Sport is oneerlijk. De schouders van Michael Phelps, de longen van Sifan Hassan, de bovenbenen van Harrie Lavreysen; stuk voor stuk zijn het oneerlijke organen, simpelweg omdat hun tegenstanders met minder ontwikkelde versies werden geboren.
Voor voetbal geldt hetzelfde, want in sommige landen hebben ze de beschikking over frustrerend veel grote talenten, in andere landen bulken ze juist van het geld waarmee ze overal voetbalvelden kunnen aanleggen, terwijl verreweg de meeste landen het moeten doen met bijna niets. In sommige landen wordt Erling Braut Haaland geboren, in andere landen Wout Weghorst.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Klik hier om een nieuwe paragraaf te starten
Gelukkig voor ons, de kijker, zijn oneerlijkheid en spektakel geen natuurlijke vijanden, maar versterken ze elkaar juist. Als David even groot was geweest als Goliath, had Michelangelo hem nooit vereeuwigd in Carrarisch marmer – een eer die ongetwijfeld ook de Kaapverdische keeper Vozinha ten deel was gevallen na zijn wederom heroïsche optreden tegen de Argentijnen, ware het niet dat Michelangelo naar verluidt meer van de paardensport was.
Sterker nog: mensen hebben underdogs nodig omdat underdogs bewijzen dat ieder mens, ook al zijn de kansen absurd klein – ook al voetbalt Lionel Messi mee bij de tegenstander en ook al maakt mijn collega meer kans op die promotie omdat zijn vader golft met de directeur – toch kan zegevieren, als je maar genoeg moed toont, een beetje geluk hebt en vooral: weigert op te geven.
Juist wanneer sport oneerlijk is, verandert het in die magistrale metafoor voor het leven, want underdogs bewijzen als geen ander dat hard werken en doorzettingsvermogen soms belangrijker zijn dan sociale status of aangeboren privilege. Ze zijn de hoop en verrassing die het leven draagbaar maken. Ze bewijzen dat zelfs ik gelukkig kan worden, als ik maar m'n best blijf doen.
Er is alleen wel een strenge vereiste om van die oneerlijkheid in de sport te kunnen genieten, namelijk dat er geen inmenging komt van buitenaf. We zullen juichen voor de uitdager van Tadej Pogacar, tenzij blijkt dat er iets te veel salbutamol in zijn puffertje zat. We zullen een klein voetballand steunen als dat dankzij hard werken ver komt op een WK, tenzij blijkt dat de spelers op de achtergrond hulp krijgen van een losgeslagen, corrupte, aanrandende, stelende, levensgevaarlijke en kwaadaardige schlemiel die eerder dit jaar nog linkse demonstranten liet executeren en niet lang daarna dreigde een hele beschaving uit te moorden met een atoombom.
Voor wie het heeft gemist: de Amerikaanse spits Folarin Balogun kreeg rood in de wedstrijd tegen Bosnië en Herzegovina, met als gevolg dat hij voor de wedstrijd tegen België geschorst was. Maar toen belde president Trump zijn vriend Gianni Infantino, waarna de Fifa-voorzitter naar verluidt een tijdlang heeft gekauwd op die drol uit de aars van Trump om vervolgens te besluiten de schorsing in te trekken.
‘Bedankt Fifa voor het doen wat juist is en het ongedaan maken van een groot onrecht’, schreef Trump daarna op sociale media.
Er is een periode in mijn leven geweest, ergens rond de tijd dat zevenvoudig Tourwinnaar Lance Armstrong opbiechtte al die jaren te hebben vals gespeeld, dat ik besloot geen wielrennen meer te kijken. Want waarom zou ik mijn tijd verdoen aan een bezigheid die zo bol staat van bedrog?
Het voetbal balanceert momenteel op precies hetzelfde randje. Nee, sterker nog: het voetbal wankelt hevig.
Gelukkig is het wielrennen inmiddels opgeschoond. En gelukkig is de Tour de France afgelopen zaterdag begonnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant