is ICT-consultant en publicist.
Volgens voormalig Kamerlid Fonda Sahla zijn politici die toevallig een bruin lichaam hebben én seculiere meningen verkondigen, onomwonden rasverraders (‘bounty’s’). Dat schrijft zij nota bene in een pleidooi voor inclusie op opinieplatform Joop, vanuit haar functie als voorzitter van het Nationaal Netwerk Inclusieve Zorg. Winston Bogarde, voormalig profvoetballer, zou zeggen: ‘Deze neger buigt voor niemand.’ Ondertussen verkondigt microbioloog Charifa Zemouri op datzelfde Joop vrolijk het nazi-idee dat er ‘echt’ Nederlands DNA zou bestaan.
Anderen gaan omslachtiger te werk en schrijven dat onze huidige minister van Defensie Dilan Yeşilgöz samen met haar, vrij vertaald, kankerhond moet opzouten naar het ‘godvergeten gat’ waar ze vandaan komt. Waarom? Ze pleegde drie misdrijven. Yesilgöz wil streng migratiebeleid terwijl haar ouders ooit als ‘gelukzoekers’ naar Nederland kwamen.
Verder is Yesilgöz niet Koerdisch genoeg, want ze houdt van donuts, niet van baklava. Ten slotte is Yesilgöz een pick-me migrant omdat ze spreekt over ‘ons’ land, want ons land is kennelijk niet haar land. Welkom in de multiculturele gevangenis, waar de cipiers zelfs het gebak visiteren.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat had uit de mond van Dennis Schouten kunnen komen, die bij RoddelPraat schrijfster Lale Gül een afgekeurde Turk noemt. Redacteuren van respectabel allooi doen echter aan kostuumdrama. Lotfi el Hamidi, voormalig chef opinie bij NRC en kroonprins bij De Groene Amsterdammer, trok daarom het kostuum van authentieke drerrie – straattaal voor ‘vriend’ – aan. In studentenblad Propria Cures schreef hij in straattaal de satire Lotfi El Hamidi pullt up met de strap: Yeşilgun. Vrij vertaald: komt voorrijden met het pistool.
Stel dat jonkheer Sander Schimmelpenninck schrijft dat hij komt voorrijden met een pistool om pick-me Sophie van Gool (die een boek schreef over waarom vrouwen minder verdienen) te deporteren. Dat klinkt in straattaal even knullig als sociaal werker Sjakie die verbinding zoekt met de familie Flodder. In beschaafd Nederlands uitermate bedreigend. Toch vrijwaart het kostuum van de nobele drerrie – u zult de verwijzing naar de nobele wilde herkennen – de drager van consequenties van dit soort boodschappen. En waarom past het kostuum El Hamidi dan wél? Dat komt door wat de facto rassenwetten zijn.
De sperma-emmers van het corps waren natuurlijk een nationale rel en Annabel Nanninga’s dobbernegers worden haar tot op de dag van vandaag verweten. De suikerzieke Joden van Theo van Gogh zijn we dan weer wel vergeten. Blijkbaar kom je met alles weg, zolang je het vertelt in straattaal. Of sterft. In de grachtengordel telt niet wat men zegt, maar wie het zegt.
Niet arbeid adelt in de grachtengordel, maar de straat. Zolang die straat exotisch is, overigens, want in het Mega Piraten Festijn hebben ze weinig interesse. Bij De Groene krijgen ze het zelfs voor elkaar om zonnepitschillen in een achterstandswijk als artefact van ‘diepgaande gesprekken’ te herkennen. Alsof die gesprekken over Camus en De Sade gingen, terwijl ze het waarschijnlijk gewoon hadden over welk hd’tje – ‘hoofddoekje’ – op de achterbank van de auto te raggen is na twee ballonnen. Vrolijk, hè? Yesilgöz zou in ieder geval terecht haar neus ophalen voor het opgewaardeerde vogelvoer en al helemáál voor lachgas. Zij neemt liever nog een donut en gaat kuieren met haar hond.
Edward Said zou zeggen dat de grachtengordel na de dood van Anil Ramdas een nieuwe sjamaan zocht en dat El Hamidi als nobele drerrie daarin excelleert, met essays over allerlei exotische onderwerpen ter vermaak en voyeurisme van burgeressen, als esoterische gids in werelden van zonnepitten, musk en oriëntaals leed. De echte Nederlander houdt zich wel bezig met het intellect.
Onsmakelijk? Het is maar satire, net als een RoddelPraat-redacteur die Lale Gül een afgekeurde Turk noemt en een Groene-redacteur die Dilan Yesilgöz een afgekeurde Koerd noemt. Afgekeurde Turk, afgekeurde Surinamer, afgekeurde Marokkaan, afgekeurde Koerd. Rasverrader.
Wellicht fronste u even bij de term multiculturele gevangenis. En voilà: de live-demonstratie van een systemisch probleem. Ik ben de tel kwijt hoe vaak mensen met watermeloenen en regenboogvlaggen in hun bio op X de achtergrond van Dilan Yesilgöz, Ulysse Ellian of Assita Kanko gebruiken als ‘argument’ tegen hun beleid. Mijn vraag waar ik het Boek kan lezen waarin staat welke ervaringen je dan mag hebben als je ouders toevallig niet in Oroppa zijn geboren, blijft onbeantwoord.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant