Team USA, het Amerikaanse voetbalelftal, bereikte woensdagavond de achtste finales en verovert steeds meer harten in Amerika. In een megacomplex in het Texaanse Arlington geloven ze al in de wereldtitel.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Het gaat woensdagavond los in alle ruimtes van Texas Live, een entertainment- en horecacomplex van ruim 18.500 vierkante meter in Arlington, een suburb van Dallas. Maar dan ook echt he-le-maal los.
Duizenden mensen vliegen elkaar om de nek, springen, sommigen hebben tranen in de ogen, kanonnen spuiten rook, discoverlichting gaat aan, en stadionknaller Take Me Home, Country Roads klinkt op stadionvolume door de vele sportsbars waar de WK-wedstrijd Verenigde Staten-Bosnië en Herzegovina kon worden gevolgd.
‘Verenigde Staten is door naar de achtste finales!’ roept een spreekstalmeester. Een nogal overbodige mededeling. 2-0 staat er op het enorme LED-scherm van ruim dertig meter in de veruit grootste ruimte.
Maar goed, niet iedereen is hier een ervaren voetbalkenner. Er wordt tijdens de wedstrijd veel overlegd over wat er allemaal gebeurd, bijvoorbeeld als de Amerikaanse maker van de 1-0, Folarin Bolugan, een rode kaart krijgt na tussenkomst van de VAR. De Amerikaanse spits zag niet eens dat hij zijn voet op de enkel van tegenstander Tarik Muharemovic plaatste.
Team USA moet met nog ruim een half uur een 1-0 voorsprong verdedigen. Er klinkt boegeroep, maar dat maakt snel plaats voor een brulhard ‘USA, USA, USA.’ Een gave vrije trap van oud-PSV-er Malik Tillman maakt aan alle onzekerheid een einde. Net als na de 1-0 en het eindsignaal is er weer zo’n oud en nieuw-achtige eruptie.
Het zijn vooral Texanen die zich hier verzameld hebben, de meesten met de Amerikaanse vlag verwerkt in hun shirt, hoofddeksel of afgeknipte spijkerbroek. Tienduizend man kan de tent herbergen, vijfduizend in de ringvormige hoofdruimte met meerdere balkons. Daar komen voor de wedstrijd cheerleaders binnen, zwaaiend met lichtgevende flesjes op een oude hit van The Venga Boys. Een zeer gemengd, voornamelijk jong publiek springt op hun stoelen, zwaait met hun armen, vlaggen of bierglazen. Het is dan een half uur voor de wedstrijd. Opzwepende muziek overstijgt de analyses op de schermen. Tot de ploegen het veld opkomen. Uit volle borst wordt het volkslied meegezongen.
Wie net iets rustiger wil kijken zijn er nog vijftien kleinere ruimtes met een bar. Overal hangen schermen, in totaal heeft Texas Live er 140. Je kan tussendoor ook bowlen, op een rodeostier rijden of basketbalspelletjes doen. Alles uit de Texaanse keuken kan worden besteld, bier gutst doorlopend uit de tappen.
Texas Live staat tussen drie enorme stadions, de grootste is het onderkomen van de Dallas Cowboys, daar worden ook in totaal negen WK-wedstrijden gespeeld. Maar Team USA speelt vooralsnog vooral aan de westkust. Alsnog is het voetbalvirus deels overgeslagen naar Texas, een vrij conservatieve staat. Dat komt zeker ook door de voortvarende toernooistart van de ploeg van de Amerikaanse bondscoach Mauricio Pochettino. Vooral de eerste helft van de openingswedstrijd tegen Paraguay wordt voortdurend herhaald op de sportzenders, gelardeerd met menig superlatief.
Het was toen dat de 26-jarige Alia Matthews voor het voetbal viel als een blok, vertelt ze. Zozeer dat ze vandaag in haar eentje naar Texas Live is gekomen. ‘Mijn vrienden uit Dallas vinden het niks. But I like it. Ook omdat er zoveel landen meedoen. Veel mensen in de straat hebben een vlag opgehangen, ook van andere deelnemers. Het voelt echt alsof het feest is.’
Vergeleken met veel andere bezoekers is ze nog vrij sober uitgedost. Grijnzend: ‘Ik ben nog een beginner. Ik wist niet eens dat we een voetbalteam hadden, ik probeer de regels te leren. Doordat ik thuis werk als financieel adviseur kan ik veel wedstrijden kijken. Ik vind Tillman goed. En Freeman.’
Ze is nog steeds een trotse Amerikaan. ‘Ik zie wat er aan de hand is in dit land en in de wereld. Ik hoop dat het een draai maakt, dat het beter wordt. Voetbal is een goede afleiding.’
Ook de 19-jarige Jarred Smith - niet alleen volledig behangen met Amerikaanse vlaggen en symbolen, maar ook nog met de Amerikaanse vlag op zijn gezicht geschilderd - is pas kort voetbalfan. ‘Een geweldige sport en ons team doet het supergoed, de sfeer is prachtig. Ik wil zelf ook leren voetballen, maar mijn vrienden spelen liever basketbal.’
Tijdens de NBA finals was hij ook in Texas Live. ‘Maar toen was het niet zo druk.’
Smith, student milieuwetenschappen, prijst het verbindende karakter van het WK. Dat sommige teams minder gastvrij werden behandeld en supporters uit sommige landen en een Somalische scheidsrechter de toegang werd geweigerd, daarop wil hij niet echt ingaan. Afwerend: ‘Ik blijf weg bij politiek. Ik luister naar beide kanten.’
Na de wedstrijd loopt de gedrongen zestiger George Albright snel naar zijn enorme SUV voordat het te druk wordt bij de uitritten. Hij speelde op hoog niveau honkbal, heeft thans goede plaatsen in het honkbalstadion. ‘Maar ik vind dat voetbal een leuke sport.’
Dat de Verenigde Staten maandag in de zestiende finale tegen België speelt in Seattle is nieuws voor hem. ‘Maar dat maakt niet uit. I think we’re gonna win the whole fucking thing.’
Source: Volkskrant