is tv-recensent voor de Volkskrant.
‘Kom kijken, en je zult niet teleurgesteld zijn’, had de medicijndealer hem gezegd. Daarom rijdt Danny Ghosen over een donkere snelweg in het Oosten van het land op weg naar een parkeerplaats. ‘De locatie is veranderd’, zegt een vervormde stem in de eerste aflevering van Danny en de Medicijnmaffia. ‘We gaan naar een huis.’
In iets wat op een zolderkamer lijkt staan doosjes medicatie en doorzichtige zakken pillen op een tafel uitgestald. Diazepam, temazepam, oxycodon, tramadol, zopiclon, fentanyl. De journalist kan zijn verbazing nauwelijks onderdrukken. ‘Fentanyl is een extreem krachtige opioïde, ongeveer honderd keer sterker dan morfine. Dat is levensgevaarlijk, volgens mij. Nemen mensen dit echt?’
Het is een van de ontdekkingen die de journalist doet in het schokkende drieluik, waarin hij illegale medicijnhandel onderzoekt. Ghosen spreekt een indrukwekkend aantal onherkenbaar gemaakte dealers, gebruikers en nabestaanden; in het schrijnendste geval overlappen de rollen elkaar. Een dealer zegt het gevoel te hebben dat hij mensen helpt, ‘dankbare’ klanten sturen hem zelfs kerstpakketten.
Zo ingewikkeld als het voor de maker was om interviews te regelen, zo makkelijk is het om medicatie te bestellen: een muisklik en de volgende dag liggen de pillen op je deurmat. Gevolg: levensverwoestende verslavingen en zelfs doden, vaak door het gebruik van pillen die vervuild zijn door nitazenen, krachtige synthetische opioïden.
Danny en de medicijnmaffia markeert Ghosens comeback bij PowNed, waar zijn journalistieke carrière in 2013 begon. De afgelopen ruim tien jaar maakte hij actuele en spraakmakende series en documentaires voor Videoland, EO, VPRO en NTR, waaronder Danny ter plekke (NTR), dat werd genomineerd voor De Zilveren Nipkowschijf, een vakprijs voor het beste televisieprogramma.
Zijn werkwijze is ongewijzigd onverschrokken. Ghosen gaat talloze vage adressen, woningen en opslagboxen af en spreekt iedereen in de omgeving aan, op zoek naar de eigenaren achter de talloze KvK-registraties die achter de illegale medicijndealers schuilgaan.
Een bewoner zegt betaald te worden voor het gebruik van zijn adres, maar zegt niet te weten waarvoor. Een keer lijkt hij een medicijndealer te pakken te hebben, maar de vrouw ontkent nog actief te zijn in de handel.
In een volgende scène staat Ghosen voor een villa met twee SUV’s op de oprit. De vermeende medicijndealer geeft niet thuis. Ramen en deuren blijven dicht, dus dan maar het grove geschut. Ghosen rijdt een grote speaker op wielen voor de deur van de vrijstaande woning. Het volgende moment schallen emotionele getuigenissen van gebruikers en nabestaanden door de woonwijk.
Zoals die van een anonieme gebruiker die vertelt hoe hij zijn twee kinderen in bad deed terwijl hij suf was van de ‘benzo’s’. Zijn jongste verdronk. ‘Het ergste: dat je op zo’n moment niet zo heel veel denkt. Dat is niet menselijk.’
In de villa blijft het ondertussen akelig stil.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant