is televisierecensent voor de Volkskrant.
Het applaus voor presentator Gert van ’t Hof klonk maandagnacht, rond 2 uur, een stuk luider dan normaal. Het publiek bij de voorbeschouwing van Nederland - Marokko begreep dat ook hier, in de NOS-studio, topsport werd bedreven.
In de aanloop naar de wedstrijd ging het dan ook niet alleen over de voorbereiding van de spelers. Tijdens het ochtendprogramma van de NOS kreeg de kijker alvast tips om de komende nacht door te komen. Geen dutjes van langer dan twee uur doen, bijvoorbeeld. En vervroeg gewoon je ‘slaapritueel’ – dan komt de slaap vanzelf.
Makkelijker gezegd dan gedaan. Van ’t Hof vertelde aan het begin van zijn avond al dat het hem in elk geval niet was gelukt om nog even te tukken. Naast hem telde een klok tergend langzaam af tot de aftrap: nog maar vijf uur te gaan. Lotgenoot Pierre van Hooijdonk grapte dat de presentator aan het eind van zijn dienst net zo bleek als zijn crèmekleurige pak zou zijn.
Toch zat Van ’t Hof er in de kleine uurtjes nog bewonderenswaardig opgetogen bij, hoewel de grime de donkere kringen onder zijn ogen niet geheel kon verhullen. Naast hem wreef schrijver Abdelkader Benali het slaapzand uit zijn ogen; Rafael van der Vaart grapte op de automatische piloot dat hij net uit de kroeg kwam.
Van ’t Hof probeerde het gesprek nog naar iets anders dan het collectieve slaaptekort te sturen. Na beelden van uitgedoste Oranje-fanaten vroeg hij aan Ibrahim Afellay wat de gekste uitdossing was waarin hij ooit voetbal had gekeken.
Afellay schrok wakker en antwoordde op goed geluk: ‘Ja, het tijdstip is krankzinnig. Ik geloof dat ik nog nooit op zo’n tijdstip een voetbalwedstrijd heb mogen aanschouwen.’ Daarna bedankte hij het publiek, dat achter hem met kleine oogjes in de verte staarde. ‘Dat houdt je wakker.’
Even had het inderdaad wel wat, dat gezamenlijk lijden, in combinatie met het gebruikelijke oranjegevoel. Het zal lang geleden zijn dat televisiekijkend Nederland zo eensgezind was.
Maar hoe romantisch die gedachte ook is: zo’n stroeve wedstrijd, inclusief verlenging en penalty’s – commentator Jeroen Grueter sprak eufemistisch over een ‘toegift’ – vroeg toch wel het uiterste van de nachtbrakers. Na elke gemiste strafschop deden de fel oranje shirts meer pijn aan de branderige ogen.
De analisten, professionals in hart en nieren, persten er voor het handjevol kijkers dat was overgebleven nog wat voorspelbare observaties uit. Oranje had te veel verdedigd, was te bang geweest. Van Hooijdonk en Van der Vaart kibbelden voor de vorm nog even over de opstelling. ‘Een dramatisch toernooi’, concludeerde Van der Vaart. Daarin kon iedereen zich vinden.
Geen lekker gevoel om mee te gaan slapen. Maar goed: het was tenminste tijd om naar bed te gaan.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant