Op Wimbledon worden jaarlijks in twee weken tijd ruim 2,5 miljoen aardbeien verkocht. En ook qua merchandise gaat het beroemdste tennistoernooi elk jaar volledig los op het thema.
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, zwemmen en tennis.
Er is een oud filmpje waarin tennissers wordt gevraagd hoe zij hun Wimbledon-aardbeien eten. Maria Sjarapova vertelt dat ze er suiker op doet – en op een ‘slechte’, zondige dag ook nog room. Novak Djokovic, Stan Wawrinka en Roger Federer kiezen altijd voor room. Dan, tussen alle lange antwoorden in, is Andy Murray aan de beurt. Hoe de Schot zijn aardbeien eet? Droge blik in de camera: ‘Met mijn vingers.’
Wimbledon is het toernooi van de aardbei. Als de toernooiorganisatie berichten op sociale media plaatst, is dat vaak met een emoji van een aardbei. Bezoekers lopen in met aardbeien versierde jurken en met aardbei-oorbellen langs de banen. De winkels op het tennispark verkopen knuffels, sokken en sleutelhangers met afbeeldingen van de vrucht, en de ‘speciale editie’-handdoeken die spelers dit jaar tijdens hun partij bij hun stoel vinden, zijn aardbeienrood.
‘Het is volgens mij het enige fruit dat je hier kunt krijgen’, zegt Botic van de Zandschulp. Om zichzelf daarna toch te corrigeren: ‘Nou ja, naast misschien nog een appel of een banaan.’ Maar in de luxe kleedkamer, gereserveerd voor de geplaatste spelers, wordt inderdaad maar één fruitsoort aangeboden, in een grote bak: aardbeien.
Een jaar geleden werden er tijdens twee weken Wimbledon 2,8 miljoen aardbeien verkocht. Dat was een recordaantal. Als je ze achter elkaar zou leggen, zouden ze een rij vormen van bijna 90 kilometer; grofweg de afstand van Amsterdam naar Zwolle.
En het zijn meer aardbeien dan er in dezelfde periode op het park aan Wimbledon-tennisballen wordt aangeschaft, dat weet Joe Furber zeker. Hij is senior Food & Drink-manager op het toernooi.
Die 2,8 miljoen uit 2025 is een record. Een jaar eerder lag het totaalaantal verkochte aardbeien op 2,5 miljoen; rond de veertig ton. En daar gaat op Wimbledon in totaal al snel zo’n 14 duizend liter cream (room) overheen.
Elke ochtend, zodra de zon opkomt, loopt een team van zeker twintig medewerkers door een glooiend gebied op zo’n 50 kilometer van Wimbledon. Met de hand plukken ze daar de aardbeien die luttele uren later al aan bezoekers op de All England Club worden aangeboden.
Al meer dan dertig jaar lang zijn de Wimbledon-aardbeien afkomstig van Hugh Lowe Farms, een familiebedrijf in Mereworth in het Zuidoost-Engelse graafschap Kent. De boerderij stamt uit 1893 en wordt nu geleid door Marion Regan, achterkleindochter van oprichter Bernard Champion.
‘Doordat we in de buurt gevestigd zijn, kunnen we fruit plukken wanneer het optimaal rijp is en het zeer snel leveren. Dat is precies wat een evenement als Wimbledon vereist’, zegt Regan.
Italian Berry, een Italiaans vakmedium over de internationale bessensector, stelt in een publicatie op de website dat de geschiedenis van aardbeien met slagroom op Wimbledon teruggaat tot de 16de eeuw. Kardinaal Thomas Wolsey, eerste minister van koning Hendrik VIII, zou het als dessert hebben geïntroduceerd aan het koninklijk hof. Vervolgens werd het een Engelse zomerklassieker, een traditie die bij de oprichting van Wimbledon in de 19de eeuw werd overgenomen.
In The Wimbledon Compendium, een dik verzamelwerk over het toernooi, staat niets over de intrede van de aardbei, of over een link met de 16de eeuw. Wanneer de aardbeien precies voor het eerst op het toernooi werden geserveerd, is onbekend.
Maar waarom dat nu gebeurt is simpel, stelt Joe Furber: ‘Onze focus ligt op seizoensgebonden, Britse producten. En aardbeien zijn natuurlijk op hun best in de Britse zomer.’ De aardbeien zijn van een Brits ras, de Malling Centenary.
Bovendien leent het fruit zich voor allerlei merchandise en projecten. Wimbledon is het toernooi van tradities en van oudsher een feestje van de upperclass, een omgeving waar de aardbei goed bij past.
In de beroemde wachtrij buiten het park, met mensen die hopen een dagticket te bemachtigen, is ‘aardbeien’ het meest gegeven antwoord op de vraag wat bezoekers als eerste gaan halen, vertelt een woordvoerder van het toernooi. ‘En ook de spelers zijn er dol op’, voegt Furber daaraan toe. ‘Aardbeien zijn hun absolute favoriet, hier – samen met sushi.’
Australiër Alex de Minaur zegt dat een bakje aardbeien het eerste is wat hij haalt zodra hij Wimbledon aandoet. ‘Ik moet ze meteen proeven. Dit zie je op geen enkel ander toernooi.’
Voor Jesper de Jong is het eveneens vaste prik. Maar dat zit voor hem niet per se in de traditie; de aardbei is zijn favoriete fruit. ‘Maar die tradities zijn wel de mooie dingen van dit toernooi. Je ziet hoe elitair Wimbledon is, met de verplichte witte outfits, het drinken van Pimm’s – al doe ik dat niet. Aardbeien kan ik wel eten.’
De Jong ziet op zijn tijdlijn op sociale media vaak foto’s van aardbeien verschijnen zodra collega-spelers het toernooi aandoen. Tallon Griekspoor – ‘Ik eet ze zelf niet, of hooguit eentje’ – valt het ook op: ‘Ik heb het idee dat ze vooral met die bakjes aardbeien lopen om er een foto van te kunnen maken, niet omdat ze het lekker vinden.’
Van Andy Murray, lange tijd de Britse hoop op succes op eigen bodem, verscheen in 2013 een gigantisch portret in het nabijgelegen Wimbledon Village. In een kunstgalerie hing een mozaïek van ongeveer 4 bij 2,7 meter, volledig gemaakt van aardbeien met room. Dat jaar pakte Murray ook zijn eerste van twee titels in Londen.
Een jaar geleden kwam de aardbei aan bod in bijna elk interview met Iga Swiatek, na afloop van haar wedstrijden. En dat waren er veel: de Poolse won in 2025 voor het eerst in haar carrière het toernooi. Als kind at ze aardbeien met pasta en wat yoghurt, vertelde ze. Nu is dit traditionele Poolse gerecht haar favoriete maaltijd na afloop van een wedstrijd.
Food-manager Furber: ‘Als spelers hun aardbeien willen mengen met pasta, houden wij ze zeker niet tegen.’
Jarenlang werd de prijs van aardbeien op het toernooi gelijk gehouden: van 2010 tot 2024 betaalde je 2,50 pond. Daarvoor kreeg je een kartonnen doosje met tien aardbeien, indien gewenst met (plantaardige) room. Als gevolg van de inflatie zijn de prijzen inmiddels omhooggegaan; voor de aardbeien betaalde je vorig jaar 2,70 pond en dit jaar 2,85 pond.
Spelers krijgen van de organisatie geld op een badge bij hun accreditatie: een vast bedrag dat ze in de kantine kunnen besteden aan het eten op het park. De Jong: ‘Aan het einde van de dag, als er nog geld over is, zie je spelers met tien van die bakken naar huis gaan. Beetje triest, maar het gebeurt.’
Voordat om 10.00 uur de eerste bezoekers worden toegelaten, heeft er al een groot logistiek proces plaatsgevonden. De aardbeien worden in de vroege uren met een transportbusje gebracht en vervolgens over diverse koelinstallaties verspreid. Het verwijderen van de kroontjes en de laatste inspectie van de kwaliteit gebeurt ter plaatse, waarna de aardbeien in hun bakjes worden gedaan, die worden verdeeld over de 55 keukens op het park.
De aardbei leent zich ook voor innovaties. Dit jaar experimenteert Wimbledon met de leftovers van een jaar geleden, die destijds zijn ingevroren. Nu zijn ze gefermenteerd en gaan ze in de aardbeiensaus die in het restaurant wordt geserveerd bij de gefrituurde kip in Japanse stijl. Furber: ‘De aardbei is een iconisch onderdeel van de hele Wimbledon-ervaring, en dat vieren we graag.’
Aardbeienliefhebber Jesper de Jong vindt het ‘vet’ dat de aardbei zo’n prominente rol heeft op het beroemdste grandslamtoernooi ter wereld. Maar, zegt hij, ‘het wordt hier wel héél groot gemaakt, zo van: dit zijn de Wimbledon-strawberries. In Nederland zijn de aardbeien ook heel lekker, hoor.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant