Tijdens zijn eerste optreden in de Arena biedt Bruno Mars een dikke twee uur topvermaak met muziek die retro mag heten, maar op geen enkele manier gedateerd aandoet. Met zeldzame energie deelt hij de mix van klassieke soul, funk en salsa met zijn publiek.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Bruno Mars (40) begint zijn eerste van vier concerten in de Amsterdamse Johan Cruijff Arena donderdag met een soort van gebed. ‘Geef deze stad een show die ze nooit zullen vergeten’, hoort een vol stadion hem bidden voordat hij in een rood pak op het podium verschijnt en de ballad Risk It All inzet.
Het is riskant om met dit zoete, wat zwijmelende liedje te openen, maar Mars zingt met grote overgave en als zijn band meteen overschakelt naar het feestelijke salsa-nummer Cha Cha Cha, krijgt Mars het hele stadion aan het dansen.
Dat Bruno Mars als geen ander Amerikaanse soul en funk uit de jaren zeventig actueel kan laten klinken, was bekend uit eerdere optredens. Maar dat hij zich evengoed thuis voelt in de chicano- en latinpop bewijst hij met evenveel gemak in de twee uur en een kwartier dat het opzwepende concert duurt.
Daarvoor heeft hij een fantastische, veelkoppige band meegenomen met een stel blazers dat moeiteloos van mariachi-muziek overschakelt naar stevige funk. En als ze even niet blazen, vormen ze samen een soulvol koortje dat ook nog eens knap synchroon kan dansen. Wie met Mars wil meespelen, moet minstens drie disciplines beheersen.
En het klinkt meteen al een stuk beter dan op het toch wat fletse nieuwe album van Mars, het eerder dit jaar verschenen The Romantic, waarop hij zijn liefde voor latinmuziek toont. Zeker wanneer hij salsa afwisselt met dampende funknummers als 24K Magic is de euforie groot. Het eerste uur krijgt het publiek nauwelijks tijd om op adem te komen. Goed, even dan, wanneer er een Chevrolet het podium op wordt gereden en Mars op de motorkap een paar soulklassiekers uit de vroege jaren zeventig zingt.
Prachtig, even Oh Girl van de Chi-Lites, maar het publiek wordt nog veel enthousiaster van het opzwepende That’s What I Like en raakt echt in extase als Mars met gitaar om zijn nek met Something Serious een ode brengt aan Carlos Santana.
Heerlijk, die jarenzeventigvibes, die met de komst van Anderson .Paak versterkt worden. Als Silk Sonic brachten .Paak en Mars al een album uit met slicke soul uit de jaren zeventig, waarvan ze in de Arena een paar nummers spelen, met .Paak rappend achter de drums en Mars op gitaar. Ook dit materiaal klinkt net wat rauwer dan op de plaat, en wat vormen die twee samen een geweldig zangduo.
Anderson .Paak wil niet van het podium af en je hoopt ook dat deze vurige soulrevue nog even doorgaat. Maar Mars heeft nog een paar ballads die hij moet afwerken, waaronder de grote hit Die With A Smile, die hij met Lady Gaga wereldwijd naar de eerste plaats zong.
Het blokje ballads, met Mars aan de piano, is eigenlijk het minste deel van het concert. Het uptempo repertoire ligt Mars veel beter. Maar het is een goede opmaat voor een spetterende finale, met wereldhit Uptown Funk als hoogtepunt.
Terwijl we zijn danspasjes proberen te volgen, stellen we vast dat we getuige waren van een weergaloze soulshow zoals eigenlijk niemand die nog presenteert. Bruno Mars is geen vernieuwer van zwarte muziekgenres, maar wel iemand die precies de essentie van klassieke soul, funk en salsa heeft gevonden en die met zeldzame energie wil delen met zijn publiek.
Bruno Mars biedt een dikke twee uur topvermaak met muziek die retro mag heten, maar op geen enkele manier gedateerd aandoet. Mars’ gebed kreeg gehoor: vergeten doen we ‘The Romantic Tour’ voorlopig niet.
Pop
★★★★☆
2/7 Johan Cruijff Arena, Amsterdam. (4, 5 en 7 juli ook aldaar).
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant