Tv-recensie Op alle zenders draaide het maar om één vraag: hoop je dat Nederland of Marokko wint? Reflecteren op de vraag waarom het misschien niet voor iedereen eenvoudig is van het Nederlands elftal te houden, bleef uit. Wel werd de integratiekaart getrokken: „100 procent dat jullie slecht zijn geïntegreerd.”
Nordin Ghouddani bij ‘Vandaag Inside Oranje’
Zoveel zenders, zoveel programma’s, zoveel gastheren (en een enkele gastvrouw) en toch draaide het overal maar om één vraag, gericht aan Marokkaanse-Nederlanders: hoop je dat Nederland of Marokko wint? Dat we in juni 2026 leven en niet september 2001 hadden ze bij de publieke omroep nog enigszins door. Daar werd het ongemak rondom de vraag onhandig weggewerkt door er een andere vraag aan te koppelen: wat zegt het dat ‘we’ die vraag stellen. Het bleek dé manier om de vraag toch te kunnen stellen. Dat was kennelijk nodig, zeker omdat voormalig PSV’er Ibrahim Afellay zondagavond had gezegd voor Marokko te zijn, terwijl hij 53 interlands voor Oranje had gespeeld.
Daar waren veel Nederlanders boos over, maar de wedstrijd is dan ook „een cultuurclash”, omschreef EenVandaag de voetbalnacht. Dat was te voelen in de Haagse wijk Transvaal waar ze op reportage waren. Mensen werden daar moe van de vraag, merkten ze daar op. Maar voetbal is nu eenmaal oorlog, dus de vraag moest toch gesteld. „De spanning is voelbaar, want je leeft in een multiculturele wijk”, stelde een bewoner die de straat knaloranje had versierd waarbij hij geen steen ongekleurd had gelaten. Hij hoopte er maar het beste van, ook voor zichzelf, want van de zenuwen rookte hij nu vier pakjes sigaretten per dag.
Bij NOS WK Avond werd benadrukt dat het niet om een loyaliteitstest ging, terwijl RTL Boulevard dacht alles te kunnen relativeren met de mededeling dat het hier niet ging om een Sophie’s Choice, verwijzend naar de beroemde roman van William Styron waarin een moeder moet kiezen of ze haar zoon of dochter meegeeft aan een nazi in Auschwitz en daarna de rest van haar leven getraumatiseerd met die keuze verder moet.
Geen Sophie’s Choice: dat leek misschien geruststellend, maar daar dachten ze bij Vandaag Inside Oranje duidelijk anders over. Daar was journalist Nordin Ghouddani aanwezig. Dat hij teleurgesteld zou zijn als Marokko zou verliezen vond René van der Gijp merkwaardig: verliezen van Nederland was bepaald geen schande, en hij somde de teams op waar de spelers in de competitie speelden. Derksen wilde weten hoe het kon dat „alle jonge mensen van Marokko die in Nederland geboren zijn nu voor Marokko zijn”. Ghouddani vond dat dan weer merkwaardig: Nederlanders die in Spanje woonden, waren toch ook voor Nederland en niet opeens voor Spanje?
En daar kwam de aap uit de mouw die op de publieke omroep zo nadrukkelijk was vermeden: het benoemen van de integratie die mislukt was en de ondankbaarheid die uit de keuze sprak terwijl je toch in Nederland mag wonen. Ondernemer Chris Woerts, die schaamteloos en langdurig reclame had gemaakt voor een Chinese auto terwijl hij het deed voorkomen als een vorm van journalistiek, vertelde dat Nederlanders die in het buitenland waren geboren uitstekend integreerden. Of hij daarmee wilde zeggen dat Ghouddani niet geïntegreerd was, vroeg Ghouddani. „Ja, 100 procent”, antwoordde de ondernemer, en dat vond de gemiddelde Nederlander ook zo wist hij. „Als je naar de PVV kijkt dan word je bang gemaakt, maar als je gewoon je ogen opent en je ogen openhoudt zie je wat anders”, zei Ghouddani.
„Hij hoopte toch wel dat het rustig zou blijven op straat?”, deed Wilfred Genee een duit in het populistische zakje. Natuurlijk hoopte Ghouddani dat, maar er waren altijd relschoppers overal, maar dat betekende niet dat hij daar verantwoordelijk voor was. Genee twijfelde en dacht na over hoe hij Ghouddani toch verantwoordelijk kon houden. De belegger sloeg zijn armen over elkaar en knikte.
Enige reflectie waarom het als Marokkaanse-Nederlander misschien soms moeilijk is om van het Nederlands elftal te houden, hoe het is om alleen omarmd te worden (als voetballer) wanneer je het goed doet en uitgescholden te worden wanneer het een keer tegenzit, bleef uit. En zo waanden ‘we’ ons weer even in september 2001, toen ‘we allemaal’ onomwonden vroegen om dankbaarheid en loyaliteit, en Marokko bovendien nog geen grote voetbalnatie was.