Het Amerikaanse voetbalelftal bereikte woensdagavond de achtste finales en verovert steeds meer harten in de Verenigde Staten. In een megacomplex in het Texaanse Arlington geloven kersverse voetbalfans al in de wereldtitel.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Het gaat woensdagavond los in alle ruimtes van Texas Live, een entertainment- en horecacomplex van ruim 18.500 vierkante meter in Arlington, een suburb van Dallas. Maar dan ook echt he-le-maal los.
Duizenden mensen vliegen elkaar om de nek, sommigen met tranen in de ogen. Kanonnen spuiten rook, de discoverlichting gaat aan en de stadionknaller Take Me Home, Country Roads klinkt op stadionvolume door de vele sportsbars waar de WK-wedstrijd Verenigde Staten-Bosnië en Herzegovina kan worden gevolgd.
‘De Verenigde Staten zijn door naar de achtste finales!’ roept een spreekstalmeester. Een nogal overbodige mededeling. 2-0 staat er op het enorme ledscherm van ruim dertig meter.
Niet al bezoekers zijn hier voetbalkenners. Er wordt tijdens de wedstrijd veel overlegd over wat er gebeurt, bijvoorbeeld als de Amerikaanse maker van de 1-0, Folarin Balogun, een rode kaart krijgt na tussenkomst van de VAR. De Amerikaanse spits zag niet eens dat hij zijn voet op de enkel van tegenstander Tarik Muharemovic plaatste.
Team USA moet met nog ruim een half uur te spelen een 1-0-voorsprong verdedigen. Er klinkt boegeroep, maar dat maakt snel plaats voor luide aanmoedigingen: ‘USA, USA, USA.’ Een gave vrije trap van oud-PSV’er Malik Tillman maakt aan alle onzekerheid een einde. Net als na de 1-0 volgt er weer zo’n eruptie die doet denken aan de jaarwisseling.
Het zijn vooral Texanen die zich hier verzameld hebben, de meesten met de Amerikaanse vlag verwerkt in hun shirt, hoofddeksel of afgeknipte spijkerbroek. Tienduizend man kan de tent herbergen, vijfduizend in de ringvormige hoofdruimte met meerdere balkons.
Voor de wedstrijd komen cheerleaders binnen, zwaaiend met lichtgevende flesjes op een oude hit van The Vengaboys. Een zeer gemengd, voornamelijk jong publiek springt op stoelen, zwaait met de armen, vlaggen of bierglazen. Opzwepende muziek overstijgt de analyses op de schermen tot de ploegen het veld opkomen. Uit volle borst wordt het Amerikaanse volkslied meegezongen.
Voor wie net iets rustiger wil kijken, zijn er nog vijftien kleinere ruimtes met een bar. Overal hangen schermen, in totaal heeft Texas Live er 140. Tussendoor kunnen bezoekers ook bowlen, op een rodeostier rijden of basketbalspelletjes doen. Alles uit de Texaanse keuken kan worden besteld, bier gutst doorlopend uit de tappen.
Texas Live staat tussen drie enorme stadions. De grootste is het onderkomen van het Americanfootballteam Dallas Cowboys. Daar worden in totaal negen WK-wedstrijden gespeeld. Maar Team USA speelt vooralsnog vooral aan de westkust.
Toch is het voetbalvirus overgeslagen naar Texas, een vrij conservatieve staat. Dat komt zeker door de voortvarende toernooistart van de ploeg van de Amerikaanse bondscoach Mauricio Pochettino. Vooral de eerste helft van de openingswedstrijd tegen Paraguay wordt voortdurend herhaald op de sportzenders, gelardeerd met menig superlatief.
Het was toen dat de 26-jarige Alia Matthews voor het voetbal viel als een blok, vertelt ze. Zozeer dat ze vandaag in haar eentje naar Texas Live is gekomen. ‘Mijn vrienden uit Dallas vinden het niks. But I like it. Ook omdat er zoveel landen meedoen. Veel mensen in de straat hebben een vlag opgehangen, ook van andere deelnemers. Het voelt echt alsof het feest is.’
Vergeleken met andere bezoekers is ze vrij sober uitgedost. Grijnzend: ‘Ik ben nog een beginner. Ik wist niet eens dat we een voetbalteam hadden, ik probeer de regels te leren. Doordat ik thuis werk als financieel adviseur kan ik veel wedstrijden kijken. Ik vind Tillman goed. En Freeman.’
Ze is een trotse Amerikaan, ondanks de politieke situatie in de VS. ‘Ik zie wat er aan de hand is in dit land en in de wereld. Ik hoop dat het een draai maakt, dat het beter wordt. Voetbal is een goede afleiding.’
De 19-jarige Jarred Smith is volledig behangen met Amerikaanse vlaggen en symbolen, op zijn gezicht is de Amerikaanse vlag geschilderd. Ook hij is pas kort voetbalfan. ‘Een geweldige sport en ons team doet het supergoed, de sfeer is prachtig. Ik wil zelf ook leren voetballen, maar mijn vrienden spelen liever basketbal.’
Tijdens de NBA finals was hij ook in Texas Live. ‘Maar toen was het niet zo druk.’
Smith, student milieuwetenschappen, prijst het verbindende karakter van het WK. Hij wil niet echt ingaan op het feit dat sommige teams minder gastvrij zijn behandeld, of dat supporters uit sommige landen en een Somalische scheidsrechter de toegang werd geweigerd. Afwerend: ‘Ik blijf weg bij politiek. Ik luister naar beide kanten.’
Na de wedstrijd loopt de gedrongen zestiger George Albright snel naar zijn enorme SUV, hij wil de drukte bij de uitritten voor zijn. Hij speelde op hoog niveau honkbal. ‘Maar ik vind dat voetbal een leuke sport.’
Dat de Verenigde Staten maandag in de zestiende finale tegen België spelen in Seattle is nieuws voor hem. ‘Maar dat maakt niet uit. I think we’re gonna win the whole fucking thing.’
Source: Volkskrant