Aardbevingen Venezuela Tienduizenden mensen worden nog vermist na de zware aardbevingen die woensdag Venezuela troffen. In Caracas zoeken reddingswerkers naar overlevenden, maar de tijd begint te dringen. „Hoeveel slachtoffers onder het puin liggen weten we niet, maar de geur die hier hangt, zegt genoeg.”
Reddingswerkers zochten zaterdag naar overlevenden in het puin van een ingestort gebouw in Caracas.
Onder het licht van bouwlampen proberen tientallen hulpverleners zaterdagavond mensen te redden uit een ingestort gebouw van twaalf verdiepingen in de wijk Los Palos Grandes. Onder hen de Mexicaanse hulpverlener Miguel Jimenez die instructies geeft aan een groep van elf landgenoten die een dag eerder zijn aangekomen.
Ze behoren tot de vele internationale reddingsteams die na de desastreuze aardbevingen van woensdag met spoed naar Venezuela zijn gereisd om hulp te bieden. Het officiële dodental van de ramp stond zaterdag op 1.430, maar omdat tienduizenden mensen nog worden vermist, is de verwachting dat dat nog sterk zal oplopen. Snelle hulpverlening is daarom belangrijk: hulporganisaties beschouwen de eerste 48 tot 72 uur na de ramp als cruciaal voor het terugvinden van levende slachtoffers.
„Toen we aankwamen zijn we direct aan de slag gegaan. Eerst op een plek verderop, waar ook een heel flatbouw was ingestort. Daar hebben we een vrouw kunnen redden. Ook haar hond leefde gelukkig nog. Vandaag zijn we hier gaan zoeken”, zegt Jimenez.
Op de achtergrond staat een graafmachine, en achter de plek waar de hulpverleners met hun knaloranje overals en helmen bezig zijn, is een groot lint gespannen. Daarachter staan iets van vijftig Venezolanen klaar. Burgers, met een schep in de hand, laarzen aan en mondkapjes op. Veel mensen komen uit de buurt en willen helpen. Maar er zijn ook mensen uit veel verder gelegen wijken zijn gekomen om zich in te zetten.
„Ik voel me machteloos, ik moet iets doen”, zegt Mercedes Capriles-Cruz, die een half uur van Los Palos Grandes woont. „Bovendien weten we niet of er wel genoeg gedaan wordt. Zijn er middelen genoeg? Heeft de overheid genoeg hulp beschikbaar? Als ik thuisblijf word ik depressief, dus kom ik hier om te helpen”, zegt ze.
De Mexicaanse hulpverlener Miguel Jimenez en zijn mensen zijn direct na aankomst in Venezuela aan de slag gegaan.
Verderop zitten mensen in groepjes op straat. De sfeer is bedrukt. Hoe meer dagen er verstrijken en hoe langer het duurt voordat mensen gered worden, hoe onzekerder de situatie. Iets later op de avond waait er ineens een sterke lucht over de straat. Mensen grijpen naar hun mondkapjes. Iemand begint te hoesten. Hulpverleners zoals Miguel Jimenez zijn gewend aan de geur van lichamen in ontbinding. „Het is confronterend voor de mensen hier, want het is de harde realiteit.”
„Hoeveel slachtoffers onder het puin liggen weten we niet, maar de geur die hier hangt zegt genoeg”, zegt Jimenez. Toch heeft hij vanuit zijn ervaring ook genoeg voorbeelden van situaties waar mensen zelfs na dagen nog gered worden. „We hebben al mensen gered tijdens grote overstromingen, en ook eerder bij aardverschuivingen, zelfs na een week nog. Ons team heeft specialisten, we bundelen onze kracht met de Venezolaanse diensten, die we komen ondersteunen.”
Een truck met reddingswerkers uit Colombia reed zaterdag door Los Corales, zo’n veertig kilometer ten noordoorsten van Caracas.
Op een bord wordt alles bijgehouden. De eerste dag zijn er zeven mensen uit het gebouw gered. Een dag later drie. Er zijn tot nu toe 38 doden uit het ingestorte gebouw gehaald, en 23 gewonden, staat er geschreven met een groene stift.
Hoewel er uit verschillende delen van de wereld hulp op gang komt – ook uit Nederland zijn reddingswerkers gearriveerd – is er vooral veel hulp vanuit de regio gekomen. Veel landen in Latijns-Amerika zijn te hulp geschoten en hebben teams zo snel mogelijk naar Venezuela laten reizen; de solidariteit is groot. „Wij zijn nu met elf maar er zijn nog ongeveer twintig mensen van ons team uit Mexico onderweg. Er werken hier Argentijnen, Brazilianen, Peruanen”, zegt Jimenez. „Heel Latijns-Amerika is vertegenwoordigd. Een grote groep Chilenen komt morgen aan.”
Op een bord wordt bijgehouden hoeveel mensen zijn gered, en hoeveel doden en gewonden zijn geteld.
Maar makkelijk is het niet om Venezuela nu te bereiken. Veel luchthavens zijn gesloten na de ramp. Ook op het vliegveld van hoofdstad Caracas kunnen geen vliegtuigen landen omdat een deel is ingestort.
Het is op zaterdagmiddag dan ook een complete chaos op de luchthaven van Valencia, een van de weinig wel functionerende luchthavens in het land. Verschillende internationale hulporganisaties en medisch personeel van organisaties zoals het Rode Kruis zijn aangekomen en op de bagageband rollen grote kisten en volle koffers met medische spullen en materiaal voorbij, net als grote pakketten met literflessen water, voedsel, en medische apparatuur.
„Venezuela heeft het al jaren heel zwaar, er zijn grote tekorten in de medische sector, dus hebben zoveel mogelijk meegenomen”, zegt Armando Francis van het Rode Kruis uit Panama.
Een zaterdag genomen luchtfoto toont de verwoesting in het kuststadje Caraballeda.
Als de hulpverleners in hun veiligheidstenues en helmen langs de controle lopen en de aankomsthal binnenkomen wordt er hard geapplaudisseerd en klinkt er gejuich. „Dank dat jullie er zijn, welkom!” wordt er geroepen. „Red ons”, gilt een vrouw.
Onderweg vanuit Valencia naar Caracas is er plotseling opnieuw een lichte schok. Even een korte trilling, die voelt als een hevige duizeling. Later blijkt het een naschok met een kracht van 5,6 te zijn.