is hoogleraar wetenschapscommunicatie aan de Universiteit Leiden en columnist voor de Volkskrant.
Nooit kreeg ik zoveel reacties op een column als toen ik vorig jaar schreef over hoe ik al twintig jaar worstel met mijn gewicht – en hoe ik van plan was naar de huisarts te gaan voor hulp. Veel lezers stuurden ontroerende verhalen over hun persoonlijke strijd tegen de overtollige kilo’s. Anderen deelden vol trots hoe zij al jaren moeiteloos op gewicht bleven. Verrassend veel mensen vonden het onzin dat ik naar de huisarts ging, zonde van zijn en mijn tijd.
Dat bleek niet het geval. Tot mijn verbazing concludeerde mijn huisarts dat ik helemaal geen problematisch overgewicht heb. Mijn BMI is officieel misschien net iets te hoog, maar ik zag er volgens hem prima uit, at gezond en bewoog meer dan genoeg. Hij maakte zich geen enkele zorgen over mijn gewicht als gezondheidsrisico. Maar als ik zelf toch niet blij was met die kilo’s en daar meer grip op wilde, raadde hij me een evidence-based werkende diëtist aan.
En zo werk ik nu al maanden onder begeleiding aan mijn lichaam en vooral aan hoe ik daarnaar kijk. Mijn wens om dunner te zijn blijkt vooral voort te komen uit schoonheidsidealen. In mijn hoofd staat dun gelijk aan gezond, terwijl ik nu gezonder leef dan toen ik een graatmagere twintiger was. Inmiddels schommelt mijn gewicht en ik vind mezelf altijd mooier als ik op mijn dunst ben. Een (immer slanke) vriend reageerde verbaasd toen ik hem dit vertelde: gewicht was toch maar een van de vele variabelen van hoe je eruitzag?
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Misschien was ik te streng voor mijn lichaam. Zo kocht ik altijd alleen mooie kleding als ik op mijn lichtst was. De diëtist gaf me na onze eerste afspraak de opdracht om kleding te kopen die fijn zit bij mijn huidige lichaam. Ik paste een broek die lelijk bolde bij mijn buik. Vroeger had ik de broek teruggehangen en mezelf toegesproken dat ik eerst maar eens een paar kilo moest afvallen. Nu zei ik hardop wat ik niet mooi vond en bleek de verkoper moeiteloos een model te vinden dat wél glorieus stond.
Daarnaast werk ik ook aan een gezonder eetpatroon: meer eten van de voedingsmiddelen waaraan mijn lijf behoefte heeft en minder tussendoor snacken. De diëtist adviseerde me bijvoorbeeld om over te stappen op gevarieerdere en voedzamere lunches dan de twee boterhammen die ik meestal nam. Sindsdien grijp ik niet meer halverwege de middag alweer naar iets hartigs. Verder helpt ze me om te begrijpen waarom ik soms iets te eten neem terwijl ik niet echt honger heb. Wil ik afleiding? Zoek ik troost? Wil ik beleefd zijn? En kan dat ook op een andere manier?
Het gaat, zoals elke verandering, allemaal nogal langzaam: zowel het afstappen van een onrealistisch schoonheidsideaal (dank nog aan de jaren negentig waarin ik opgroeide) als het veranderen van die minder gezonde eetpatronen.
Het was ongelooflijk lief dat veel lezers me de afgelopen maanden hierover bleven mailen: ‘Het is al een tijdje geleden dat je over je gewicht schreef. Je bent hier vast nog mee bezig. Laat je weten hoe het gaat?’ Het gaat dus goed. De komende weken loop ik vrolijk in een bikini.
Ionica’s column komt na een zomerstop weer terug op 5 september. In de tussentijd zijn vragen, reacties en tips voor onderwerpen welkom op: ionica@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant