is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Nergens in Amerika was de deceptie over de uitschakeling van Nederland, ik wrijf nog een keer in die vlek, groter dan in Houston, in een Texas Tavern ergens in het oosten van de onmetelijke stad. Daar waar een getekende oranje leeuw met een cowboyhoed en een astronaut – Houston is de stad van Nasa – op tal van posters uitermate vrolijk een balletje trappen.
Aan de Brittmoore Road gingen tijdens Nederland-Marokko Goudse kaas, bitterballen en zoutjes rond. Er klonk Nederlands, een soort veramerikaanst Nederlands en Engels met een Texaans accent.
Bijna iedereen droeg oranje, her en der hingen Nederlandse relikwieën en lagen spelletjes, en overal emmers met ijs en groene flesjes erin, want de tavern was omgebouwd tot een Houston Holland Heineken House.
Houston is een almaar uitdijende lading beton, hout en glas gebouwd in een moerasgebied. Het is er altijd plakkerig warm, wat wordt ‘opgelost’ door werkelijk overal airco’s in te plempen.
Houston is gastvrij, er is veel werk. Dat trekt ook Nederlanders aan. De Nieuwerkerker Michiel Linkerhof woont al bijna tien jaar in Houston en vertelde maandag tussen het hossen, proosten, juichen en treuren door dat hij door de Nederlandse community nooit heimwee heeft. Ze vieren Sinterklaas en Koningsdag samen en organiseren nog meer evenementen.
Er sluit steeds meer volk aan zonder Nederlandse banden. ‘Die vinden het wel grappig allemaal. Nederlanders zijn een lekker gek volk op dit soort momenten.’
Aan de bar stonden maandag ook mensen in shirts van Team USA, van Curaçao, van het net uitgeschakelde Duitsland zelfs. Alles keuvelde met elkaar aan de bar en naast het sjoelbord en het arcade-jachtspel, waarmee je met een geweer virtuele herten en ander wild kan afknallen. Een Texaan had het over ‘kezellikheid’.
Er stond wat op het spel. Bij winst op Marokko zou het Nederlands elftal ‘potverdrie’ wéér naar Houston komen. Net als eerder voor het duel met Zweden. Een van de organisatoren pufte. ‘Geweldig, maar dat gaat me wel een week werk kosten.’ Want in Amerika moet alles grootser dan de vorige keer, weet ze inmiddels.
Maar de wedstrijd was ‘kut’ en ‘slecht’, zo oordeelden de Nederlanders al snel, afgewisseld met een ervaren-trainersterm als ‘er is toch geen druk jongen, niks’.
Sommige Amerikanen gingen onder de schermen zitten om naar de Dutchies te kijken. Ze zagen een aantal mannen steeds razender worden, op zeker moment zelfs op banken slaan. ‘Het is toch maar fucking Marokko, kom op nou, zeg!’
Tijdens de rust sloeg de sfeer ineens om vanwege een veiling voor de slachtoffers van de aardbeving in Venezuela. De Venezolaan Juan, een vaste bezoeker van de oranje party’s, hield een geëmotioneerde speech en had zelf oranje cupcakes gemaakt. Samen met Linkerhof prees hij op het podium achter een Venezolaanse vlag een metalen groene kist aan, met inhoud van de sponsor van het HHHH.
Uiteindelijk ging die voor 700 dollar weg. De eigenaar van de Texas T Tavern had alle Nederlanders overboden. Juan pinkte een traantje weg, zong daarna schouder aan schouder met Linkerhof: ‘Dit is het momentoooo.’
Na rust stortte Oranje verder in. De Amerikanen hadden zin in de strafschoppenserie, de Nederlanders niet, die wisten massaal al wat er komen ging. Een man in een Bergkamp-shirt vatte de prestatie van de ploeg waar hij al wekenlang over opschepte in Houston samen: ‘Ze kunnen er geen kloten van!’
Geen Oranje naar Houston, geen oranje party’s voorlopig meer aan de Brittmoore Road. Een stel met Marokkaanse shirts aan, zij is van Marokkaanse komaf, werd bij vertrek netjes gefeliciteerd. ‘Morgen maar weer opruimen’, zei Linkerhof.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant