Marokko was nog niet vaak favoriet voor een knock-out-duel op het WK, maar zaterdag tegen Canada wel. Na een moeizame eerste helft kwamen alsnog de slimme acties en snelle combinaties die Nederland in de vorige ronde overrompelden, leidend tot een eclatante zege: 3-0.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Marokko en Canada maakten er vanaf het begin een harde wedstrijd van in Houston. Canada is een ploeg vol strijders in de geest van bondscoach Jesse Marsch, een zelfbewuste vechtjas. Marokko ging er te veel in mee, maar werd na een snel doelpunt van Azzedine Ounahi, kort na rust, meer zichzelf.
Dank daarvoor moest uitgaan naar de tegenstander. Bij Canada stonden ze even totaal niet op te letten, waardoor Ounahi simpel kon scoren. Het lanceerde Marokko in de NASA-stad.
Het kreeg meer ruimte om uit te breken, om slimme dingen te verzinnen, om elkaar weer rap te vinden, zoals in de vorige ronde tegen Nederland. Canada is enorm gegroeid de laatste jaren, maar mist, ook door blessures, simpelweg kwaliteit. En vermoeidheid en spanning gaan in deze fase van het toernooi een rol spelen.
Toch bleef het in het stadion prettig rumoerig. Het was voor zeker de helft gevuld met enthousiaste inwoners van het multiculturele Houston, uitgedost in shirts van allerlei landen. Ze konden voor het laatst naar een WK-wedstrijd in de buurt.
Velen maakten ook de oversteek vanuit Marokko en Canada, België, Frankrijk en Nederland. De Canadese Shantelle Reid en haar vader Joe uit Vancouver moesten via San Francisco reizen, ze waren een volle dag onderweg. Shantelle, die zelf voetbalt, volgt het Canadese voetbal op de voet. ‘Schrijf maar op: het is begonnen met de vrouwen, die werden Olympisch kampioen in 2020. John Herdman was de grote man achter die opmars, hij werd daarna bondscoach van de mannen en bracht de juiste mentaliteit in de ploeg.’
In Vancouver is tijdens dit WK een totale voetbalgekte uitgebroken, net als in de rest van Canada – zelfs tegenover de Niagara Falls is een park omgetoverd tot fanzone. Joe Reid: ‘Alles is rood, deze sport is bijna net zo groot als ijshockey aan het worden.’
In Montreal is ook het rode shirt van Marokko veel te zien, want daar woont een grote Marokkaans-Canadese gemeenschap, vertelt de als een oude rocker uitgedoste Eddie Fitz (‘in mijn hart ben ik Eddie Van Halen’). Met twee vrienden vloog hij vrijdag van Montreal naar Houston.
Fitz: ‘Door migranten wordt voetbal groot in Canada. Wij komen zelf oorspronkelijk uit Ierland, wij weten alles, zelfs dat Troy Parrott bij AZ speelt. Wij en de Marokkanen leren het de anderen.’
De 37-jarige Abdellatif Benabdellah, geboren in Berkane en woonachtig in Etten-Leur, reisde vorige week vanuit Nederland naar Casablanca, omdat hij daar makkelijker aan tickets voor wedstrijden van Marokko kon komen. Vervolgens vloog hij naar het Mexicaanse Monterrey, voor de wedstrijd tussen Marokko en Nederland.
Gegrepen door ‘het goede voetbal vermengd met trots’ besloot hij zijn terugvlucht naar Nederland uit te stellen en een bus te nemen naar Houston. Bij de grens moest hij die bus als enige verlaten voor een vraaggesprek, in totaal was hij twaalf uur onderweg.
Dat de hele onderneming Benabdellah, die als machinist werkt, handenvol geld kost maakt hem niet uit. ‘Ik ben erbij, het is een schitterend avontuur en ik heb nieuwe vrienden voor het leven gemaakt,’ sprak hij voor de wedstrijd.
Op zijn Marokko-shirt staat geen spelersnaam achterop, maar Fouzi Lekjaa, politicus en de grote roerganger achter de opkomst van het Marokkaanse voetbalteam. Hij zit in de Fifa-raad en is vicevoorzitter van de Afrikaanse voetbalbond.
‘Zonder Lekjaa hadden we nooit zo’n goed team gehad, zulke goede faciliteiten; hij haalt in Europa geboren spelers als Mazraoui, Diaz en Bouaddi over, hij haalde het WK 2030 naar Marokko. Hij liet laatst zelfs Hakimi zien hoe hij een strafschop beter kan nemen. Hij komt net als ik uit Berkane, dit shirt draag ik om hem te bedanken.’
Marokko was favoriet. Bij Canada bleef de nog niet geheel fitte sterspeler Alphonso Davies op de bank en raakte eerder Ismaël Koné zwaar geblesseerd. Het heeft met spitsen als David en Oluwaseyi en middenvelders als Eustaquio en Buchanan nog een aantal spelers van goede Europese clubs, maar zij zijn daar geen onbetwiste basisspelers.
Marokko imponeerde tegen Nederland met modern totaalvoetbal. Maar de verwachtingen leken zwaar op de ploeg te drukken. Het brutale Canada nam aanvankelijk het initiatief. Yassine Bounou moest tweemaal redding brengen, voor de doelman was het een saillant duel, want hij werd geboren in Montreal.
Marokko kreeg een tegenvaller te verwerken door het vroege uitvallen van topschutter Ismaël Saibari met een hamstringblessure. De net van PSV naar Bayern getransfereerde spits stopte zijn hoofd in zijn shirt om zijn tranen te verbergen. Uiteindelijk regende het voor rust in het overdekte stadion meer gele kaarten (6) dan schoten (5), een nimmer vertoond aantal in de eerste helft van een WK-wedstrijd sinds zeker zestig jaar.
In de 49ste minuut kantelde de wedstrijd door een collectief snurkmoment bij Canada bij een vrije trap van Hakimi. Ounahi stond vogelvrij op de rand van het zestienmetergebied en kon de bal de rechterhoek schuiven.
De speler van het gedegradeerde Girona imponeerde tegen Nederland al met zijn loopvermogen en inzicht. Zijn doelpunt deed de Marokkanen in het stadion nog harder zingen en fluiten, leidde ertoe dat Hakimi over de rechterkant begon te denderen en Brahim Diaz tegenstanders ging poorten.
Het was Diaz, schlemiel nog in de finale van de Afrika Cup, die na een fijne rush zijn derde assist van het toernooi afleverde aan Ounahi. Diep in blessuretijd verzorgde invaller Soufiane Rahimi het slotakkoord.
Terwijl de Marokkanen na afloop dansten in de middencirkel, bedankten de Canadezen het publiek na hun beste prestatie op een WK ooit. De uitslag stelt de Brabantse Marokkaan Abdellatif Benabdellah voor een dilemma. ‘Ik wil door naar Boston voor de kwartfinale, maar mijn verlofdagen zijn bijna op. Dit Marokko kan iedereen aan, en als ze wereldkampioen worden, ja dan moet ik erbij zijn.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant