Misschien moet de KNVB afspreken met de FIFA dat het Nederlands elftal voortaan bij een kampioenschap niet meer zal deelnemen aan een penaltyserie na een wedstrijdverlenging. Onder het motto ,,Wij kunnen het niet en wij zullen het ook nooit leren’’ doet Nederland afstand van het recht op deze penalty’s.
Daarmee schenkt Nederland de overwinning aan de tegenstander. Dat klinkt altruïstisch, maar het is ook een vorm van eigenbelang. Spelers, coach en de toeschouwers thuis worden niet langer gepijnigd met voorspelbare blunders vanaf de stip. Geen ballen meer op paal of lat, geen keeper die een nieuwe lading geeft aan de uitdrukking ,,op de hak nemen.’’
Dan hoeft niemand meer de rest van zijn leven te zuchten onder een trauma dat bij elk kampioenschap weer opspeelt. Hoe vaak zullen Kluivert, Quinten Timber, Summerville en de overigens geweldige keeper Verbruggen het niet te horen krijgen: ,,Weet je het nog… Marokko, 2026?’’ Het zal me niets verbazen als het sombere, schichtige mensen worden die ieder contact uit de weg gaan.
Oudere spelers weten wat hun te wachten staat en haakten tegen Marokko al af. Ze lieten de strafschoppen over aan de invallers Koopmeiners, Weghorst, Kluivert en Timber en aan nieuweling Summerville. Aanvoerder Van Dijk verscheen niet bij de stip, Frenkie de Jong liet zich royaal voor het eindsignaal vervangen.
Frenkie is een hoofdstuk apart. Hij zou de spelbepalende speler worden, maar zowel in de poulewedstrijden als tegen Marokko was hij opvallend onopvallend. Onder voetballiefhebbers is een richtingenstrijd gaande: men vindt hem óf briljant óf te voorzichtig. Ik sta ergens in het midden: hij kán briljant zijn, maar hij neemt te gauw genoegen met minder. Dan kiest hij voor veiligheid: de beruchte passjes breed. Zoals Jan Peters, een van zijn voorgangers op het middenveld, laatst zei: ,,Men noemde mij Jantje Breed, maar moet je eens naar Frenkie kijken!’’
Ik bewonderde Frenkie vroeger bij Ajax, maar die Frenkie zie ik in het Nederlands elftal en ook bij FC Barcelona te weinig terug.
De meeste pijlen zullen nu op bondscoach Koeman gericht worden. Hij liet zijn elftal tegen Marokko afwachtend spelen door de defensie te versterken ten koste van het middenveld. Koeman wees er na afloop op dat hij een reden had voor die wijziging: het feit dat zijn ploeg in de voorgaande wedstrijden te veel kansen weggaf.
Dat was waar, maar hij had er nog dit aan kunnen toevoegen, al mag je dat niet verwachten van een coach: ,,We zijn gewoon niet goed genoeg. Hoe we ook hadden gespeeld, we zouden altijd de onderliggende partij zijn geweest. Marokko heeft een veel beter elftal, is zelfs een potentiële finalist. Marokko heeft enkele veldspelers van wereldklasse, ‘Oranje’ niet één.’’
De ironie wilde dat de slechtste veldspeler, Wout Weghorst, als invaller opeens uitgroeide tot de nuttigste: hij leidde het enige doelpunt in en benutte zijn penalty vlekkeloos. Ik vermoed dat hij stiekem met trots op deze wedstrijd zal terugkijken. Als enige Nederlander.
Zelf wist ik, berustend in mijn pyjama voor de tv, zekerder dan ooit: ik (80) zal het Nederlands elftal nooit wereldkampioen zien worden. Is dat erg? Nee. Is dat jammer? Ja.
Source: NRC