De derde etappe in de Tour de France is gewonnen door Tadej Pogacar. De Sloveen greep meteen ook de gele trui. ‘Als we kunnen winnen, moeten we die kans grijpen.’
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
Alsof hij het met de door hem geregisseerde finish van de tweede rit nog niet voldoende duidelijk had gemaakt, liet Tadej Pogacar het Tour-peloton het tijdens de derde etappe nogmaals voelen: zijn wil is wet. En wat de Sloveen wil, is een overwinning.
Zondag gaf hij de ritzege cadeau aan ploeggenoot Isaac del Toro, maandag was het aan de viervoudig Tourwinnaar zelf. In de laatste 200 meter van de slotklim in Les Angles zette de Sloveen aan. Heel eventjes kon Jonas Vingegaard nog volgen, maar toen moest de Deen in het gele tenue toezien hoe Pogacar toch een gaatje sloeg.
2 seconden bedroeg het gat op de finish. Tel daarbij de 4 bonificatieseconden op die Pogacar meer pakte dan Vingegaard en de Sloveen had de 6 seconden weggegumd die hij aan de start van de derde etappe nog achterstond. Achter de komma bleek hij zelfs net wat meer tijd te hebben gepakt: hij nam de gele trui over van Vingegaard.
‘Geel pakken is een droom voor elke wielrenner, van welke leeftijd dan ook’, zei Pogacar na afloop in het televisie-interview. ‘Ik ken het gevoel al, maar elke keer dat ik ’m om mijn schouders krijg, voelt het speciaal.’
Terugredenerend leek het alsof er geen andere mogelijkheid was geweest. Dat de koers zich onverbiddelijk naar die uitkomst had geschikt. Zo zal het in elk geval gevoeld hebben voor de ongeveer veertig renners die zich achter de rug van Pogacar en diens helper Isaac del Toro aan de voet van de slotklim bevonden.
Het was toen al lang duidelijk dat Pogacar zijn zinnen op deze rit gezet had. En wie kan de man die explosiviteit en klimvermogen combineert in vredesnaam weerwoord bieden op zo’n aankomst?
Toch vertelde Pogacar dat het besluit om de etappe die het peloton van Spanje naar Frankrijk bracht tot prooi te verklaren, pas onderweg was genomen. Ergens na de eerste tientallen kilometers waarin het peloton tot grote snelheden was opgejaagd door alle mannen die hoopten dat dit een dag voor vluchters zou worden. Pogacars ambitie werd pas zichtbaar nadat na anderhalf uur strijd een grote kopgroep was ontstaan en UAE geen genoegen leek te nemen met het tempo dat Visma-Lease a Bike op kop van het peloton ontwikkelde.
Voor de Nederlandse ploeg leek de belangrijkste opgave om Alex Baudin binnen schootsafstand te houden. De Fransman, die dit jaar indruk maakte met zijn overwinning in de eerste bergachtige rit van de Tour Auvergne-Rhône-Alpes, was de best geklasseerde renner in de kopgroep van achttien renners. Zijn achterstand was na de tweede etappe 1 minuut en 7 seconden op Vingegaard.
Urenlang reed Baudin virtueel in het geel, maar echt hoop op de materialisatie daarvan mocht hij niet hebben. Onder impuls van de helpers van Pogacar werd het gat dat Visma–Lease a Bike tot ongeveer drie minuten had weten op te rekken door UAE vlotjes teruggebracht tot anderhalve minuut.
Toch bleef Baudin lang volhouden. Op de zwaarste klim van de dag, de Col du Calvaire, dunde hij de inmiddels tot zes man grote groep uit tot een duo. Hij kreeg alleen landgenoot Nicolas Prodhomme mee, al liet die op de top van de beklimming zijn malende benen onmiddellijk stilvallen.
Baudin begon aan de laatste zinloze kilometers van zijn vlucht. Zinloos omdat de etappezege en het geel sowieso al uit het zicht verdwenen waren, maar ook omdat de bergpunten die hij had kunnen pakken al op zijn conto waren bijgeschreven. Dat waren er genoeg om ten minste de bolletjestrui aan zijn vlucht over te houden.
Niet veel later zagen de televisiekijkers een beeld dat een herhaling van zondag had kunnen zijn: Del Toro op kop van een kleine groep klassementsrenners. Nu reed de Mexicaan echt in dienst van Pogacar en werden er geen cadeautjes meer uitgedeeld. Terwijl Remco Evenepoel al kraakte en Vingegaard even later een beetje beduusd om zich heen blikte of niemand hem kon helpen bij Pogacar aan te haken, snelde de Sloveen naar de zege.
Was hij hongerig geweest, vroeg de interviewer bij het flash-interview? ‘Ik ben niet zo hongerig, ik heb elke dertig minuten een gelletje genomen’, zei Pogacar grappend. Hij deed alsof hij niet wist dat de interviewer doelde op zijn honger naar zeges, maar alsof het een dieetvraag betrof. Daarna kwam het werkelijke antwoord. ‘Als we kunnen winnen, moeten we die kans grijpen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant