Opmerkelijk, twee van zulke grote sterren in een Amsterdamse nachtclub. Zelf noemden ze deze afterparty, ter afsluiting van Mars’ concertreeks in de Arena, ‘the most exclusive of the decade’. Het duo maakt het niet helemaal waar.
Bruno Mars heeft nog één Johan Cruijff Arena-show te gaan, morgen, maar Amsterdam mocht op zondagavond alvast doen alsof de tour voorbij is. In nachtclub Jimmy Woo vindt de officiële afterparty plaats van The Romantic Tour: een nacht waarin Bruno Mars en Anderson Paak, samen Silk Sonic, hun zorgvuldig georkestreerde stadionwereld even in een veel te kleine ruimte proberen te proppen.
De instructies vooraf liegen er niet om. Dit is een feest, geen concert. Het wordt warm. Het wordt druk. Telefoons gaan bij binnenkomst in een afgesloten zakje voor de ‘most exclusive afterparty of the decade’. Wie toch filmt, kan vertrekken. ‘Be present’, staat er onderaan de mail, met een rood hartje erachter. De prijs voor een onbetaalbare herinnering bedraagt hier minimaal 250 euro.
Dat bedrag blijkt voor zo’n driehonderd mensen geen enkel probleem. Na tienen verzamelt zich in de kelder van Jimmy Woo een hyperactief gezelschap dat weet dat het nog zeker een paar uur geduld moet hebben. Aan de andere kant van de stad staat Bruno Mars op datzelfde moment nog niet eens in de toegift van zijn derde uitverkochte Arena-show: ruim twee uur hits, met behulp van een geweldige band die ook nog eens excelleert in synchrone danspasjes. Een deel van de show speelt hij samen met Anderson Paak, met wie hij als Silk Sonic slechts één album uitbracht, in 2021 alweer. An Evening With Silk Sonic leverde het zangduo een reeks wereldhits op, inclusief vier Grammy’s.
Om half één stapt Anderson Paak op de laatste tonen van Wonderwall van Oasis dan eindelijk het kleine podium op, een paar minuten later gevolgd door Bruno Mars zelf, onder luid gegil dat de toch al bloedhete ruimte nog verder opstookt. Wanneer het duo hun Silk Sonic Intro inzet – ‘Who y’all came to see tonight?’ – schuift de menigte nog een onmogelijke stap verder naar voren. Nog één stapje dichter bij Bruno Mars.
Die ruimte is er natuurlijk niet. Lijven hangen over elkaar heen, ellebogen zoeken hun weg; op een paar plekken slaat de romantiek zelfs om in territoriumdrift. Boven de zaal flikkeren twaalfduizend gloeilampen als een soort sterrenhemel on steroids, terwijl het zweet langs de muren lijkt te kruipen en uiteindelijk terug de menigte in drupt.
Twintig minuten later zijn ze alweer verdwenen. Belachelijk snel, zeker gezien de ticketprijs, maar ook precies lang genoeg om de ruimte volledig te ontregelen. Na de intro volgen Fly As Me, Smokin’ Out The Window en Skate, grotendeels dezelfde set die eerder die avond nog door de Arena klonk. Alleen staat het duo hier ineens op een paar meter afstand, met een dj en zonder band. Mars en .Paak dragen alle songs nadrukkelijk op aan de vrouwen in de zaal. Het is tenslotte de Romantic Tour-afterparty.
‘I’ma leave the door open, hoping, that you feel the way I feel and you want me like I want you tonight, baby!’, zingt Mars in hun grootste hit en direct ook de afsluiter Leave The Door Open. De Jimmy Woo kookt over. Elk woord wordt meegeschreeuwd als een persoonlijke liefdesverklaring aan elkaar en aan de supersterren op het podium.
Dan zijn ze weg. Nog urenlang blijft iedereen verwachtingsvol naar het podium kijken, alsof Mars en .Paak zich misschien alsnog ergens achter een gordijn hebben verstopt voor een toegift. Maar Silk Sonic is weer gevlogen. De volgende dj neemt het over, daarna nog eentje. Er klinken Bruno-hits, Michael Jackson en nog meer Michael Jackson. Jimmy Woo blijft dansen, maar het hoogtepunt is al lang verdampt.
Het is toch nogal karig voor wat vooraf werd aangekondigd als ‘the most exclusive party of the decade’. Een avond met Silk Sonic belooft op plaat meer dan alleen voorspel. Voor 250 tot 1.000 euro kreeg je geen nacht met Silk Sonic, maar een flits ervan: twintig minuten hits in de hitte, gevolgd door dj’s die nog uren op de dampende restenergie mogen meeliften.
Pop
★★★☆☆
5/7 Jimmy Woo, Amsterdam
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant