Afgelopen week zat mijn gootsteen verstopt en toen na iedere denkbare remedie (soda, de plopper, voodoo) het water nog steeds niet doorliep besloot ik maar om de rioolreiniging te bellen. Na een bingokaart aan keuzemenu’s plus een estafette aan doorverbinders had ik eindelijk de juiste persoon aan de lijn.
„Kevin zal morgen tussen acht en twaalf bij u op de stoep staan”, zei de juiste persoon.
De volgende dag wachtte ik tot half drie maar geen Kevin. Ik belde en na drie doorverbindingen had ik zijn teamleider te pakken.
„Ah”, zei ze, „er bleek een wegafzetting in uw straat, waardoor hij rechtsomkeert heeft gemaakt.”
„Maar waarom is dat niet doorgegeven?”, vroeg ik.
„In zijn dossier staat dat hij dat bij een collega heeft gemeld”, peinsde ze, „maar hij heeft er niet bij gezet wie. Die persoon had u moeten berichten.”
Ik was te moe om te vragen waarom Kevin míj niet gewoon even had gebeld en sprak af dat hij dan de volgende ochtend zou komen. Toen ik de volgende dag om half zes ’s avonds belde om te vragen waar hij bleef, zei de roostermaker dat Kevin ziek was. En dat ze niet wist wie tegenwoordig de afzeggingen doorgaf, omdat degene die dat voorheen deed net een andere baan had.
Vroeger zou ik chagrijnig zijn geworden, nu ervoer ik slechts gelatenheid. Het hoort nou eenmaal bij bedrijven of instellingen met meer dan twee afdelingen. Eerst gaan er uren overheen om te achterhalen hoe iets misging, en vervolgens tast men in het duister over wie daarover nou precies de eindverantwoordelijkheid droeg. Het is me inmiddels zo vaak overkomen dat ik er maar een term voor heb bedacht: de lege plaats van de aansprakelijkheid. In stand gehouden door, onder andere, belabberde taakomschrijvingen, uitval en een groot verloop.
Bijkomend nadeel is dat er van zo’n lege plaats misbruik kan worden gemaakt. Als het onduidelijk is wie voor wat verantwoordelijk is, hebben zij die liever lui dan moe zijn een vrijbrief om de kantjes ervan af te lopen. Mochten er daarna nog vragen komen nou, dan kan je volhouden dat je het een schande vindt dat het mis ging, én dat dat niet jouw fout is. Probleem opgelost!
Voor hen dan. Je zou haast denken dat verantwoordelijkheid, naast iets dat je hebt, ook iets is dat je kan nemen ofzo.
Maar misschien ben ik te cynisch en heb ik gewoon een pesthumeur, piekerde ik toen ik weer werd doorverbonden om een nieuwe afspraak te maken. Ondertussen bladerde ik wat door de krant, dacht aan de lege plaats van de aansprakelijkheid terwijl ik artikelen tegenkwam over klimaatverandering en coronaverhoren.
Dwaalde daarna nog iets moedelozer dan voorheen door het niemandsland tussen kastje en muur.
Source: NRC