Wekelijks bezoekt Gidi Heesakkers een eetgelegenheid ergens in het land. Met een klant neemt ze het leven door, na haar vraag: hier opeten of meenemen? Vandaag: Corry Wijers (75) en Wiel Frenken (73), cafetaria Lömmerich, Limbricht.
Gidi Heesakkers is chef van Volkskrant Magazine. Ze schrijft over stand-upcomedy & cabaret en populaire cultuur.
‘O, daar zitten die mensen weer met dat hondje.’ Zoiets horen Corry Wijers (75) en Wiel Frenken (73) geregeld als ze met Loesje zijn neergestreken in cafetaria Lömmerich, 20 minuten rijden van hun woonplaats Echt.
Corry: ‘Twee jaar geleden overleed een vriendin van mij. Zij woonde in Sittard en werd hier in de straat opgebaard. We gingen naar Limbricht om afscheid te nemen, maar waren te vroeg, en toen zei mijn man: ‘Och, daar is een frituur, dan gaan we nog even een frietje eten.’ Nou, zo kwamen we hier terecht. Wat een lekkere friet, zeiden we, daar gaan we voor terug. Sindsdien zijn we er twee keer per week, donderdag en zondag. De eigenaars zijn zulke leuke mensen.’
Wiel: ‘We gaan iedere dag ergens koffiedrinken.’
Corry: ‘Op maandag rijden we naar België en dinsdag naar een ijssalon in Tüddern, net over de grens in Duitsland.’
Wiel: ‘We leven nu hè! Wij zitten in de laatste fase, dus we zijn aan het genieten.’
Corry: ‘En we gaan niet op vakantie.’
Wiel: ‘Nooit! Vinden we niks aan. Nee, helemaal niet. Ab-so-luut niet!’
Corry: ‘Ik heb thuis alles wat ik wil.’
Wiel: ‘We zijn 31 jaar samen...’
Corry: ‘32.’
Wiel: ‘O, 32. En we zijn al die jaren nooit op vakantie geweest.’ Wijst om zich heen. ‘Dit. Dit is iedere dag vakantie.’
Corry: ‘Ik ben blij dat hij er ook niks om geeft. Anders had ik een probleem.’
Wiel: ‘Ik ben één keer naar Spanje geweest. Veels te warm. En het eten was ook niks. Doordat ik vanaf mijn 18de de hele dag achter het stuur zat, was de behoefte om weg te gaan al een stuk minder. Ik heb als vrachtwagenchauffeur heel Europa gezien. Op mijn 13de begon ik met werken. Ik kom uit een gezin van twaalf kinderen, dan weet je hoe het gaat. Toen ik haar leerde kennen, ben ik huisschilder geworden. Dat was eerst een hobby, maar van die hobby heb ik mijn beroep gemaakt.’
Corry: ‘Hij werkt nog steeds kleine beetjes.’
Wiel: ‘Ik ben net zo’n opgedraaide Pinokkio. Ik ben graag onder de mensen.’
Corry: ‘Ik hou van rust.’
Wiel: ‘Je moet een mens nemen zoals-ie is.’ Klopt op zijn borst. ‘Hier, het hart. Verder telt er bij mij niks.’
Corry: ‘Iedereen moet zelf weten wat-ie doet, wat-ie aantrekt. Ik wil in mijn waarde gelaten worden, dan moet je dat een ander ook gunnen.’
Wiel: ‘Commentaar is meestal afgunst.’
Corry: ‘En altijd weer beginnen mensen over vakantie: ‘Gaan jullie nog op vakantie?’ Vakantie, vakantie, vakantie. Het verst zijn we geweest toen we het hondje opgehaald hebben, bij Leipzig. Eigenlijk ben ik heel saai. Ik woon al bijna 75 jaar in hetzelfde huis.’
Wiel: ‘Laat ons maar lekker daar zitten.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant