Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Blijkbaar ben ik patriot genoeg om mijn wekker te zetten voor een wedstrijd van het Nederlands elftal. Maar net niet patriot genoeg om op tijd voor de televisie te zitten voor het volkslied. Zoals we allemaal weten, met de kennis van nu, was het beter geweest om door te slapen. En dan de volgende ochtend de drie uur durende ellendesoep die Nederland - Marokko was, opgediend te krijgen als een ingekookte samenvatting van tien minuten.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Mijn dochters, die hadden gevraagd/geëist wakker gemaakt te worden, lagen nog diep te slapen. Dat hield ik zo. Sommige beloftes maak je om te breken. Bovendien hadden ze bij de eerste drie wedstrijden ook geen enkele interesse getoond. Alleen de televisie gaf licht. Naast me op de bank lag de kat, die na twintig minuten al genoeg gezien had.
Ergens rond de 107de minuut, toen het buiten al licht begon te worden, zei commentator Jeroen Grueter: ‘Er zijn er heel wat bij Nederland die op hun tandvlees lopen.’ Omdat de wedstrijd zo waardeloos was, probeerde ik me maar voor te stellen hoe dat eruitziet, iemand die op zijn tandvlees loopt.
Je hebt grofweg twee manieren om op je tandvlees te lopen. Allereerst – en dit lijkt me de meest haalbare vorm – als je zo veel hebt gelopen, dat je hele lijf is afgesleten en je geen voeten, benen, heupen, romp, nek etc. meer overhebt en je dus jezelf voortbeweegt op je tandvlees door een soort happende beweging te maken. De andere manier is dat je zo moe bent dat je mond dusdanig ver openstaat dat je onderkaak de grond raakt, die vervolgens afslijt, en uiteindelijk stap je dan met je voeten op je eigen tandvlees.
Ook moest ik denken aan een sketch in een voorstelling van Kamagurka die ik ooit zag. In ‘De man met het bloedend tandvlees’ speelde hij een man die heel erg last heeft van bloedend tandvlees. Bij elk woord dat deze man probeerde uit te spreken, vielen er bloedrode stukken neptandvlees uit zijn mond. Dat was de sketch. Briljant in al zijn eenvoud. En een stuk vermakelijker dan wat ik op televisie zag.
Als je eruit vliegt in de zestiende finale van een toernooi, heb je dan eigenlijk wel aan dat toernooi meegedaan? Net voordat ik de televisie uitzette, verdedigde Ronald Koeman bij de NOS het schijtbakkenvoetbal dat hij met Oranje had gespeeld. ‘Heel Nederland heeft gevraagd om vijf verdedigers. Dan speel je met vijf, krijg je daar kritiek op.’ Blijkbaar heb ik dat referendum gemist. Maar goed, zoals ik hier wel vaker heb gezegd, mij wordt nooit iets gevraagd.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant