Alles zou draaien om tactiek bij het nieuwe format van de ploegentijdrit, waarbij de individuele eindtijden tellen. Laat dat nou net het onderdeel zijn waar ze bij Visma-Lease a Bike wel raad mee weten. Tot in de details werd er een ‘gewaagd plan’ opgesteld en met succes: Jonas Vingegaard mag na drie jaar weer de gele trui aan.
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen en Formule 1.
Boven op de Montjuïc, een paar honderd meter achter de finishlijn, rollen er tranen over de wangen van Mathieu Heijboer, de Head of Performance bij Visma-Lease a Bike. Maandenlang is hij samen met het team bezig geweest met deze dag, met deze openingsetappe, met het finetunen van de allerbeste tactiek. Daar zou deze ploegentijdrit nieuwe stijl, waarbij de individuele tijden tellen en niet die van de vierde renner, immers om draaien.
Wat was de beste manier om hun kopman Jonas Vingegaard optimaal te laten presteren? Het profiel van de tijdrit – eerst zestien vlakke kilometers gevolgd door 3,5 kilometer met twee korte steile klimmetjes – betekende dat de strijd tussen de klassementsmannen tijdens deze openingsetappe in Barcelona al van start zou gaan. En dus was het van belang dat ze hun kopman op de best mogelijke manier aan de slotklim zouden afzetten. En met het geel zaterdagavond om de schouders werd duidelijk dat de ploeg van Vingegaard dat perfect had gedaan.
Waar in het traditionele format van de ploegentijdrit de focus op de zwakkere schakels van de ploeg lag, is dat bij deze nieuwe stijl juist het omgekeerde. Het zou eerder een soort lead-out worden waarbij, zoals Daan Hoole het eerder al verwoordde, ‘de zwaardere renners het vlakke gedeelte eindigen met suicide pulls’ om vervolgens ‘met de twee of drie beste klimmers van het team de eerste berg op te rijden om daarna de kopman te lanceren op de slotklim, zodat hij solo naar de finish kan rijden’.
Hoewel die tactiek inderdaad bij het gros van de ploegen voorbijkwam, hadden ze bij de Nederlandse formatie nog een andere aanpak. ‘We hadden een heel gewaagde tactiek waarbij we Jonas slechts één kilometer op kop hebben laten rijden’, vertelt Heijboer bij de teambus, waar binnen een paar minuten zo veel mensen zijn gaan staan dat er geen beweging meer mogelijk is.
‘We hebben gekeken naar de kwaliteiten van de renners, waarbij we ervoor hebben gekozen om de klimmers de eerste vijftien kilometer helemaal niet op kop te laten. Ze hebben het met vijf man opgelost tot aan de voet van de klimmetjes, waarna de rest vol kon gaan.’
De tactiek zorgde ervoor dat Vingegaard pas in de heuvelzone in actie moest komen. Tijdens het vlakke deel in de stad had de Deen het gevoel dat ze te langzaam gingen. Er was zoveel tegenwind op het vlakke gedeelte dat hij te weinig deed, totdat hij hoorde dat ze de snelste tijd hadden. Eenmaal bij de klimmetjes kon Vingegaard aan zijn deel beginnen, maar ook daar had hij eerst nog hulp van drie klimploeggenoten, die hem op de juiste plekken op het juiste moment wisten af te zetten.
Die aanpak verschilde met de andere ploegen. Bij UAE was het juist Tadej Pogacar zelf die op kop was vertrokken, meedraaide en alleen met Isaac del Toro aan de slotklim kon beginnen. Bij de ploeg van Red Bull Hansgrohe was het Remco Evenepoel die veel kopwerk op zich nam, halverwege de trein inpikte en zelfs als eerste de heuvels over ging, met onder meer Florian Lipowitz in zijn wiel. Paul Seixas stond er bij de slotklimmen zelfs alleen voor.
En dus waren er zaterdagavond tranen van opluchting en ontlading bij Heijboer, toen duidelijk werd dat zijn aanpak om de klimmers te sparen de juiste bleek te zijn. Ze waren met een tijd van 21 minuten en 47 seconden, goed voor een gemiddelde van bijna 54 kilometer per uur, 8 seconden sneller dan Ineos, dat met Filippo Ganna geluk had: de tijdrijder bleek in staat om zowel de motor als de afmaker te zijn in Barcelona. De eerste tik aan de concurrenten was uitgedeeld: 12 seconden op Pogacar, 19 op Evenepoel, en zelfs 39 seconden op Seixas.
Al was dat niet de enige reden voor zijn emoties. Het heeft ook alles te maken met twee jaar geleden, met de horrorcrash van Vingegaard in Baskenland in april 2024. Met een enorme snelheid kwam hij ten val: klaplong, rib- en sleutelbeenbreuken. Heijboer: ‘Je moet niet vergeten dat hij dacht dat hij doodging. Hij heeft pas dit jaar het gevoel dat hij echt terug is. Het is voor hem denk ik echt een soort afsluiting.’
Als Vingegaard ruim een uur na de finish ook even de tijd neemt om de vragen van de schrijvende pers te beantwoorden, vertelt hij ook dat hij diezelfde emoties ervaart. ‘Het zijn zware jaren voor mij geweest, om verschillende redenen. Nu voel ik dat ik dit hoofdstuk van mijn kan afsluiten. Het zal altijd een onderdeel van mij zijn, dat ik daar op de grond heb gelegen en heb gedacht dat ik dood zou gaan. Dat ik nu weer het geel kan dragen, is een droom die uitkomt.’
Source: Volkskrant