Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (70), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte enkele keren naar Hongarije en keerde terug in Kyiv. De berichten zijn vertaald vanuit het Russisch.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
‘Ik ben godzijdank weer terug in mijn appartement. De stroom is niet uitgevallen, mijn wifi doet het. Gisteravond laat gingen mijn man Akos en ik op aanraden van de autoriteiten naar de ondergrondse parkeergarage. We hebben daar op stretchers geslapen tussen de auto’s, samen met andere buren.
‘Ik deed een gebedje en ben daarna vrij snel in slaap gevallen. Akos sliep gelukkig ook redelijk. En hij klaagde vooraf niet al te veel. Al weet ik dat hij erg gevoelig is voor de stress die het luchtalarm geeft. Hij is natuurlijk hartpatiënt. Rond zes uur vanochtend werden we wakker en hoorden we van de ravage.
‘Vanaf half twee vannacht was de hemel hier in Kyiv oranje en rood gekleurd. Rusland voerde een massale aanval uit met ballistische raketten, kruisraketten en drones, die zowel vanuit de lucht, vanaf zee en vanaf land werden gelanceerd. Eén raket raakte een flatgebouw in de wijk Podil, vlak bij de rivier de Dnipro, en op dit moment liggen daar nog steeds mensen onder het puin.
‘Wat kunnen we doen? Als Akos en ik geen zeventigers waren, gingen we er nu heen. Helpen. Graven. Met onze blote handen. Maar ja, wij lopen de hulpdiensten alleen maar in de weg. Het machteloze gevoel en mijn diepe, diepe woede zijn ondraaglijk. Er liggen daar nu kinderen levend begraven hè, in die ingestorte flat. Levens in de knop gebroken. Onschuldig en vol dromen. Bedolven onder het puin, met gruis in de ogen.
‘Ik hoop dat de berichten over de aanvallen van Rusland in jullie kranten in het Westen nooit normaal worden gevonden. Vorige week vielen hier ook al tientallen doden. Blijf erover schrijven alsjeblieft. Benoem de details. Zie hoe wij onze kinderen verliezen aan dit cynische kwaad. Het is een ongelijke strijd. Wanneer grijpt er iemand in?’
‘Je stuurde mij een bericht door over Nederland dat stopt met het opvangen van Oekraïense dienstplichtigen. Wat ik daarvan vind? Heel erg goed. Jammer dat dit besluit niet eerder is genomen.
‘Zoals je weet vind ik het onacceptabel dat Oekraïense mannen, die eigenlijk het land zouden moeten verdedigen, vluchten naar de EU. Dat doet mijn zoon toch ook niet? Of de zoon van mijn buurvrouw? Wij leven hier in Oekraïne in een prachtig land. Daarvan kun je niet alleen de vruchten plukken als het je uitkomt. Dan moet je ook de lasten dragen als het erop aankomt.
‘Je vraagt: wat als mannen gewoonweg niet kunnen of willen vechten? Daar geloof ik niet in. Elke man kan iets doen. Koken voor een eenheid. Drones repareren. Of militair materieel schoonmaken. ‘Willen’ is daarnaast een luxegoed. Mensen ‘willen’ dingen in vredestijd. In oorlogstijd gelden er andere regels. Dan heeft men plichten.
‘Ik had het je al eerder gezegd, maar als je een Oekraïense man in Nederland ziet, spreek hem dan aan. Zeg dat hij moet terugkomen. Zeg hem dat wij hem hier nodig hebben.’
Meer afleveringen van De Schuilkelder vindt u in dit dossier over de oorlog in Oekraïne.
Source: Volkskrant