In onze lijst springt HBO Max er in 2026 voorlopig uit als de sterkste leverancier van kwaliteitsseries, maar Apple TV stoomt op. Opvallend: de komedie laat zich dit jaar in vele verschijningen zien.
Ons halfjaarlijstje van de beste series van 2026 (tot nu toe), gebaseerd op de recensies in deze krant, telt vijf series van HBO Max, drie van Netflix, twee van Apple TV, twee van Disney Plus en twee van NPO Start. Een lijst van veertien inderdaad, in alfabetische volgorde gepresenteerd, met één Nederlandse titel, en een Europese coproductie met belangrijke Nederlandse inbreng.
Was het een goed jaar, tot nu toe? Wat wellicht mist in dit aanbod is een serie die gevolgd wordt door een eindeloze nabrander van analyses en opiniestukken, omdat er een maatschappelijke kwestie in het hart wordt geraakt. Dat was in 2025 heel duidelijk de Britse miniserie Adolescence, die uiteindelijk in de jaarlijst van deze krant bovenaan stond.
Wat dit jaar wel al heeft: een serie die langzaam, in de loop van tien afleveringen, veel kijkers voor zich won. Widow’s Bay (Apple TV), een verrassende horrorserie over een bezeten eiland, bleek ook nog eens een ijzersterke komedie te zijn.
Dat zagen we vaker, of het nu een moordmysterie, een superheldenserie of een fantasyepos betrof: comedy kende zelden zoveel verschijningsvormen als in 2026.
We waren toch wat nerveus voor het vervolgseizoen van hitserie Beef. In 2023 was deze Netflix-serie, over een verkeersruzie tussen twee gebroken zielen die op spectaculaire wijze escaleerde, een daverende verrassing. Kon maker Lee Sung Jin dat kunststukje herhalen?
Ja, zo bleek, want dit vervolgseizoen was op sommige vlakken misschien nog wel rijker dan de eerste reeks. Het gedonder begint hier wederom met een heftige ruzie, maar het tweede seizoen van Beef draait vooral om de vraag hoeveel waarde liefde en relaties nog hebben binnen een hyperkapitalistisch systeem. Toch is Beef vooral een spectaculair acteursfeestje, met onvergetelijke hoofdrollen voor Carey Mulligan, Oscar Isaac, Cailee Spaeny, Charles Melton en Youn Yuh-jung. AM
Het goede nieuws was dat er weer een sterke Deense thriller te zien was, met het tweede seizoen van The Chestnut Man (Deense titel: Kastanjemanden). Het speurdersduo uit het eerste seizoen (sterke rollen van Danica Ćurčić en Mikkel Boe Følsgaard) komt weer bij elkaar om een macabere stalker en moordenaar uit te schakelen. Maker van de serie is Søren Sveistrup, de man achter de klassieker The Killing.
In de zesdelige serie lopen een nieuwe zaak en een cold case op intrigerende wijze door elkaar, met Sofie Gråbøl als de moeder van een eerder slachtoffer, geobsedeerd door het feit dat de moordenaar van haar dochter nooit gevonden werd.
We schreven eerder: ‘Typisch Deens was (...) de aandacht voor de politieprocedures, de melancholie van de speurders en de aandacht voor de trauma’s van de slachtoffers of hun familieleden.’ En dan heeft Sveistrup ook nog een oprecht schokkende plotwending achter de hand. MM
Zonder twijfel de eigenzinnigste productie van het jaar, deze onmogelijk in hokjes te vangen serie over een bizarre driehoeksverhouding.
Weerman Clark (Jason Bateman) en gebarentolk Floyd (David Harbour) raken bevriend nadat zij elkaar vinden in een diepgewortelde frustratie over hun ingedutte middenklassebestaan. Daar moet wat aan gebeuren, vindt Clark, en dus komt hij aanzetten met een app waarmee getrouwde mensen stiekem van bil kunnen gaan. Tegelijkertijd lijkt hij zelf vooral geïnteresseerd in Floyds vrouw Carol (Linda Cardellini).
Het loopt niet goed af, zien we al in de eerste aflevering, maar de serie neemt voortdurend allerlei verrassende, onvoorziene afslagen. Meer nog dan een maf moordmysterie is DTF St. Louis een prachtig droeve én geestige serie. AM
Het was de Israëlische scenarist en filmmaker Hagai Levi erom te doen ‘een nieuwe taal’ te vinden om het verhaal van schrijfster Etty Hillesum te vertellen, die op 29-jarige leeftijd werd vermoord in Auschwitz. Een van de opvallende manieren waarop dat gebeurt in de internationale coproductie Etty (Duits/Frans/Israëlisch/Nederlands) is dat het verhaal verplaatst is naar een abstracte versie van het moderne Amsterdam. ‘Een radicale ingreep die goed en soms zelfs imponerend uitpakt’, schreven we in de recensie.
De hoofdrol wordt gespeeld door de Oostenrijkse actrice Julia Windischbauer. Ze volgde daarvoor een stoomcursus Nederlands en dook in het oeuvre van S10, Froukje en Wende. In een interview in deze krant sprak ze over haar rol: ‘Natuurlijk wil ik sommige dingen bereiken als actrice, maar het is belangrijker om net zo zacht te leven als Etty.’ Sterke tegenspelers zijn Claire Bender, Gijs Naber en de Duitse acteur Sebastian Koch, als therapeut en geliefde Julius Spier. MM
Als seriejaar 2026 zich, tot nu toe, door iets laat kenmerken is het wel de avontuurlijke vermenging van genres. En How to Get to Heaven from Belfast, van de makers van Derry Girls, was zeker een van de beste voorbeelden.
De serie ‘vermengt op verrukkelijke wijze spanning, humor en nostalgie’ was de kop die er boven onze recensie stond. Drie oude schoolvriendinnen uit het Noord-Ierse Belfast worden uitgenodigd om de begrafenis van een oude vriendin in Ierland bij te wonen. In flashbacks zien we de tienerversie van de vriendschap en wordt langzaam duidelijk welke oude wonden hier worden opengereten.
Als ze ontdekken dat er een onbekende vrouw in de kist ligt, begint het mysteriedeel van het verhaal. ‘De waarheid wordt verborgen gehouden. Daar zijn we goed in hier.’ Ondertussen hebben de drie vriendinnen (in het dagelijks leven in een sleur beland) de tijd van hun leven als een vervaarlijk trio misdaadbestrijders. MM
Waar veel series na een paar seizoenen dreigen in te kakken, wordt HBO-serie Industry alleen maar beter. Het derde seizoen was al een voltreffer, maar de vierde reeks ging er zo mogelijk nóg eens overheen in kwaliteit.
Wat begon als een wat ontoegankelijke serie over het bankwezen in Londen, is inmiddels uitgegroeid tot een ontzettend rijk epos over klasse en kapitalisme. Het vierde seizoen draait om de nieuwste strijd tussen tegenpolen, vrienden en concurrenten Harper (Myha’la) en Yasmin (Marisa Abela), die een belang hebben bij het falen dan wel slagen van een nieuw financieel bedrijf.
Uit de vijfsterrenrecensie in deze krant: ‘Het verhaal rond deze nieuwe bank vormt de ruggengraat van dit nieuwe seizoen waarin, toegegeven, de financiële dialogen nog weleens hermetisch kunnen zijn, maar de onderliggende emoties altijd glashelder zijn.’ AM
We noemden in onze recensie A Knight of the Seven Kingdoms ‘het leukste dat er sinds jaren uit Westeros is gekomen’. En Westeros is natuurlijk het fantasy-continent waar Game of Thrones en House of the Dragon zich afspelen.
De zes korte afleveringen zijn gebaseerd op de Tales of Dunk and Egg, novelles van George R.R. Martin, over figuren in de marge van de grote geschiedenis van Westeros. De serie draait om de kersverse ridder Ser Duncan the Tall (de geweldige én reusachtige Peter Claffey) en zijn schildknaap Egg, die meedoen aan een meerdaags toernooi in een tragikomische poging hun eigen legende te schrijven.
De makers aarzelen niet, schreven we, om ‘af en toe hun innerlijke Monty Python los te laten op de ridderlijke avonturen’. En dat voelde als een opluchting na de wat looiige sfeer van vooral House of the Dragon, waarvan het derde seizoen op HBO Max inmiddels begonnen is. MM
We spelen een beetje vals, want The Lowdown kwam nog net uit in 2025, toen het hele seizoen op tweede kerstdag op Disney Plus werd gezet. Strafpunten voor de beslissing om deze serie zo stilletjes te droppen, want The Lowdown is ontzettend leuk en uitzinnig, met Ethan Hawke in misschien wel de rol van zijn leven (naast de Before-trilogie natuurlijk).
Hawke speelt Lee Raybon, een smoezelige onderzoeksjournalist die opereert vanuit een tweedehandsboekenwinkel in Oklahoma. De zoektocht naar de waarheid brengt hem dikwijls in allerlei kolderieke situaties, waarbij Raybon stuit op een keur aan kleurrijke, onvergetelijke personages. Geweldig, hoeveel grip maker Sterlin Harjo (die eerder het briljante Reservation Dogs maakte) heeft op zijn universum. Uit de recensie: ‘De terloopse, maar volkomen overtuigende manier waarop Harjo deze wereld oproept, alsof we zelf al jaren in de winkel, of in de stad, rondscharrelen tussen hele en halve losers, is een klein wonder.’ AM
Als Elle Fanning de dochter speelt, Michelle Pfeiffer de moeder en Nick Offerman de vader, dan neem je al een flinke voorsprong. Een jonge vrouw raakt zwanger van een universiteitsprofessor en dreigt in een armoedeval terecht te komen. Welke rol kunnen haar moeder (ex-Hooters-serveerster), haar vader (voormalig showworstelaar) en huisgenoot (fanatiek cosplayer) spelen als ze besluit haar kind alleen op te voeden?
De komedie is gebaseerd op de roman van Rufi Thorpe uit 2024, een van de vele recente verhalen over de hopeloze financiële positie van jonge vrouwen (en moeders) in vooral de Amerikaanse samenleving. Margo (Fanning) besluit haar geld via OnlyFans te verdienen, waar ze, in de traditie van de mensen om zich heen, een rol speelt waarvoor anderen willen betalen: de ene helft treedt op voor de andere helft. Uit de recensie: ‘Fanning is geestig, ontroerend en op een onbevangen manier volstrekt schaamteloos.’ MM
Makers Sahil Amar Aïssa en Shariff Nasr wilden een ‘gegarandeerd maffiavrije’ serie maken. Films en series over Nederlandse jongeren met een Marokkaanse achtergrond barsten vaak van de stigma’s, en Aïssa en Nasr wilden iets anders dan de zoveelste misdaadserie. Dat is de mannen glansrijk gelukt met deze achtdelige tragikomedie.
Centraal staat de Marokkaans-Nederlandse Souf (Aïssa), die een dubbelleven leidt. Zijn ouders denken dat hij luchtvaarttechniek studeert, terwijl hij in werkelijkheid audities afstruint om acteur te worden.
Maar Mocros is bovenal een serie over vriendschap, waarbij Soufs vriendengroep (met glansrollen voor Sabri Saddik, Selin Akkulak en Ilker Delikaya) wat ons betreft direct een plek verdient in de canon van beste tv-vriendengroepen. AM
Het eerste seizoen van de medische serie rond de afdeling spoedeisende hulp van een groot ziekenhuis in het Amerikaanse Pittsburgh won een kast vol prijzen, waaronder het welverdiende ‘Outstanding Performance by an Ensemble in a Drama Series’. Want wat een ensemble van uitstekende acteurs is er rond veteraan Noah Wyle als dokter Robbie opgetrokken!
De opzet (in een seizoen van vijftien afleveringen wordt één lange dagdienst van vijftien uur getoond) werd in het tweede seizoen van The Pitt gehandhaafd. De dag is ditmaal de snikhete vierde juli, Onafhankelijkheidsdag, waardoor de noodopvang nog meer als een frontlinie van de Amerikaanse samenleving voelde, inclusief een aflevering dat grenspolitie ICE chaos sticht in het ziekenhuis.
Meer dan het eerste seizoen ging het ditmaal over de mentale toestand, van patiënten en van het behandelend personeel. In de recensie werd geconcludeerd: ‘Ondertussen zijn we niet alleen blij met het aanstaande derde seizoen, we hebben het derde seizoen nódig.’ MM
Seriemaker Bill Lawrence mag met recht de koning van de tv-tragikomedie genoemd worden. Want ook het derde seizoen van zijn geweldige Apple-serie Shrinking (met een glansrol voor Harrison Ford) had zomaar deze lijst kunnen halen.
Toch gaat die eer naar het heerlijke Rooster, met Steve Carell in een van zijn beste rollen sinds The Office. Carell speelt Greg Russo, een bestsellerauteur die vooral inwisselbaar vertier schrijft om ‘te lezen op het strand’. Als zijn dochter Katie (Charly Clive) het moeilijk heeft na haar relatiebreuk, besluit Russo een gastdocentschap aan te nemen aan de universiteit waar zij werkt. Die universiteitsomgeving is sowieso al heerlijk, maar Rooster moet het vooral hebben van een geweldige cast. Zij maken Rooster tot een hoogwaardige, maar tegelijkertijd niet al te hoogdrempelige tragikomedie. AM
Dé grote serieverrassing van dit jaar, die onderschrijft dat Apple TV steeds vaker aan de stoelpoten zaagt van concurrent HBO Max als het gaat om hoogwaardige kwaliteitsseries. Zo’n beetje alles klopt aan dit formidabele debuutseizoen over een vervloekt Amerikaans eiland.
Burgemeester Tom Loftis (Matthew Rhys in een zoveelste glansrol) wil van Widow’s Bay een toeristische trekpleister maken, maar is daarbij doof voor de waarschuwingen van de locals. Totdat alles op gruwelijke (en geestige!) wijze uit de klauwen loopt en Tom samen met dorpsexcentriekeling Wyck (de altijd geweldige Stephen Root) en assistent Patricia (doorbraak-ster Kate O’Flynn) de vloek moet proberen te stoppen.
De cast is subliem, de setting lekker spookachtig, en de balans tussen humor en horror is perfect. Hoogtepunt van dit seriejaar: de vierde aflevering, waarin Patricia met hulp van een zelfhulpboek een cocktailparty organiseert die totaal escaleert. We kunnen niet wachten op de tweede reeks van deze horrorkomedie van Katie Dippold. AM
Het is lastig genoeg om het vrijwel uitgeputte superheldengenre een nieuwe draai te geven. Geen idee of je hiermee de 15-jarige fan weer binnen de tent haalt, maar het achtdelige Wonder Man was een zeer originele reflectie op Hollywood, vriendschap en het leven van een superheld die zijn gave als een handicap beschouwt.
Simon Williams (Yahya Abdul-Mateen II) wil een superheld spelen, geen superheld zijn. Op een van zijn audities komt hij een oudere acteur tegen (Ben Kingsley, die met bijzonder veel plezier een variatie op zichzelf speelt) en er ontstaat een onwaarschijnlijke vriendschap. Wonder Man is een van de beste moderne satires over het leven in Hollywood. MM
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant