De lezersbrieven! Over de Enquêtecommissie corona, het bedanken van de elite, huiselijk geweld, focus bij het terugvinden van spullen, bevolkingsgroei en kerncentrales.
In de periode tussen 1995 en 2005 trad ik in mijn hoedanigheid als voorzitter van de Landelijke Vereniging van Indicatieorganen (aanvankelijk Regionale Indicatieorganen, later Centrum Indicatiestelling Zorg) regelmatig op in symposia over de gezondheidszorg. In een cynische bui begon ik mijn lezing soms met de opmerking: ‘Het moet voor alle zieken en gehandicapten een hele troost zijn, dat je niet zo ziek kunt zijn als de gezondheidszorg zelf.’
Je zou het niet verwachten, maar veel medewerkers in de zorg, vooral op uitvoerend niveau, waren het met mij eens. Ik moest daar aan terugdenken toen ik het artikel las over de ernstig zieke postcovidpatiënten. De kern van het probleem is het ontbreken van eenheid van regie. Te veel financieringskaders, verschillende bestuurskaders en niet aansluitende regelingen.
Het is triest te constateren dat er na ruim twintig jaar geen verbetering lijkt te zijn opgetreden. Heel soms kan dictatuur een zegen zijn. Iemand die zegt: ‘En nu gaan wij het, in het belang van de patiënt, zó doen’.
Hans Kraaijeveld, Doesburg
Mensen die voor de Enquêtecommissie corona verschijnen (en de leden zelf) worden bedreigd. Oude tijden herleven, helaas.
Opvallend is dat in de zittingen getuigen worden ‘verhoord’, althans zo wordt erover bericht. Het is een semantische kwestie, horen en verhoren liggen dicht bij elkaar, maar toch denk ik dat het voor de beeldvorming belangrijk is om consequent de term ‘horen’ te gebruiken.
Het zijn immers ook hoorzittingen. Bij ‘verhoren’ is het beeld dat de betrokkene wellicht iets heeft gedaan wat als niet correct is aan te merken.
Persoonlijk vind ik ook dat de toon van de commissieleden niet altijd even vriendelijk, bij vlagen zelfs licht agressief is, en dat dat niet bijdraagt aan objectieve onderzoeksresultaten.
Walter Zuidhoek, Alkmaar
Het wordt misschien tijd om die elite eens te bedanken, want zonder al die grote denkers, wetenschappers, politici, uitvinders en ondernemers, hadden we nog steeds in berenvellen rondgelopen.
André Doorlag, Groningen
Kan er nu echt niet een andere omschrijving gevonden worden voor ‘huiselijk geweld’? Bij ‘huiselijk’ denk ik aan gezellig, warm, vredig en niet aan vernedering, mishandeling, marteling, verkrachting, et cetera. Het gebeurt tussen vier muren, dat is wat mij betreft de enige overeenkomst met ‘huiselijk’.
Aletta Koers, Leidschendam
Hiermee wil ik reageren op het artikel ‘Daar zijn je sleutels’, over spullen kwijtraken en terugvinden. Heel fijn om te lezen dat het normaal is als ik iets niet kan vinden: sleutels nog in het fietsslot, bril boven op mijn hoofd. Of zoiets: denken dat het groen is, terwijl je naar zwart moet zoeken.
Mijn schuur is ontzettend rommelig en ongeorganiseerd vindt mijn vrouw, maar als ik weet dat het er is, kan ik het ook vinden. Lukt dat niet meteen dan pak ik een goede zaklantaarn, en dan komt het vanzelf in beeld. Je focus is dan meer gericht.
Willem Fievez, Alkmaar
Minister Bart van den Brink (Asiel en Migratie) vindt dat we moeten aansturen op gematigde bevolkingsgroei. ‘In sommige gemeentes zitten wethouders met de handen in het haar om bijvoorbeeld het onderwijs geregeld te krijgen.’
Daarvoor wil minister Bart van den Brink arbeidsmigratie beperken, maar vooral de nareizende asielzoekers weren ‘want dat aantal schommelt nu rond de vierhonderd mensen per week’.
Het aantal geboortes in Nederland is al jaren meer dan vierhonderd per dág. De eigen bevolking is dus verreweg de grootste veroorzaker van de druk op het onderwijs.
Niek van Dijk, Amsterdam
Op het ministerie van Defensie heeft men ontdekt dat drones vaak effectiever zijn dan dure tanks of fregatten. Maar wanneer gaat het ministerie van Klimaat en Groene Groei nu eens, op vergelijkbare wijze, inzien dat zonnepanelen, windmolens en batterijen veel slimmer zijn dan lompe, dure kerncentrales? Zo moeilijk is het toch niet?
Johan de Jonge, Lewedorp
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant