Toen ik ooit aan een groep Italiaanse vrienden voorstelde om bij die pizzeria op de hoek te eten, keken ze mij eerst vol walging aan, waarna ze wild begonnen te gesticuleren en mij vervolgens op hoge toon vroegen of ik compleet mataglap was geworden, want wist ik dan niet dat die pizzabakker een smerige fascist was?
Ik had enorme honger, dus ik probeerde nog het argument in te brengen dat je de kunstenaar altijd moet scheiden van zijn kunst, maar het bleek kansloos. Ze zeiden: liever hongerig dan fout, waarna ik dacht: God, wat ben ik blij dat in Nederland niet alles zodanig is gepolitiseerd dat je zelfs via je pizza aan de wereld moet laten zien dat je deugt.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Vijf jaar later moet ik helaas terugkomen op die verzuchting, want inmiddels is ook hier het hek van de dam. Eenieder die vleesvervangers eet is bijvoorbeeld standaard een woke matcha lattelul, terwijl iedereen die nog altijd speklappen op de barbecue legt juist een fascist is (om nog maar te zwijgen over mensen die vanwege hun geloof een maand lang helemaal niets eten).
Ook zijn virusuitbraken inmiddels gigantisch politiek geworden, net als het krijgen van te weinig kinderen of juist het krijgen van te veel kinderen. Hetzelfde geldt voor kinderfeesten in december, ruftende koeien op het platteland, hittegolven, airconditioning, vapes, sociale media, cruiseschepen, het Songfestival, de A12 en iemand per abuis prettige feestdagen toewensen in plaats van fijne Kerst.
De lange arm van de politiek reikt anno 2026 zelfs tot diep onder de lakens, want niet alleen onze lentekriebels zijn inmiddels gepolitiseerd, dat geldt eveneens voor de genderidentiteit van degene op wie u die lentekriebels vervolgens botviert. Pas in dat kader trouwens ook op welk wc-hokje hij/zij/hen uitkiest wanneer er na de vrijpartij nog even geplast moet worden, want ook die dingen zijn sinds kort zeer politiek geladen.
Ook politiek: vrouwensporten waar juist wel of geen mannen aan mee mogen doen, Olympische schaatsafstanden waarop de blonde kampioene een relatie heeft met een al dan niet extreemrechtse Youtuber en uiteraard voetbal, de meest politieke sport van allemaal, vooral als Oranje met penalties verliest van een stelletje Marokkanen.
Toch is het voorlopige dieptepunt wat mij betreft het politiseren van de volledige Nederlandse natuur. Uit werkelijk ieder onderzoek blijkt namelijk dat mensen die de hele dag naar hun telefoon turen depressief, dik, agressief en eenzaam worden, terwijl evenzoveel onderzoeken aantonen dat mensen die juist regelmatig een boswandeling maken vele malen gelukkiger en gezonder zijn.
Maar toch staat er tijdens ieder Kamerdebat over stikstof weer een bataljon patjepeeërs bij de interruptiemicrofoon om het volk te vertellen dat een biodiverse natuur in essentie een linkse en dus overbodige hobby is.
Mijn advies aan al die Mona Keijzers en Caroline van der Plassen: stop daar toch eens mee, want eiken en iepen zijn helemaal niet links of rechts, net zomin als grutto’s, damherten, de Kennemerduinen of de harkwesp. De natuur is van iedereen en dat moet voor altijd zo blijven.
Daarom roep ik alle politici die woensdagavond nog stonden te briesen in de Kamer op om dit zomerreces naar het dichtstbijzijnde natuurgebied te lopen, daar linksaf te slaan of juist rechtsaf, dat mogen ze helemaal zelf weten, maar om vervolgens – en dit is wel belangrijk – eerst even heel rustig in te ademen. En daarna ook weer heel rustig uit.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant