is historicus.
Wie recente columns van Sander Schimmelpenninck gelezen heeft, kan zomaar denken dat het meevalt met de zorgkloof. ‘Jonge vaders willen méér zorgen en doen dat ook’, ze moeten zich alleen nog van hun ‘kostwinnersplichtsgevoel’ bevrijden en meer over de zorgkloof praten. En feministische experts? Die zouden manipulatief zijn; ‘Ze rommelen wel héél gretig met cijfers.’
In zijn podcast hekelt Schimmelpenninck deze week de ‘intellectuele armoede’ van het ‘zeer links-radicaal toxische mannenhaat-bubbeltje’. Waar vrouwen kunnen volstaan met het opschrijven ‘alle mannen zijn kut’ moet hij ‘vrezen gecanceld te worden’. Dus bouwt hij ‘allerlei voorbehouden en checks and balances in’. O ja?
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Als hij het stijgende aantal kinderen met obesitas op moeders af wil schuiven, zijn de vaders in geen keuken of speeltuin te bekennen; als hij het zorgaandeel van mannen wil overdrijven, noemt hij het veel grotere zorgaandeel van vrouwen juist niet. Maar Schimmelpenninck presenteert cijfers niet alleen eenzijdig, hij trekt ook kloppende statistiek in twijfel én stelt dat mannen aan een inhaalslag bezig zijn terwijl dat niet bewezen is. Hij doet dus precies dat waar hij feministen van beschuldigt: selectief winkelen in cijfers zodat ze in zijn straatje passen.
Schimmelpenninck trekt statistiek in twijfel in een misogyn publiek debat dat zich steeds openlijker tegen wetenschap en feminisme keert. ‘Vind ik discutabel’, schrijft hij over statistiek van het CBS. Volgens hem zijn vrouwen slechts 2,5 uur meer gaan werken, in plaats van de door feministen genoemde 15 uur. Die 2,5 uur is de stijging van de gemiddelde arbeidsduur van vrouwen. Maar ook het aandeel vrouwen met betaald werk stijgt nog steeds, en als je dat meetelt, en uiteraard moet je dat doen, dan kom je precies op die 15 uur.
Ik vroeg Wil Portegijs, die 24 jaar werkzaam is geweest als emancipatieonderzoeker bij het Sociaal en Cultureel Planbureau, om haar visie op Schimmelpennincks stelling – door hem ‘bewezen’ met een irrelevant artikel uit The Economist – dat het zorgaandeel van mannen sinds 2015 ineens flink omhoog is gegaan. Helaas valt dat wel mee, aldus Portegijs.
De huidige generatie moeders werkt veel vaker buitenshuis, en meer uren, dan hun moeders en oma’s. Mannen werken net als hun vaders en opa’s juist in de fase dat ze jonge kinderen hebben voltijds. Veel vaders hebben tegenwoordig een ‘papadag’ – een vrouwelijk equivalent bestaat niet – maar doen dat vooral binnen een voltijdbaan, tijdelijk door ouderschapsverlof op te nemen, of door vier keer 9 uur te werken of de uren in de avonden en weekends in te halen – waardoor het totale aantal uren beschikbaarheid voor zorgtaken niet toeneemt.
Volgens Schimmelpenninck hebben vaders sinds de coronacrisis, vanwege de lockdown, een inhaalslag gemaakt. Ook dat is, zo stelt Portegijs, helaas niet waar. Voor zover vaders het eerste coronajaar al meer zorg voor hun rekening namen, was dat effect een jaar erna alweer verdwenen, in Nederland en ook in alle andere onderzochte landen.
We moeten de realiteit onder ogen zien: de ongelijke verdeling van onbetaald werk is zeer hardnekkig. Onlangs bleek dat slechts zes op de tien vaders gebruik maakt van de vijf weken aanvullend geboorteverlof. Vooral vaders met lage- en met topinkomens nemen het verlof niet op. In plaats van de zorgkloof te bagatelliseren moet collectief gestreden worden voor een volledig doorbetaald verlof. En grootverdieners moeten ervan worden overtuigd dat hun aanwezigheid voor hun kinderen van onschatbare waarde is.
Door de wereld ‘vanuit de bril van gender te bekijken’, betogen Schimmelpenninck en consorten in de Zelfspodcast, zouden feministen mensen ‘op hun sekse vastpinnen’. Dit is anti-feminisme volgens het boekje, en het is oliedom. Juist middels de strijd voor een einde aan de achterstelling van vrouwen streven feministen naar een wereld waarin ook mannen worden bevrijd van de beperkingen van gender. Als Schimmelpenninck het boek van artsen Mirte Wibaut en Bregje Feuth – die hij zo gretig voor de bus gooide – zou hebben gelezen, had hij geweten dat zij, net als andere feministische experts, benadrukken hoezeer mannen lijden onder de ongelijke zorgverdeling. De vader die verzaakt, verliest. Niet als man – maar als mens.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant