is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
In het verleden baalden politici als ze niet werden genoemd in de oudejaarsconference. Ze telden dan niet mee. Tegenwoordig zullen politici balen als ze niet worden verhoord door een parlementaire enquêtecommissie; zij zullen zich afvragen of ze tijdens hun minister- of Kamerlidmaatschap wel iets hebben uitgevoerd als ze niet ten minste een keer publiekelijk onder ede zijn verhoord.
Kamerleden zijn zo druk met waarheidsvinding naar gedane zaken uit het verleden – en het trekken van lessen voor de toekomst – dat ze geen tijd meer hebben voor hun eigenlijke werk: wetgeving en het controleren van de huidige regering. Een cynicus zou zeggen dat hierdoor meer broddelwerk wordt geleverd, met als gevolg een vicieuze cirkel waardoor steeds meer enquêtes nodig zijn.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Voordat de daders op het kerkhof liggen, moet er ten minste één worden gehouden over box 3 van het belastingstelsel. Die viert dit jaar al het 25-jarig jubileum. De verantwoordelijke lieden voor deze belastingherziening, minister Gerrit Zalm van Financiën en diens staatssecretaris Willem Vermeend, zijn dikke zeventigers. Ze waren de architecten van het belastingstelsel van de 21ste eeuw, met een fictief rendement van 4 procent over het vermogen van de Nederlandse belastingplichtige, waarover 30 procent belasting werd geheven.
Het werd een pretbox genoemd. Rijk Nederland wreef zich in de handen, want de meesten haalden een veel hoger rendement. Dat veranderde na de financiële crisis van 2008. In de jaren tien daalde de rente op Nederlands staatspapier voor het eerst in het bestaan van het koninkrijk tot onder de 4 procent. Dat zou geen probleem mogen zijn. De vermogenden hadden heel lang profijt gehad van het relatief lage fictieve rendement, dan zouden ze nu wat meer mogen betalen.
Alleen kwam de verwachting niet uit dat de rente snel weer boven de 4 procent zou komen. Integendeel, die daalde verder en werd zelfs enige tijd negatief. Eerst was er gemopper, toen een opstand en ten slotte een massaclaim.
Tot ieders verbazing stelden de raadsheren van de Hoge Raad – een geheimzinnig genootschap van 37 topjuristen – de bezwaarmakers in het gelijk, omdat een fictief rendement in strijd was met het eigendomsrecht: belasting betalen over rendement dat niet was genoten. Talrijke Nederlanders betalen echter geen belasting over rendement dat wel wordt genoten, zoals de koerswinst op aandelen of de winst op waardestijging van huizen. Daar kraait geen haan naar.
En nu hebben de raadsheren in hun wijsheid ook nog besloten dat voor de periode 2017-2021 alleen de zestigduizend bezwaarmakers, en niet de 1,3 miljoen andere gedupeerden, worden gecompenseerd. Het druist volledig in tegen alle principes van redelijkheid en billijkheid. Nederland is geen land meer van gelijke monniken, gelijke kappen, maar van relschoppers en schreeuwlelijken. En het kabinet is door het rechterlijk besluit inmiddels muurvast gelopen.
Het zou mooi zijn om in plaats van politici de hoogste rechters een keer onder ede te verhoren. Zij maken het de politici onmogelijk het land te besturen.
Het zou mooi zijn als de rechters een keer de oudejaarsconference halen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant