België had een resolute oplossing voor het omstreden meedoen van Folarin Balogun bij de Verenigde Staten. Het blies de Amerikanen van het veld (1-4) en speelt de kwartfinale van het WK tegen Spanje.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Fantastisch was vooral de start van de Rode Duivels in Seattle, alsof er helemaal geen wereldwijde commotie was geweest. Alsof de Amerikaanse president Donald Trump helemaal niet had gebeld met Fifa-voorzitter Gianni Infantino, om zich te beklagen over de schorsing van spits Folarin Balogun, na een rode kaart. ‘Hé vriend Gianni, zou je niet…?’
Alsof de voetbalwereld en de buitenlui niet volledig ontregeld waren, toen bleek dat het belletje van Trump succes had, al berichtte Infantino dat de arbitrale commissie natuurlijk onafhankelijk zijn werk deed. De Zwitser had de schijn tegen: nooit eerder op een WK, op een oeroud geval met Garrincha in 1962 na, was een rode kaart geseponeerd.
De ziel van het voetbal brandt, maar de Rode Duivels ontsnapten met verve aan het hellevuur. Ze waren top, met name voor rust. Ze gingen als de brandweer, in deze vurige situatie. Terwijl de Amerikanen juist hun slechtste wedstrijd van het toernooi speelden, alsof ze voelden dat de toorn van de wereld zich op hen persoonlijk richtte. Alsof ze alleen met een nederlaag de rust konden laten terugkeren.
België won met overmacht, zodat de drie organiserende landen van het WK allemaal zijn uitgeschakeld in de achtste finales van het toernooi. Canada door Marokko, Mexico door Engeland en de Verenigde Staten door België. Christian Pulisic, het gezicht van de ploeg, beleefde ongetwijfeld een van de minste interlands in zijn loopbaan. Bondscoach Mauricio Pochettino was zichtbaar gefrustreerd en trapte een fles water weg. Van het frisse spel was niets over.
De Belgen speelden met flair, direct, snel naar voren, heel anders dan in de vorige ronde tegen Senegal, toen ze op wonderlijke wijze ontsnapten aan uitschakeling, na een achterstand van 2-0 tot kort voor tijd. België ging gewoon voetballen, alsof Trump en Infantino lucht waren, zoals dat dan gaat in een elftal met potentie. Pas na rust, in de periode dat ze even onder druk kwamen te staan, ging doelman Matthew Freese vreselijk in de fout, waardoor invaller Hans Vanaken de beslissende 1-3 kon aantekenen.
En Balogun, die er ook weinig aan kon doen, aan deze ophef? Hij was vrijwel onzichtbaar, al versierde hij de vrije trap waaruit de gelijkmaker viel, schoot hij van dichtbij een keer over en strandde hij na rust op routinier-doelman Thibaut Courtois. Wat vooral bleek, op deze zonnige dag in Seattle, was dat het spel zelf zich niet hoeft te laten leiden door gekonkel.
België leeft op de charme van toernooivoetbal, van een elftal dat zich gaandeweg vormt, onder meer door omstandigheden. Bondscoach Rudi Garcia heeft zijn elftal gevormd zoals dat soms loopt tijdens een toernooi, door nu en dan een stukje van de puzzel te vervangen. De ene keer noodgedwongen, dan weer omdat hij vermoedt dat een andere opstelling beter is. De ploeg is voor een deel nog gebaseerd op de Gouden Generatie die misschien te weinig succes behaalde, ondanks de derde plaats tijdens het WK in Rusland (2018).
Niet Kevin De Bruyne, gewisseld tegen Senegal, maar Nicolas Raskin was nu de spelmaker, een linksbenige speler van Glasgow Rangers, toch ook al 25 jaar. Een kleine, fanatieke speler met inzicht en een geweldig linkerbeen. De sierlijke Charles De Ketelaere is de jaren van groot talent inmiddels voorbij, maar hij viel vaak net een beetje tegen, ondanks zijn fluwelen linkerbeen.
De Ketelaere was spits en zowaar, hij scoorde twee keer, voor het eerst kort na de aftrap in een overweldigende fase van de Belgen, toen hij het schot annex voorzet van Raskin intikte. De Amerikanen hadden niets in te brengen, al kwamen ze op gelijke hoogte door een vrije trap van oud-PSV’er Malik Tillman, wiens inzet met het hoofd werd geraakt door Vanaken, invaller voor de geblesseerd geraakte, controlerende middenvelder Amadou Onana.
België voetbalde zijn beste duel, zoals dat hoort in een toernooi met perspectief. De Ketelaere scoorde opnieuw, met het hoofd deze keer, vlak na de 1-1, na een gave voorzet van dribbelaar Leandro Trossard. België kwam nooit in de problemen, mede door de blunder van doelman Freese in de tweede helft.
De Rode Duivels, veelzijdig en vol flair, kunnen in de nacht van vrijdag op zaterdag voetballen tegen favoriet Spanje. Ze leven, en hoe. Op de tribune keek zanger Eddie Vedder van Pearl Jam toe, in zijn ‘Seattle’. Alive schalde door de speakers en invaller Romelu Lukaku, klaargestoomd voor het toernooi en tevens mentor van de ploeg, maakte in blessuretijd nog 1-4, na opnieuw geblunder van de Amerikanen.
Alive and kicking, dat zijn de Belgen. Infantino keek met een zuinig trekje rond de mondhoeken toe vanaf het ereterras. Nee, hier viel niets aan te doen. Zelfs een telefoontje van Trump had niet meer geholpen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant