Zo'n vierhonderd Marokkaanse voetbalfans beleefden dinsdag een onvergetelijke ochtend. Mensen uit binnen-en buitenland kwamen samen in het Amsterdamse Osdorp om hun moederland aan te moedigen. De organisatoren van de watch party hamerden wel op een belangrijke boodschap.
Nassim el Jouhri wijst naar de Nederlandse vlag boven de ingang van zijn supermarkt De Marokkaan wanneer hij die om 19.00 uur sluit. "Het gaat hier genoeg over Marokko. Ik wil dat mensen bij binnenkomst Nederland zien."
Zijn winkel ligt dicht bij het Mercatorplein, de plek die tijdens het WK in 2022 berucht werd vanwege rellende Marokkaanse fans. Toen vloog onder meer een deelauto in brand na een wedstrijd tegen België. El Jouhri baalt ervan dat velen uitvergroten dat de wedstrijd tegen Nederland weer tot zulke taferelen kan leiden. "Er zijn er een paar die het verkloten voor de rest. De media focussen zich weer op de negativiteit."
Klant Hassan Azehaf knikt. "Het vieren van een overwinning wordt regelmatig gecriminaliseerd. Nog voor er duidelijk sprake is van strafbare feiten, worden Marokkanen weer als groep weggezet. Na jaren van negatieve associaties krijg je het gevoel dat je als gemeenschap wordt beoordeeld op het gedrag van enkelen."
Azehaf, die een koffiezaak in Amsterdam-West runt, vertelt dat ondernemers uit de wijk daarom een grote watch party organiseren. "We willen laten zien dat we een mooi feest kunnen organiseren. Kom vanavond maar langs, dan kan je het zien."
Om 1.00 uur gaat de deur open van Sky Palace op een industrieterrein achterin Amsterdam Osdorp. Hier woont een groot deel van de Marokkaanse gemeenschap. Ze hebben het expres ver weg van alles georganiseerd, vertelt Azehaf. "Dan ben je ook ver van eventuele problemen."
In de zaal van het uitverkochte evenement staan stoelen voor ongeveer vierhonderd bezoekers. Achterin kun je naast cola ook traditionele Marokkaanse thee en hapjes krijgen.
Mohammed, een jongen uit Rotterdam die liever niet zijn achternaam deelt, legt uit hoe het voelt als jouw twee landen tegen elkaar spelen. "Ik win hoe dan ook vanavond. In 2010 en 2014 waren wij ook keihard aan het juichen voor Nederland, natuurlijk. Maar dit is onze cultuur van huis uit. Het is vooral jammer dat ze elkaar zo vroeg treffen." Zijn vriend naast hem knikt: "Vandaag spelen de 'Atlasleeuwen' tegen de 'Oranjeleeuwen'."
De zaal stroom langzaam vol. De eerste en uiteindelijk vrijwel enige persoon in een Oranjeshirt komt binnengelopen. Een Marokkaanse jongen in het shirt van het EK van 1988 met Gullit achterop heeft met zijn Nederlandse vriend van shirt geruild, vertelt hij trots.
Salim el Meriami, die in het dagelijks leven verpleegkundige is, praat de avond aan elkaar. Terwijl hij een voetbalquiz presenteert over Marokkaanse spelers komen twintig jongens joelend binnen. El Meriami roept door de microfoon dat ze uit Tiel komen. De groep wappert met een blauw-groen-gele vlag. In de zaal zijn meer van deze Berberse vlaggen te zien.
Niet lang daarna stappen vier agenten naar binnen. Ze kijken rond en beginnen mee te klappen op de muziek. "We komen niks controleren, alleen kijken hoe gezellig het is", zegt agent Souad Boumedien. Het valt haar op hoe groots het Marokkaanse elftal tegenwoordig wordt gevierd.
"Zes jaar geleden was dit niet zo", zegt ze terwijl ze rondkijkt. "Je had niet zo'n groot evenement als dit. Nu zie je ook dat er allemaal meiden komen kijken. Volgens mij is het ook populairder door al die Nederlandse voetballers die meedoen, daar herkennen ze zich in." Ze denkt dat het na de wedstrijd wel rustig blijft in de stad, omdat het dan al zo diep in de nacht is.
Net voordat de spelers het veld opkomen, komt Azehaf naar voren. Zijn stem is niet gezellig, eerder indringend. Hij steekt een vinger de lucht in. "Jullie moeten één ding onthouden. Onze opa's en onze vaders zijn hier gekomen om te bouwen, niet om te slopen."
Zijn boodschap raakt de zaal. Een deel van de mensen staat op om hun gejuich kracht bij te zetten. Azehaf zal zijn boodschap later op de avond meerdere keren herhalen: niet rellen, maar feestvieren.
Tijdens de eerste drinkpauze van de wedstrijd wordt omgeroepen dat er een gebedsruimte is op de eerste verdieping. Tijdens de wedstrijd is iedereen gefocust op de twee beamerschermen. Stiltes en opzwepend tromgeroffel met ingezette liedjes als "Viva Magreb" wisselen elkaar af. Ook wordt twee keer omgeroepen dat een taxi verkeerd geparkeerd staat.
Er gaat een kleine schok door de zaal als Oranje scoort, al klinkt er ook kort gejuich. Het is dan al 4.30 uur. Hier en daar zijn gapende mensen te zien voor het mogelijk laatste kwartier van de wedstrijd.
De gelijkmaker van Marokko in blessuretijd blaast de sfeer in de zaal nieuw leven in. Even is het alsof je in het stadion in Mexico bent. Terwijl de nieuwe dag zich aandient, begint onderling het gefluister. Gaat Marokko in de verlenging scoren? Worden het penalty's? El Meriami herhaalt nog een keer: "Denk na de wedstrijd aan wie we zijn en waar we voor staan. Maak ons niet te schande."
Veel fans komen naar voren om met de armen om elkaar heen naar de strafschoppen te kijken. Er wordt geschreeuwd van ellende én geluk. Bij de verlossende strafschop van Ismael Saibari ontvouwt zich een gekkenhuis.
Een jongen die zich eerder heeft voorgesteld als Marwan bemachtigt de microfoon. Het is 6.00 uur, het tijdstip waarop hij eigenlijk had moeten beginnen in de visgroothandel. Hij vraagt het publiek op serieuze toon om nog één keer stil te zijn. Hij heeft een belangrijke vraag: "Wie kan het Nederlands elftal over twee uurtjes ophalen op Schiphol?"
Met die afsluiter stroomt het publiek naar buiten. Op de parkeerplaats beginnen de scènes waarvan de beelden al gauw op sociale media rondgaan: mensen steken fakkels aan en hebben wapperende vlaggen op hun rug en tieners hangen uit voorbijsjezende Mercedessen. De dag begint met oneindig getoeter én feest in Osdorp.
Source: Nu.nl algemeen