamiek tussen ons. Ik kon niet meer werken en was de hele dag thuis. Ik bedacht geen uitjes meer en hij had dat nooit gedaan en deed dat nu ook niet.
‘Al die jaren samen zagen we elkaar een paar keer per week, en heel onregelmatig. Maar nu het leven voor mij ingewikkelder werd, werd de relatie dat ook. Alles kostte inspanning. Ik kon me niet meer dwingen in mijn oude rol van gangmaker. Zo kwetsbaar is dus zelfs een goede relatie. Niet dat hij alleen maar egocentrisch was ofzo, dat is mijn punt helemaal niet. Mijn punt is dit: kennelijk hoeft er maar iets te verschuiven om de verhouding tussen twee mensen te veranderen. Alsof we elkaar ineens van een andere kant zagen, waardoor we elkaar niet langer herkenden.
‘Twee dagen nadat hij was vertrokken, belde ik hem. ‘Je baalde hè’, vroeg ik. ‘Ja’, antwoordde hij. Ik zei: ‘Maar als jij mij dit thuisblijven niet kunt gunnen, als ik zoveel weerstand voel en we nu allebei zo’n kutgevoel hebben, wat doen we dan nog samen?’ En eenmaal begonnen, maakte ik het af: ‘ik kan dit niet meer, ik wil uit elkaar.’ Ik wist dat ik dit moest zeggen. Als ik zou wachten tot hij thuis was, zouden we vast weer gewoon doorgaan, want de leuke momenten waren niet weg.
‘Ik was ooit gevallen op zijn sportieve karakter, hij was een energieke ondernemer die klom en surfte, maar het paste niet meer. Andere eigenschappen deden er ineens veel meer toe. Hij begon te huilen. Hij zei niet: ‘Ik kom nu naar je toe’. Net zomin als hij ooit had voorgesteld; ‘zullen we dit jaar eens kerst met jouw ouders vieren?’ Ik had gehoopt op geruststelling en begrip. Hij was iemand op wie ik altijd had kunnen leunen, maar ik had nooit kunnen voorspellen hoe zwaar ik dat ooit zou moeten doen.
‘Is het niet bizar dat wel of niet bij elkaar blijven een kwestie is van een zekere balans en toeval? Iemand hoeft geen klootzak te zijn om het met hem uit te maken. Liefde is zoveel complexer dan dat. Kinderen heb ik nooit gewild, dus die bindende factor was er niet. Ik mis hem en heb regelmatig spijt. Maar met mijn gezondheid gaat het stukken beter.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Desiree gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant