Nu Portugal heeft verloren van Spanje, weet Cristiano Ronaldo dat hij nooit een WK zal winnen. Alsnog blijft hij de allerbeste, vinden Ronaldo en zijn vele fans. Lamine Yamal, die veel gelijkenissen vertoont met Ronaldo, aast op de troon.
is voetbalverslaggever en volgt het WK ter plekke.
Het einde van de ene vedette markeerde het begin van de opvolger. Door de nederlaag tegen Spanje verliet de Portugese superster Cristiano Ronaldo (41) maandagavond het WK, het toernooi dat hij nooit zal winnen. De Spaanse blikvanger Lamine Yamal (18) voelt zich eindelijk honderd procent fit en heeft nog drie wedstrijden om het toernooi naar zich toe te trekken.
Eerst het einde. Althans, dit is Ronaldo’s laatste WK. Of hij helemaal stopt als international en dus na 25 jaar verdwijnt uit de belangrijkste schijnwerpers, daarover gaat hij nog in beraad met zijn familie.
Ronaldo’s aftocht uit de Verenigde Staten was gevuld met tranen, niet alleen uit zijn ogen, maar uit die van velen in het Dallas Stadium. Ontelbaar veel toeschouwers hadden een Portugal-shirt aan met ‘Ronaldo’ achterop en ‘7’ eronder. In lange slierten zwierven de zevens al vroeg rond het stadion. Als rode vlinders vlogen ze daarna uit over Dallas en verder. De zevens stapten in auto’s, liepen naar hun hotels of namen plaats in sportbars. Ze haastten zich naar het vliegveld.
Het gezin Pillay, alle drie in een ander Ronaldo-shirt, vloog daarvandaan terug naar Canada, naar Vancouver. Ze waren nog steeds sip, maar ook trots op hun held. ‘Gewoon om wie hij is’, zei dochter Dishanna. Ze had ook moeten huilen en was nog, tevergeefs, naar beneden gerend voor een handtekening.
Vader Rayan had het ook moeilijk. Zelfs moeder Shamini, die eigenlijk niet van voetbal houdt maar fan werd door de stroom verhalen van haar man over Ronaldo – ‘al 25 jaar lang’ – en daarna ook van haar dochter, was geëmotioneerd.
Dishanna, net 16, wil profvoetballer worden en kan bij de Japanse club Gamba Osaka een contract tekenen. Dat was haar niet gelukt als ze niet, zoals veel jonge ambitieuze voetballers, Ronaldo’s levensstijl had gekopieerd. Ze heeft een privétrainer, voetbalt achttien uur per week en is vegetariër geworden. Net nog zochten ze naar een proteïneshake en een avocadosandwich voor haar, niet gemakkelijk in vleeslievend Texas.
Moeiteloos dreunden ze de records op van hun held, ‘de grootste speler ooit’. En Lionel Messi dan, die wel wereldkampioen werd en twee Copa América’s won? Een zucht. Nee, met Messi hebben ze niets. Vader Rayan: ‘Ronaldo is completer, is in meer grote competities kampioen geworden, won vaker de Champions League. Argentinië is helemaal rond Messi gebouwd, Portugal helaas niet rond Ronaldo. Wat belachelijk is.’
Nee, voor de zevens is Ronaldo de GOAT, de Greatest Of All Time. Ronaldo zelf is het daar ondanks het ontbreken van een wereldtitel mee eens, zo bleek uit zijn reactie kort na Spanje-Portugal in de mixed zone. Hij heeft ‘alles gegeven en niets meer te winnen’ en kon dus afscheid nemen met ‘een schoon geweten’.
Hij had immers al drie landentitels gewonnen, rekende hij voor, het EK en tweemaal de Nations League, ook al wordt die laatste competitie als inferieur beschouwd. ‘De EK-titel van 2016 staat voor mij op hetzelfde niveau als het WK. Vóór Cristiano had Portugal helemaal niets gewonnen.’
Ronaldo zag er zoals gewoonlijk pico bello uit voor zijn laatste WK-dans. Glimmend zwart haar, dat hij tijdens de drinkpauzes besprenkelde, en een glanzende, strakke huid. Hij kreeg maar één kans tegen Spanje, maar half naar achteren vallend kon hij de bal geen kracht meer meegeven. Het was ook geen schande dat hij niet scoorde tegen een team dat al 609 minuten zonder tegendoelpunt is, en dat in Rodri op het middenveld een kapitein heeft zoals weinig teams die hebben.
‘Zijn ploeggenoten hebben hem ook veel te weinig bediend’, stelde Rayan. Hij zag zijn idool overal spelen, was onder meer live getuige van Ronaldo’s eerste toernooidoelpunt op het EK 2004 in Portugal. Dit WK nam hij zijn getalenteerde dochter mee. ‘Zij moet genieten, maar ook leren van hem, hoe hij beweegt, wat hij doet in het strafschopgebied, hoe hij afwerkt. Maar ook hoe fit hij is op deze leeftijd.’
Rond het stadion roemden ook andere zevens Ronaldo’s discipline, zijn drang om fysiek perfect te zijn, om de beste te willen zijn. ‘Amerikanen houden daarvan’, aldus Rayan.
Ronaldo’s narcistische inslag schrikt niet af, integendeel. Dishanna: ‘Ik vind het juist goed dat hij geen angst heeft om uit te spreken dat hij de beste is. Als je zo goed bent, moet je niet timide zijn. Hij is een merk geworden en heeft veruit de meeste volgers van alle voetballers, door te zijn wie hij is.’
Nee, de zevens dulden geen kritiek op hun held. Tv-commentatoren en journalisten die het wagen kritisch te zijn op Ronaldo krijgen er flink van langs op sociale media. Soms ook van de zussen of verloofde van Ronaldo. Of van hemzelf.
Op de persconferentie voor zijn laatste WK-wedstrijd zei hij cynisch glimlachend tegen de aanwezige journalisten: ‘Al 23 jaar proberen jullie me af te maken, maar jullie hebben je gerealiseerd dat het geen zin heeft.’
Wat hij het zwaarste vindt, werd hem gevraagd. ‘Praten met sommigen van jullie, degenen die me niet mogen.’ Hij wees met zijn vinger naar een specifieke journalist. ‘Ik onthoud gezichten van mensen erg goed.’
Daarna glimlachend: ‘Ik heb na veertig jaar geleerd dat we van de grootste criticasters het meeste leren. En ik bedank jullie dat jullie daarmee doorgaan, want op een bepaalde manier blijf ik daardoor groeien.’
Lamine Yamal noemde Ronaldo als eerste toen hij op een Spaanse radiozender vorige week vertelde over types die zorgen voor een scheiding der geesten in voetbalstadions. Zo’n type is hij zelf ook graag, Ronaldo was niet voor niets zijn idool. ‘Ik ben geen Pedri, we zijn andere spelers. Iedereen houdt van Pedri, ik ook. Maar ik ben anders. De helft zal van me houden, de helft jouwt me uit, en dat vind ik prima.’
Toen Ronaldo en Yamal maandag voorbijkwamen in de opstellingen was het boegeroep in het stadion even luid als het yeah-geroep. Yamal: ‘Ik leef ermee en ik wil het niet veranderen en overal applaus ontvangen. Dit is wat voetbal geweldig maakt.’
Ook het shirt van Yamal, de Spanjaard die het vaakst van kapsel verandert, is veel te zien in de Verenigde Staten. Veel meer dan dat van Pedri of Rodri. Zijn beeltenis hangt in speelsteden en wordt geprojecteerd in de tv-studio’s als Spanje moet spelen.
Yamal bouwde zijn toernooi vanwege de naweeën van een blessure langzaam op. Tegen Portugal voelde hij zich eindelijk fit, maar had hij een zware kluif aan Nuno Mendes. Hij loste een paar gevaarlijke schoten, doch uiteindelijk maakte invaller Mikel Merino in blessuretijd het verschil.
Yamal blijft the talk of the town. Hij is totaal anders dan de spelers van de Spaanse gouden generatie die tussen 2008 en 2012 drie toernooien op rij wonnen. Daar zat geen vedette tussen.
Yamal vindt het prima om wél zo aangeduid te worden. Hij heeft op zijn 18de al drie landstitels met Barcelona en het EK gewonnen. Dit toernooi heeft Spanje weer een uiterst solide ploeg, die soms eindeloos combineert. De swing en de panache moeten komen van Yamal, zeker nu die andere vleugelflitser Nico Williams maar niet fit wordt.
Laat maar komen, die druk. Op zijn haarbandje staat ‘ego Yamal’, een sneer naar criticasters die hem te egocentrisch vinden. Ook bij Yamal geldt: wie iets van hem vindt, kan een reactie verwachten. Al worden de beledigingen en bedreigingen aan zijn adres steeds extremer.
Ronaldo ligt uit het toernooi, zijn natuurlijke opvolger gaat met Spanje verder tegen België vrijdag in Los Angeles. De familie Pillay heeft ook daar kaartjes voor. Ze zullen toch hun Ronaldo-shirts dragen. Ja, Yamal mogen ze ook wel. Na afloop van Portugal - Spanje ging de Spanjaard meteen naar Ronaldo om hem te omhelzen. Dishanna: ‘Dat was prachtig en terecht.’
Source: Volkskrant