schrijft voor de Volkskrant over theater, cabaret en media.
Juni is een heftige maand geweest voor de beoefenaars van openluchttheater. Er ging een aantal grote nieuwe producties in première, in ambitieuze settings met zowel de spelers als grote groepen publiek onder de blote sterrenhemel. Het weerbericht zal op veel dagen tot nervositeit hebben geleid.
Bij de première op 3 juni van de grote spektakelmusical Bokkenrijders in Maastricht hingen er donkere wolken boven stadion De Geusselt, waar een tribune met zesduizend stoelen op het voetbalveld was geplaatst – zonder overkapping. In het slotdeel van de voorstelling barstte de regenbui los. Het publiek begon onrustig ritselend de uitgedeelde plastic poncho’s uit te pakken. Hoofdrolspeler Milan van Waardenburg moest zijn emotionele solo Tussen hel en hemel in de stromende regen zingen. Het is een ervaring die ik als bezoeker niet snel zal vergeten, maar het was verre van ideaal.
Een paar weken later, op de openingsavond van het theaterfestival De Parade in Rotterdam, moest aan het einde van de avond het terrein in het Museumpark worden ontruimd wegens het losgebarsten onweer. Mijn collega Mina Etemad schreef in haar verslag: ‘Hordes sompige sandalen begeven zich vroegtijdig naar de uitgang.’
Bij de hittegolf vorige week was het helemaal raak. Diezelfde Milan van Waardenburg uit Bokkenrijders kwam nu in het nieuws omdat hij op donderdagavond wegens de extreme hitte onwel was geworden en in elkaar was gezakt op het podium. Wegens code rood werden twee uitverkochte voorstellingen van Bokkenrijders daarna afgeblazen.
Ook Spinoza - De Mokum Musical, de zomervoorstelling in het Amsterdamse Bostheater, moest de afgelopen weken meerdere voorstellingen in de regen spelen. Afgelopen zaterdag begon Spinoza met volle tribunes hoopvol aan de eerste akte, om de voorstelling na de pauze stil te moeten leggen wegens de naderende, zware onweersbuien.
Waar beginnen we toch aan?, zullen de organisatoren weleens hebben gedacht. En toch, en toch... als de omstandigheden juist zijn, dan maakt dat ook weer heel veel goed. Op vrijdag 5 juni was ik bij de zeer geslaagde première van Spinoza, waar we veel geluk hadden met ideale weersomstandigheden: een zachte temperatuur, droog en windstil.
Woensdag had ik weer zo’n prettige ervaring, toen ik op de tribune zat bij de voorstelling Carrousel aan het Almeerderstrand. Het gezelschap Vis à Vis is gespecialiseerd in openluchttheater, en weet optimaal gebruik te maken van de ruimtelijkheid.
In Carrousel zien we op een kermis een prachtige oude draaimolen staan. Het is een belangrijk bezit van een Surinaamse familie, met een beladen geschiedenis. De ‘voormoeder’ van deze familie (actrice Susan Malaika Bailey in fraaie witte jurk) zweeft als geestverschijning op een schommel rond over de kermis, en wordt door een grote kraan tot zeer grote hoogte de lucht in getild. Dat levert schitterende plaatjes op, die je alleen in de buitenlucht kunt realiseren.
De onvoorspelbaarheid van het weer maakt ook nieuwe vormen van creativiteit en solidariteit los. Violist en orkestleider André Rieu bood deze week aan om zijn podium op het Maastrichtse Vrijthof één avond beschikbaar te stellen voor een inhaalvoorstelling van Bokkenrijders. De mensen die daarbij zijn op maandag 13 juli zullen ongetwijfeld een bijzondere avond gaan hebben, juist door het geïmproviseerde karakter ervan.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant