Na een afzichtelijke wedstrijd van Oranje, gedomineerd door angst en onvermogen, is het Nederlands elftal in de tweede ronde uitgeschakeld op het WK voetbal. In dat scenario paste een erbarmelijke strafschoppenserie tegen Marokko.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Strafschoppen, weer strafschoppen, altijd strafschoppen. Muziek van Metallica in het stadion, gejoel, gehuil, en dan weer drie missers, deze keer van Justin Kluivert, Quinten Timber en Crysencio Summerville, terwijl Bart Verbruggen een keer pech had dat hij de bal leek te stoppen, doch via de hak ging die alsnog in het doel.
Weer uitgeschakeld na strafschoppen, net als in 1998 op het WK, in 2014 en in 2022. Alles deed pijn: de beslissende strafschop was van Ismael Saibari, van PSV. En de Mexicanen vierden met de Marokkanen feest, om de in hun ogen onterechte strafschop van Arjen Robben tijdens het WK van 2014 te wreken.
Oranje was in Monterrey de speelbal van Marokko, dat op alle fronten beter was. Oranje liep achter Marokko aan en gooide zijn traditie van aanvallend voetbal in de prullenbak. Het was een bar slechte beurt van het elftal en van bondscoach Ronald Koeman, wiens positie zal wankelen. Op strafschoppen was geoefend, maar de serie was nog slechter dan vier jaar geleden tegen Argentinië.
Het is bijna niet voor te stellen dat Koeman bondscoach blijft na deze deceptie. Verliezen mag, het hoort bij sport, maar hier is de reputatie van Nederland als een land met flair en lust om aan te vallen verkwanseld. Een oranje muur optrekken, meer wist Nederland niet te verzinnen. Bovendien: weer niet gewonnen van een topland, roemloos uitgeschakeld in de tweede ronde, na een ruime voldoende in de groepsfase.
Bijna was het duel nochtans gewonnen. Ongelooflijk maar waar. Emoties gierden door het stadion, toen Cody Gakpo scoorde in de 72ste minuut: 1-0. Uitgerekend Gakpo. Gakpo zeeg op de knieën. Hij trok zijn shirt over zijn hoofd en huilde. Hij prevelde. Teamgenoten drukten hem aan de borst.
Maar toen, toen het pleit beslecht leek, kopte de mee naar voren getrokken verdediger Issa Diop de 1-1 binnen, precies op het moment dat de 90 minuten voorbij waren. Hij won het luchtduel van aanvoerder Virgil van Dijk; 1-1, en het was volledig verdiend. Het stadion vulde zich met een heerlijk gebrul. Ach, Bart Verbruggen met zijn fenomenale redding op een vrije schotkans van Soufiane Rahimi, anders was het al eerder voorbij geweest. Ach, die spanning, de zichtbare vermoeidheid bij vooral Nederland in de verlenging.
De overmacht van Marokko. Sport is een wonderlijke eruptie van gekte, van emoties, van alles dat het leven de moeite waard maakt. Tot zijn doelpunt was Gakpo vrijwel onzichtbaar, nadat hij afgelopen week een persoonlijk drama beleefde, toen hun kindje tijdens de zwangerschap van zijn vriendin overleed. Gakpo bleef bij de groep, maar hij speelde ongelukkig. Hij leek er met zijn gedachten niet bij. Tot dat ene moment van hevige ontroering, dat totaal niet paste bij de qua voetbal en traditie zo oerlelijke wedstrijd van Oranje, waarin wel vechtlust zat, saamhorigheid en eendracht. Maar het voetbal waarom Nederland bekendstaat, was niet te zien. Ja, bij Marokko.
Het was sowieso een bijzonder openingsdoelpunt, meteen na de invalbeurt van Wout Weghorst, die de bal na een uittrap van doelman Bart Verbruggen doorkopte naar Crysencio Summerville. Die struikelde even buiten het strafschopgebied, maar kon de bal nog subtiel naar Gakpo tikken, die beheerst scoorde. Was dat verdiend? Nee, totaal niet. Nederland hield vooral tegen, tegen de kampioen van Afrika, al denkt Senegal daarover anders. Nederland, met van oudsher initiatief op het voetbalveld, creativiteit, technisch vermogen en flair, verstopte zich meestal achter de muur van angst en kon bijna geen boe zeggen. Marokko rook die angst, de zwakte, de onbeholpenheid soms.
Marokko is Nederland voorbij in technisch en ook wel in tactisch opzicht, bleek op een op vele vlakken ontluisterende avond in Mexico. Dat is een hard gelag, en noopt tot nadenken. De tweede helft was interessanter dan de eerste, al was dat vooral door het spel van Marokko, met een jongen van 18 jaar, Ayyoub Bouaddi, die het spel verdeelde alsof hij 32 is.
Voor rust letten de landen vooral op elkaar en trokken ze stevige defensies op. Aanvallend deed Nederland gewoon vrijwel helemaal niets. Het was tegenhouden en hopen op die ene unieke tegenaanval. Nederland paste zich volledig aan, door het systeem te veranderen, vooral vanwege de aanwezigheid van aanvoerder Achraf Hakimi, door velen gezien als een van de beste verdedigers op de rechtervleugel van de wereld. Hij trekt altijd volop mee in de aanval, bij land en club, Paris Saint-Germain. Dus dat was de vraag: hoe Hakimi af te stoppen?
Nee, niet met Cody Gakpo, was het plan, want dat is een belangrijke aanvaller. Ook niet door spil Frenkie de Jong op te offeren. Koeman vond de oplossing in de vijfmansverdediging, waarbij het vooral op Micky van de Ven en Nathan Aké aankwam. Aké is alleen te traag. Van de Ven stond soms bijna linksbuiten, maar dat is hij niet, al hield hij na rust met een geweldige tackle Hakimi van scoren af, toen Aké weer eens op snelheid was geklopt.
Van de Ven moet met zijn snelheid ergens komen, niet ergens staan. Hij liep wat verloren rond, al kreeg hij daardoor wel de enige kans voor rust, want hij stond daar toevallig om te schieten na een van de weinige enigszins lopende aanvallen van Oranje. Tijjani Reijnders was door die ingreep van bondscoach Ronald Koeman reserve.
In de loop van de wedstrijd werd het steeds intenser, spannender, met heerlijke sfeer. In het stadion met de bijnaam de Stalen Gigant was vanaf het begin duidelijk voor wie de Mexicanen juichten. Voor Marokko dus. Ze floten Nederland hartstochtelijk uit. De gewone mensen in de straat zijn het wel vergeten, die strafschop van Arjen Robben tegen Mexico precies twaalf jaar geleden, maar de fanatieke aanhang niet. ‘No era penal’, zongen ze massaal. Nou, ze kregen er nog heel veel te zien. En Nederland verloor.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant