De trein is duurzamer en op papier een uitstekend alternatief voor het vliegtuig. Maar dan moet de reis niet alleen duurzaam zijn; ze moet ook betrouwbaar zijn.
Met vijf vrienden gingen we naar Berlijn. Twee kozen voor het vliegtuig. Ik stapte met de andere twee in de trein. Duurzamer, gezelliger en minstens zo makkelijk, dachten we.
Op de heenweg hadden de vliegers pech. Hun vlucht was overboekt. ‘Je moet ook gewoon met de trein gaan’, lachten wij vanuit de ICE. Uiteindelijk konden de vliegers toch mee.
De terugreis begon op station Berlin Hauptbahnhof. De trein had een uur vertraging. Kan gebeuren.
Over de auteur
Quincy Ommel is recruiter.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Na een uur kwam de mededeling, een onverstaanbaar bericht in het Duits, dat de trein toch vanaf een ander spoor zou vertrekken. Honderden internationale reizigers sprintten met koffers door het station. Kan gebeuren.
Na een uur rijden stopte de trein. Er stond een defecte trein voor ons. Hoe lang het ging duren wist niemand. Na ongeveer een uur reden we verder. Kan gebeuren.
Ongeveer drieënhalf uur later dan gepland bereikten we Hannover. Daar kwam de volgende verrassing: deze trein ging niet verder. Maar geen reden tot paniek: aan de overkant van het perron stond de vervangende trein, vertelde de conducteur. Dus met koffers en tassen naar het andere spoor. Kan gebeuren.
De trein was overvol, dus we zouden de rest van de reis (nog vijf uur) moeten staan. Maar het personeel keek ons verbaasd aan. Waar al die extra reizigers vandaan kwamen? Toen ik vroeg of deze trein naar Amsterdam reed, sloeg de verbazing om in paniek. ‘Nee, absoluut niet. Deze gaat helemaal niet naar Nederland.’ Dus iedereen weer terug het perron op. Kan gebeuren.
Een conducteur vertelde zichtbaar schuldbewust dat er die dag helemaal geen trein meer naar Amsterdam zou vertrekken. Kan gebeuren.
Bij de informatiebalie vormde zich een rij van honderden gestrande reizigers. In de rij hoorde ik meerdere reizigers vertellen dat zij ook op de heenreis al met forse vertragingen en uitval te maken hadden gehad. Achtet de balie stonden op deze zaterdagavond om 22.00 uur twee medewerkers hotelvouchers uit te delen, taxi’s te regelen en vragen te beantwoorden. Ze verdienden eerder medelijden dan kritiek. Met z’n tweeën konden ze onmogelijk honderden mensen helpen. Dus wachtten we uren. Kan gebeuren.
Een treinreservering maken voor de volgende dag? Dat kon niet, dat loket was al om 17.00 uur gesloten. We moesten ons de volgende ochtend maar weer melden. Kan gebeuren.
We bleven positief. We accepteerden een hotelvoucher, genoten die avond van Hannover en zagen het als een onverwacht extra dagje weg.
De volgende ochtend bleek dat de eerste trein naar Amsterdam al om 6 uur vertrok, maar wij konden pas om 17.50 uur mee. Reserveren was verplicht en alle eerdere treinen zaten al vol. Kan gebeuren.
Bijna 36 uur nadat we uit Berlijn vertrokken, deden we thuis de voordeur open.
De twee vrienden die hadden gevlogen? Die waren volgens schema thuisgekomen. ‘Je moet ook gewoon met het vliegtuig gaan’, lachten zij. Ze waren eerder thuis en betaalden ongeveer hetzelfde.
Natuurlijk, vertraging, een defecte trein, personeelstekort, gesloten balies, slechte communicatie: het kan allemaal gebeuren. Maar als al die dingen tegelijk gebeuren, lijkt er iets mis in het systeem.
En dat is waar de vergelijking met vliegen begint te wringen. Ook een vlucht kan vertraging hebben of worden geannuleerd. Maar luchthavens zijn beter ingericht op verstoringen. De informatie is meertalig, overstappen zijn georganiseerd en de verantwoordelijkheid is duidelijk. Bij de internationale trein leek die verantwoordelijkheid onderweg steeds te verdwijnen. Treinpersoneel doet zijn best, maar niemand had de regie.
De Europese Unie roept ons op vaker de trein te nemen. Begrijpelijk. De trein is duurzamer en op papier een uitstekend alternatief voor het vliegtuig. Maar dan moet de reis niet alleen duurzaam zijn; ze moet ook betrouwbaar zijn. Reizigers overtuig je niet alleen met klimaatdoelen, maar vooral met positieve ervaringen. Gaat er iets mis? Kan gebeuren. Maar zorg dan voor duidelijke communicatie, voldoende personeel en een systeem dat reizigers opvangt.
Na deze reis zou ik graag zeggen dat de internationale trein de toekomst heeft. Tegelijkertijd vraag ik me af hoeveel mensen na 36 uur onderweg zullen denken: de volgende keer vlieg ik wel.
Want ja, alles wat ons overkwam kan gebeuren. Maar als het allemaal tegelijk gebeurt, waarom zou je dan nog voor de trein kiezen?
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant