WK voetbal Met zijn spelinzicht en rust aan de bal blinkt middenvelder Ayyoub Bouaddi (18) uit bij het Marokkaans elftal, in de eerste knock-out-ronde tegenstander van Oranje. Vlak voor het toernooi verkoos hij Marokko boven Frankrijk – tot teleurstelling van de Fransen. „Hij was voorbestemd voor succes.”
Ayyoub Bouaddi wint een duel van de Brazilianen Casemiro en Igor Thiago.
In de categorie ‘aanmoedigende gebaren op het veld’ was het applaus van Ayyoub Bouaddi (18) atypisch. Minuut 87 in het MetLife stadion in New Jersey. Het staat 1-1 tussen Brazilië en Marokko als verdediger Chadi Riad om zich heen kijkt. Rechts van hem zakt Bouaddi in. Riad ziet het, speelt de middenvelder in. En dan, terwijl de bal nog onderweg is, begint Bouaddi driftig te klappen. ‘Uitstekend gezien’, maakt hij ermee kenbaar, en hij begint aan een nieuwe aanval.
Het moment tijdens Marokko’s eerste groepswedstrijd was illustratief voor het enorme vertrouwen waarmee de jonge Bouaddi, tot het WK onbekend bij het grote publiek, tijdens zijn vierde interland op het veld stond. Hij had de meeste balcontacten (88), won de meeste duels (11) en gaf de meeste succesvolle passes op de helft van de tegenstander (30), met een passnauwkeurigheid van 93 procent. Continu was Bouaddi aanspeelbaar, aan de bal viel hij op door zijn rust en hij troefde Casemiro af, de 34-jarige breker die acht seizoenen voor Real Madrid speelde.
„Nu al een onmisbare schakel”, schreef het Franse L’ Equipe daags na de wedstrijd. Volgens The Guardian had de man of the match-prijs naar Bouaddi moeten gaan, niet naar Vinicius Júnior. Het Amerikaanse ESPN voorspelde dat hij niet meer onderschat zal worden „na het vernederen van Casemiro”.
Minder verrast was Marokko-bondscoach Mohamed Ouahbi. „Ik was niet onder de indruk; we weten heel goed wat voor speler hij is. Hierom hebben we zo veel gesprekken gevoerd met hem om voor Marokko te kiezen.”
Ook voetballiefhebbend Frankrijk weet al langer dat het voetbal een potentiële ster rijker is – vooral sinds een memorabele Champions League-avond met zijn club Lille, in de herfst van 2024.
Jeugdtrainer Georges Tournay, in een interview met L’Equipe: „Hij was voorbestemd voor succes.”
In Bouaddi’s jongenskamer is geen PlayStation te vinden, als hij opgroeit in Creil, zo’n 40 kilometer ten noorden van Parijs. Wanneer hij niet op het voetbalveld staat, zit hij met zijn neus in de boeken of maakt hij ijverig zijn huiswerk. Wiskunde is zijn favoriete vak. Sport krijgt hij al op jonge leeftijd mee: zijn vader, Hassan Bouaddi, is handballer en daarnaast locoburgemeester.
Op 13-jarige leeftijd wordt hij gescout door Lille. Jeugdtrainer Tournay herinnert zich dat hij er door zijn lengte (uiteindelijk 1,85 meter), techniek en ‘oog voor het spel’ al snel uitsprong. Ook zijn discipline valt op: op jeugdtoernooien is hij de enige die geen burgers of pizza eet. Bouaddi slaat teams en schoolklassen over – vanaf 15 jaar speelt hij voor alle mogelijke Franse jeugdelftallen.
Bouaddi tijdens de tweede groepswedstrijd, tegen Schotland, in duel met Ryan Christie.
De welbespraakte Bouaddi valt ook buiten het veld op. In het Élysée, de officiële residentie van de Franse president, wint hij op 15-jarige leeftijd een debatwedstrijd voor jeugdvoetballers, in aanwezigheid van Brigitte Macron. Volgens de jury beargumenteert hij het best waarom resultaat in de sport belangrijker is dan de methode.
Resultaat levert Bouaddi in oktober 2024, op zijn 17de verjaardag en een jaar na zijn debuut. In de Champions Leaguewedstrijd tegen Real Madrid durft Lille-trainer Bruno Génésio hem op te stellen tegen topspelers als Jude Bellingham en Aurelien Tchouameni. Met een onbevreesde Bouaddi wint Lille met 1-0.
Dat hij na rust tegenover zijn grote idool Luka Modric staat, heeft hij nauwelijks door. „Ik was in een droom, ik had totaal geen controle”, zegt hij over die avond tegen L’Equipe. Na afloop zingen Lille-supporters luidkeels ‘bon anniversaire‘ en als Bouaddi een microfoon in zijn gezicht krijgt gedrukt, zingt hij verlegen mee.
66-voudig Marokkaans international Karim El Ahmadi herinnert zich hoe volwassen Bouaddi tegen Real Madrid speelde. Bouaddi was volgens de oud-Feyenoorder „in totale controle” en wist wanneer hij de bal één of twee keer moest raken. Bovendien: „Vaak zie je dat zo’n speler goed is aan de bal, maar niet in de duels. Hij is heel compleet.”
Inmiddels heeft Bouaddi 96 wedstrijden gespeeld voor Lille. Wiskunde studeert hij nog steeds, op afstand aan de Universiteit van Aix-Marseille. Omdat ingewikkelde formules en axioma’s zijn „geest scherp houden”. Wiskunde helpt hem bovendien „het spel sneller te begrijpen”.
Hoe dichter naar het WK, hoe groter de vraag werd: kiest Bouaddi voor Les Blues of voor Les Lions de l’Atlas? En wat zou de reactie in Frankrijk worden, als hij voor Marokko kiest? Onder anderen Algerijns international Houssem Aouar kreeg (online) te maken met racisme en haat nadat hij besloot voor een ander land dan Frankrijk te spelen.
Na Bouaddi’s keuze richtten de verwijten zich vooral op bondscoach Didier Deschamps, die nooit contact met hem heeft opgenomen. In een uitzending van RMC Radio zegt oud-voetballer Jérôme Rothen „geschrokken” te zijn van zijn nalatigheid. Deschamps had moeten beseffen dat Bouaddi „een uitzonderlijke speler is”.
Volgens El Ahmadi doet Marokko dat juist heel goed. „Ze zijn er heel vroeg bij om jongens te benaderen. Zo’n gesprek is heel belangrijk. Je krijgt het gevoel dat je wordt geaccepteerd, dat ze je graag willen hebben.” Ook de steeds betere faciliteiten en prestaties van Marokko hebben geholpen, denkt El Ahmadi.
Uiteindelijk ziet El Ahmadi dat Bouaddi zijn keuze vooral op gevoel heeft gemaakt. Bouaddi, in een Instagram-post: „Het is een beslissing van het hart, geleid door de liefde voor mijn land en de opvoeding die ik thuis heb gekregen”. In het bericht is hij als 10-jarige jongen te zien in een Marokko-shirt, in het stadion voorafgaand aan een WK-wedstrijd in Rusland in 2018.
Ook richt hij zich tot het Franse volk: „Mijn keuze doet niets af aan de trots en dankbaarheid die ik voel dat ik dit [het Franse] shirt op jeugdniveau heb mogen dragen. Ik ben en blijf altijd trots op mijn dubbele cultuur, mijn reis en mijn roots.”