DEN HAAG - Hij achtervolgde haar, haalde zijn geslachtsdeel tevoorschijn en vroeg of ze hem 'kon laten klaarkomen'. Natascha (36) wilde alleen even tot rust komen tijdens een wandeling door Marlot, vlak bij het Haagse Bos, maar werd lastiggevallen door een onbekende man. De politie zocht nog naar hem, maar vond hem niet terug. 'Hoe wrang kan het zijn?'
Zoals wel vaker besluit Natascha op woensdag 10 juni een rondje te lopen door het Haagse Bos en het aansluitende Marlot. Even haar hoofd leegmaken. Het is dan rond 17.30 uur, aan het eind van de middag.
Als ze op een bankje gaat zitten om uit te rusten, ziet ze een man iets verderop ook plaatsnemen op een bankje. In eerste instantie een normale situatie, maar als Natascha van het uitzicht geniet, staat de man op. Hij loopt langs haar heen, keert dan weer terug en gaat dan naast haar zitten.
'Dat was al opvallend, want hij zat eerst op dat andere bankje', vertelt Natascha. 'Mijn alarmsysteem ging meteen aan. Omdat iedereen in het bos elkaar gedag zegt, zei ik ook maar: 'hoi'.'
De man groet terug. 'Maar ik hield een heel unheimisch gevoel en voelde dat ik bevroor. Ik stond heel rustig op, zodat hij niet zou merken dat ik bang was, en liep weg.'
Als ze terugloopt naar de ingang van het bos, merkt ze dat de man ook is opgestaan en achter haar aan komt. 'Dat voelde niet prettig, maar ik dacht: oké, misschien moet hij ook deze kant op.'
Een jogger passeert, evenals iemand die een hond uitlaat. 'Ik was dus niet helemaal alleen. Ik hield mijzelf voor: hij moet vast ook deze kant op.'
Maar de man blijft achter haar lopen, ook als ze paar keer een andere richting kiest. 'Ik merkte dat hij steeds sneller ging lopen en dichterbij kwam.'
Natascha versnelt haar pas, maar probeert geen opvallend gedrag te vertonen. 'Ik had het gevoel dat hij me anders helemaal achterna zou komen, als ik een prooi was die werd opgejaagd door een leeuw, waarbij je beter zo rustig mogelijk kan blijven.'
Ze probeert zichzelf te kalmeren. 'Maar mijn lichaam reageerde anders: hartkloppingen, snel ademhalen, zweten. Op een gegeven moment was ik echt bang.'
De man loopt dan al zo'n tien minuten achter Natascha aan. 'Mijn eerste gedachte was dat hij me geweld zou aandoen. Toch hield ik mezelf voor dat het misschien toeval was.'
Tot hij opeens vlak achter haar loopt en in accentloos Nederlands vraagt: 'Kan je me ergens mee helpen?' Natascha twijfelt om zich om te draaien. 'Ik besloot het wel te doen. Ik merkte dat ik me voorbereidde op een aanval, misschien wel met een mes.'
Maar het was iets totaal anders. 'Toen ik me omdraaide, stond hij stil met zijn broek naar beneden en vroeg hij of ik hem wilde laten klaarkomen. Ik was compleet verbijsterd en stond aan de grond genageld.'
Het enige wat Natascha kan uitbrengen is 'nee'. 'Ik probeerde zo rustig mogelijk te blijven. Dat leek me de beste kans om heelhuids weg te komen.'
Die aanpak werkt. 'Hij zei: 'Oké, fijne avond', draaide zich om en liep terug. Toen hij een paar meter verder was, draaide ik me ook om. Dat vond ik heel eng, met mijn rug naar hem toe. Daarna liep ik snel naar de uitgang.'
Daar belt ze meteen een vriend, die haar eerder had gezegd dat ze altijd kon bellen als ze zich onveilig voelde.
'Ik vertelde wat er was gebeurd. Hij vroeg me mijn live-locatie te delen en zou er binnen tien minuten zijn. Pas daarna drong tot me door dat ik ook iets met de politie moest doen. Achteraf was het misschien verstandiger geweest om die meteen te bellen.'
De vriend komt haar bij de uitgang tegemoet lopen. 'Hij wilde die man nog gaan zoeken, zodat ik een foto kon maken', zegt Natascha. 'Ik durfde eerst niet, maar dacht toen dat dit misschien toch een goed plan zou zijn.'
De man is dan al nergens meer te bekennen. 'Toen heb ik de wijkagenten gebeld. Ze namen het meteen serieus en stuurden een wagen.'
De politie bevestigt dat agenten die woensdag contact hadden met Natascha. Agenten zochten daarna nog in de omgeving, maar vonden die man niet meer. Ze hebben zijn signalement wel gedeeld met collega's van het politiebureau in de buurt.
De man is naar schatting 25 tot 30 jaar oud, heeft een donkere huidskleur en is ongeveer 1,75 meter lang. Hij heeft kort zwart haar en droeg tijdens het incident een zwarte joggingsbroek en een donker vest.
Ook surveillerende agenten, handhavers en de boswachter krijgen te horen naar wie ze moeten uitkijken. Volgens de politie zijn er niet nog meer soortgelijke meldingen bekend op deze plek.
'Ik baalde, maar de agenten ook', vertelt Natascha. 'Toen een van hen slachtofferhulp noemde, drong pas door hoe ernstig het was. Voor mijn gevoel was ik met de schrik weggekomen, omdat ik vooral bang was geweest voor geweld. Maar achtervolgd worden en zoiets tonen is natuurlijk ook heel ernstig.'
Dat ze geen foto maakte, zit haar nog steeds dwars. 'Maar ik durfde echt niet mijn telefoon te pakken. Ik wilde zo rustig mogelijk blijven, omdat ik bang was dat elke onverwachte beweging een reactie bij hem zou uitlokken.'
De agenten adviseerden haar voorlopig uit de buurt te blijven. 'Dat vond ik heel rot. Ik was net blij dat ik een fijne plek had gevonden om mijn hoofd leeg te maken in de natuur. Dat hij heeft hij nu van mij afgepakt, dat stukje vrijheid. En daarbij ook mijn gevoel van veiligheid in de openbare ruimte.'
'Er is de laatste tijd zoveel aandacht voor seksuele straatintimidatie, geweld tegen vrouwen en femicide, en dan gebeurt dit gewoon nog', zegt Natascha. 'Extra brutaal. Ik kwam hier juist voor mijn mentale gezondheid.'
'Een rustige wandeling eindigt in een doorverwijzing naar Slachtofferhulp', vat ze samen. 'Hoe wrang kan het zijn?'
Om te verwerken wat er is gebeurd, sprak Natascha met een hulpverlener. 'De conclusie was dat ik voortaan veel meer mijn eigen gevoel moet vertrouwen en daarnaar moet handelen. Ik had meteen 112 moeten bellen. Mijn gevoel klopte, daar had ik niet aan moeten twijfelen.'
Ze hoopt dat de man alsnog wordt gevonden. 'Die achtervolging blijft door mijn hoofd gaan. Ik ben bang dat hij een keer een stap verder gaat, juist omdat hij nog jong is. Hopelijk letten mensen beter op in het bos.'
Source: Omroep West Den Haag