Dat Nederland op het WK verloor van Marokko, en vooral de manier waarop, brengt de Volkskrant-lezers in beweging. ‘Zolang Nederland penaltyseries niet serieus neemt, is dit de uitkomst.’
Een Française wordt rijksbouwmeester van Nederland. Helemaal prima. En wanneer begint het besef door te dringen dat ook de bondscoach van het Nederlands elftal een buitenlander zou kunnen zijn? Misschien wordt het dan nog wat met ons nationale voetbal.
Marco Voorhuis, Amsterdam
Nu het Nederlands elftal opnieuw is uitgeschakeld, wordt het tijd om te erkennen dat voetbal niet langer dé topsport van Nederland is. Geef daarom niet langer het grootste deel van de sportpagina’s aan voetbal, maar besteed uitgebreid aandacht aan de vele andere sporten die Nederland rijk is en waarin mooie prestaties behaald worden.
Lisa Tubben, Nieuw-Vennep
Er zijn twee soorten voetbal: de ene soort is gebaseerd op de wil om te winnen, de andere soort is gebaseerd op de angst om te verliezen. Het Nederlands elftal speelde het zogenaamde ‘samengeknepen-billetjes-voetbal’. De benauwde angst was voortdurend op het gezicht van de coach af te lezen. Gelukkig zijn we verlost van alle uitingen van nationalistische hysterie. En gelukkig blijft ons de schaamte van een koninklijk kampioensdiner met Trump en Infantino bespaard. Marokko verdient de gouden Wilderstrofee!
John Zant, Amsterdam
Had ik net genoeg punten gespaard om een juichshirt te bemachtigen, moesten ze weer penalty’s nemen.
Marcel Besselink, Uithoorn
Laten we de Oranjebus niet verschepen naar Nederland, maar als een goede deal aan bieden aan Donald Trump. Hij kan dan deze bus de Ballroom inrijden en erbij vertellen dat de Oranjes toch hebben gewonnen, dat is tevens een duurzaam voorstel.
Kees Terlouw, Vianen
Schoolexamens doe je onder zware druk. Dat kun je niet trainen. Oefen nooit voor school, het is puur geluk.
Penaltyseries doe je onder zware druk. Dat kun je niet trainen. Oefen nooit strafschoppen, het is puur geluk.
Gelukkig zijn leerlingen op school verstandiger.
Peter Vogelzang, Nijmegen
Het Nederlands elftal ligt uit het WK door penalty’s. Zijn we er toch weer ingetuind. David Klaver, Alkmaar
Dit was dus de uitzwaaiwedstrijd van Nederland, maar dan achteraf.
Arjan de Roon, Elst
Het is weer WK voetbal, het moment waarop veel media de loyaliteitsvraag van stal halen aan Nederlanders van wie de roots via familiebanden in een ander land liggen. Voor wie ben je? Het is eigenlijk telkens een onmogelijke identiteitsvraag – ben je/voel je je Nederlander? – die niet meer past op een werkelijkheid van een wereld waarin ieder land een grote diversiteit aan culturen en achtergronden kent.
Ik moet daarbij telkens denken aan een onderzoek dat professor Han Entzinger ruim 25 jaar geleden deed naar de identiteit van Rotterdamse jongeren. Het was niet verbazingwekkend dat Turkse jongeren, Marokkaanse jongeren, enzovoorts, zich minder Nederlander voelden en vooral trots waren op de landen die verbonden waren met de roots van het land van herkomst. Maar het interessante was dat hetzelfde onderzoek aan het licht bracht dat de geïnterviewde jongeren zich dwars door alle culturele achtergronden heen trotse Rotterdammers voelden. Identiteit, laten we dat meer als een hybride begrip gaan erkennen in een geglobaliseerde wereld waarin loyaliteiten kunnen fluctueren.
Marien van Schijndel, Deventer
Hèhè, de oranje prullen kunnen weer mee met het grof vuil. Gelukkig! We werden de laatste tijd overspoeld met WK-onzin, zodat zelfs het kijken naar het dagelijkse wereldnieuws al een beproeving was voor mensen die, zoals ikzelf, niet mee wilden gaan in dit ‘Infantino-toernooi’. Wat is dat toch; dat onverzadigde verlangen naar het volgen van spelletjes, zoals voetbal, fietsen en racen met motortjes en autootjes. Is het een behoefte om je te kunnen onderdompelen in een – door anderen bedachte – schijnwereld? Is dat een behoefte van het nooit verdwenen kind in ons? Toch vreemd.
Als kind was tekenen voor mij een uitlaatklep. Verhalen ontstonden door ze te tekenen. Uitzonderlijk was dat niet. Er waren genoeg kinderen die plezier beleefden aan tekenen, lezen en/of bomen klimmen en hutten bouwen. Maar waar is de verbeelding en verwondering gebleven voor het leven op deze planeet? Ik zie dat niet terug in het volgen van dit platgeslagen mediaspektakel. Er zijn toch andere, boeiende, onderwerpen om het nieuws mee te vullen dan die overvloedige aandacht voor spelletjes en de beoefenaars ervan?
Siemen Dijkstra, Dwingeloo
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Source: Volkskrant