In een Chinees restaurant op Manhattan vertelde een vriend dat hij zich soms schaamde als hij op feesten in gesprek was met vage bekenden die voor de Nasa werkten of topadvocaat waren en hij dan moest opbiechten dat hij aan mensen leerde hoe ze pasta moesten maken. Schaamte was mild uitgedrukt, hij voelde zich vernederd.
Ik sprak hem moed in, maar toen de Chinese vissoep bijna op was zei hij: ‘Mijn vrouw haat me, maar ze is mijn thuis. Lang heb ik gedacht dat er iets zou gaan gebeuren in mijn leven, ik moet nu erkennen dat de hoop loos is, er gebeurt niets meer.’
Op dat moment besefte ik dat ik moest ophouden hem moed in te spreken. Al denk ik dat veel mensen door hun partner worden gehaat en in die haat een huis hebben gevonden, soms zelfs een bungalow met zwembad.
Chasing the dollar is een mooie Amerikaanse uitdrukking. Je jaagt op de dollar om de rekeningen te betalen, tussendoor op de liefde, dan ga je dood in het huis dat haat heet.
Ik vloog terug naar Nederland om herenigd te worden met mijn zoon. Het leven: afscheid nemen, herenigd worden – wat zou leven zijn zonder? Mijn zoon trok een pruillip toen ik de buitenschoolse opvang binnenwandelde, hij zei: ‘Papa, je bent te vroeg. We zijn nog aan het spelen.’
Zo begint het. Hij had een jaar of wat geleden al aan zijn ouders laten weten: ‘Als ik 5 word ga ik jullie uitzwaaien, want dan ga ik naar het circus.’ Waar hij het woord uitzwaaien had opgepikt was ons onduidelijk.
De school bleef dicht vanwege de hitte en de 5-jarige zong tot vlak voor middernacht in zijn bed sinterklaas- en andere liedjes. Ik dacht: ik moet hier erg van genieten, straks is hij bij het circus.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant