Biopic Model Kate Moss suggereerde ooit dat ze door Lucian Freud geschilderd wilde worden. De Britse schilder zag dat wel zitten maar stelde voorwaarden. Ze moest drie avonden per week, stipt om zeven uur, naar zijn studio komen. Tot het werk af was.
Ellie Bamber en Derek Jacobi als Kate Moss en Lucian Freud in Moss & Freud.
Moss & Freud.Regie: James Lucas. Met: Ellie Bamber, Derek Jacobi, Will Tudor, Tim Downie, Jasmine Blackborow
Het is voor kunstminnende buitenstaanders een intrigerend gegeven. Een van ’s werelds supermodellen, Kate Moss (1974), poseerde begin jaren 2000 in Londen voor een van ’s werelds invloedrijkste Britse kunstenaars, Lucian Freud (1922-2011). Naakt, zoals veel van Freuds vrouwelijke modellen. Hij was een meester in het vastleggen van menselijk vlees. Wat bespraken deze twee iconen tijdens de poseersessies? Wat zagen ze in elkaar?
Nu is er de film Moss & Freud, geïnspireerd door hun ontmoetingen. We leren het model kennen terwijl ze rokend en roekeloos over een snelweg raast om op tijd te zijn voor een ontmoeting met Freud in een lege National Gallery – hij mag daar buiten de openingstijden binnen. Zij heeft in een interview gesuggereerd dat ze door hem geschilderd wil worden, hij ziet dat wel zitten maar stelt in de film voorwaarden. Ze moet drie avonden per week stipt om zeven uur naar zijn studio komen, tot het werk af is.
Moss heeft het op dat moment enorm druk, niet alleen met werken. De film spreekt haar feestbeestreputatie niet tegen, met geestige details zoals de miniflesjes champagne die ze via een rietje opslurpt of een chauffeur die ze dwingt zich uit te kleden om binnen te komen op een SM-avond voor koppels in Berlijn.
De poseersessies met Freud beginnen schurend. Moss is gewend dat mensen op haar wachten. Dat wil Freud niet. Ze past zich aan, geeft zich uit eigen beweging bloot, letterlijk. Want wie naakt is kan zich „niet verbergen”, zoals Freud eerder opmerkte in de National Gallery tijdens het kijken naar Titiaans Diana en Actaeon. Het is een van de vele, vaak nogal contextloze opmerkingen van de schilder over kunst die door de film heen zijn gesprenkeld.
Hoewel model en schilder naar elkaar toegroeien en de film aansluit bij producties als het gelauwerde Hacks over generatie-overschrijdende vriendschappen, voelt de film ook af en toe als een door de celebrity zelf geaccordeerde en gecureerde biopic. Moss is executive producer.
Verschillende treffende details en vormende momenten uit haar leven worden gedurende de poseersessies belicht. Zo horen we hoe slecht ze zich voelde na de iconische topless-ondergoedreclame van Calvin Klein die haar carrière lanceerde op 17-jarige leeftijd. En we zien hoe ze gedurende de poseerperiode ook de latere vader van haar dochter ontmoet en zwanger wordt.
Over Freud, kleinzoon van de grondlegger van de psychoanalyse Sigmund Freud, leren we eveneens biografische details. Zoals de vlucht met zijn Joodse familie uit Duitsland en zijn tumultueuze liefdesleven. Maar de nadruk ligt op hoe hij Moss in lachen laat uitbarsten, uitdaagt of inspireert tot spontane acties als samen opium roken. Zijn personage voelt geregeld behoorlijk karikaturaal. Zo wordt de band tussen Freud en een van hem vervreemde dochter slechts oppervlakkig uitgewerkt.
Uiteindelijk worden de uiteenlopende ingrediënten van de film nooit echt één geheel, smelten ze nooit samen om zo tot de „kern van het wezen” door te dringen – zoals Freud in de film zijn eigen ambities bij het maken van een portret omschrijft. Moss and Freud raakt daardoor minder dan de beste foto’s van Moss of schilderijen van Freud.
Source: NRC