‘The Little Big Things’, over een veelbelovende rugbyer die in een rolstoel belandt, is een swingend pleidooi voor realistisch, inclusief denken.
schrijft voor de Volkskrant over dans en (circus)theater.
In de piste van Carré ligt bij aanvang van de musical The Little Big Things een rugbybal te glimmen. Symbool voor de glanzende carrière die het 17-jarige rugbytalent Henry Fraser te wachten staat. Henry wint een finale, mag van zijn ouders met oudere broers op zonvakantie naar Portugal, maar raakt bij een duik met zijn hoofd een zandbank. Gevolg: hoge dwarslaesie. Weg sportcarrière, weg toekomst. Tenminste, zo denkt iedereen in de panische rollercoaster die volgt.
Totdat fysiotherapeut Agnes, zelf fysiek beperkt, Henry cum suis met onbesmuikte humor overtuigt van wat wel kan. In de flipperkast van de Frasers groeit de rugbybal uit tot emotionele clusterbom: gevoelens van schuld, angst, woede, verdriet en wanhoop spatten rond, ook in songs. Maar onder die vertwijfeling tikt in de livemuziek een upbeat, als motor van positief denken. Dit keerpunt gaat een kracht worden: de musical is gebaseerd op het gelijknamige boek met het levensverhaal van de echte Henry Fraser, inmiddels een bekend schilder, die werkt met de kwast in zijn mond.
Carré haalt na Hadestown, de topper van vorige zomer, nu de West End-hit The Little Big Things naar Amsterdam. Met een grotere inclusieve cast dan in Engeland – fantastisch bezet met Engelse en Nederlandse acteurs, zangers en dansers – bubbelt en bruist deze Engelstalige musical in de energieke regie van Ola Mafaalani over het podium.
Door wat hobbels evenaart de voorstelling niet het succes van Hadestown. Zo slaat de gezinsflipperkast soms op tilt, waardoor de belangrijke, existentiële crisis waarin Henry verkeert wordt overvleugeld. Ook wordt het positivisme na de pauze dwangmatig – waarom moet Henry per se wéér succesvol worden? De bijzondere piste-opstelling veroorzaakt ook lichte obstakels voor zichtlijnen en boventiteling. En de speciale ramp voor rolstoeldansers wordt slechts één keer als zodanig gebruikt, zonde.
Maar dat zijn details in een verder emancipatoire voorstelling die ontroert, grenzen verlegt en een swingend pleidooi is voor realistisch, inclusief denken. Of, in de nuchtere reprimande waarmee actrice Tessa Jonge Poerink – door haar lengte fysiek beperkt – als heerlijk kordate Agnes de Frasers de oren wast: kijk naar wat kan, vroeger is weg, de handicap is een feit. Deal with it.
Bovendien: gehandicapt zijn is geen scheldwoord; veel hangt af van de omgeving waarin je je begeeft. Die boodschap maakt The Little Big Things tot aanwinst van het tien jaar lopende initiatief Broadway in Carré.
Middelpunt van alle vliedende krachten zijn Ed Larkin als de Henry-in-rolstoel en talent Djavan van de Fliert als de jonge Henry-voor-het-ongeluk. Zij zijn constant in conclaaf over weggedrukte emoties rond ongeluk en gevolgen. Dat uiten ze verbaal – zingend en in dialoog – maar ook fysiek, bijvoorbeeld wanneer ze de beangstigende gevoelloosheid na de noodlottige duik voelbaar maken.
Om hen heen cirkelen Joy Wielkens als extraverte moeder Fran en Liam Tobin (vervanger van de geblesseerde Edwin Jonker) als introverte vader Andrew. De broers verkrampen in hun bezorgde omgang, ieder weer anders, in contrast met de sportieve energie van vroeger.
Om het revalidatiebed dansen artsen en verplegers, vertolkt door een rap ensemble (deels in rolstoel) met kekke moves. De stevige band huist onder een tribune en schiet van Portugese salsa naar romantische piano, van gierende gitaren en krassende cello’s bij gillende sirenes naar swingende rock met drum en toetsen. Zij stuwen Henry’s muzikale thema richting verbindende finale: kleine dingen glimmen door hun grootse waarde: een duik, kaartje, bal, nachtelijke hand of verfkwast-aan-een-bitje kunnen levenskoersen verleggen.
In een eerdere versie van deze recensie stond een kader met biografieën van spelers. Dat is verwijderd vanwege een onbedoeld eenzijdige weergave.
Musical
★★★★☆
Door Broadway in Carré, i.s.m. Music Theatre International. Script Joe White, muziek Nick Butcher, liedteksten Nick Butcher en Tom Ling, regie Ola Mafaalani, choreografie Alice Sheppard en Chiara Re, bandleider Jasper Slijderink.
28/6, Koninklijk Theater Carré. Aldaar t/m 16/8.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant