Arthur Fery is de grote verrassing op Wimbledon. Als eerste Brit haalde hij met een wildcard kwartfinale. Hij versloeg maandagvond in vijf sets Grigor Dimitrov. De in Frankrijk geboren Londenaar is nu uiteraard publiekslieveling nummer één.
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, zwemmen en tennis.
Het wordt al het sprookje van Wimbledon genoemd: de 23-jarige Londenaar begon als nummer 114 van de wereld aan het toernooi, nu is hij de eerste Brit in de geschiedenis die met een wildcard de kwartfinale heeft gehaald.
Fery wordt gecoacht door een Nederlander en zijn weg naar de top is ongewoon en veelbelovend. Woensdag speelt hij tegen Fabio Cobolli om een plek in de halve finale.
Op een minuut of vijf lopen van de All England Club, het bekendste tennispark ter wereld, ligt de jeugd van Fery. Hij groeide op in het licht glooiende landschap, waar ruiters hun eigen verkeerslicht hebben zodat ze makkelijk bij het knopje kunnen. Fery ging er vanaf zijn 7de in de eerste weken van juli na schooltijd altijd naar het befaamde tennispark, om samen met zijn moeder naar wedstrijden te kijken.
Fery is kind van Franse ouders. Hij werd geboren in Sèvres, een voorstad ten zuidwesten van Parijs, en verhuisde in zijn jonge jaren naar Londen, naar de wijk Wimbledon. Op zijn 5de ging hij tennissen. Zijn beide ouders hebben grote affiniteit met sport. Vader Loïc, een investeerder, was vanaf 2009 jarenlang eigenaar van FC Lorient, een Franse voetbalclub die afwisselend op het hoogste en een na hoogste profniveau speelt. Zijn moeder Olivia was proftennisser, ze schopte het tot nummer 225 van de wereldranglijst, won twee ITF-titels en vertegenwoordigde Hongkong in de Fed Cup toen ze daar was gaan wonen.
Nu is Fery de laatst overgebleven Brit in het enkelspel. Breed lachend en hoofdschuddend draaide hij zich maandagavond naar de mensen in zijn box. Stamelend: what the fuck. Het was zijn eerste optreden op het Centre Court. Kort daarvoor had hij de ervaren Grigor Dimitrov verslagen in een spannende vijfsetter; hij won de afsluitende supertiebreak met 10-7.
Het is allemaal onwerkelijk, vindt Fery. Al meerdere partijen lang. ‘Het is een lange weg geweest om hier te komen.’ Niet alleen omdat hij er meerdere vijfsetters voor nodig had – zijn partij in de derde ronde tegen de Belg Zizou Bergs duurde ruim 4,5 uur en werd een paar keer stilgelegd vanwege een bloedneus van Fery.
Rond zijn 18de, na zijn juniorentijd, koos Fery op advies van zijn ouders geen standaardroute het profcircuit in. Hij meldde zich aan voor Stanford, een van de topuniversiteiten in de Verenigde Staten – en een tennisbolwerk. ‘Vanwege de academische mogelijkheden. En omdat het me een geweldig alternatief zou bieden als het met tennis niet zou lukken.’
Daar in Californië kon hij zijn studie drie jaar lang combineren met een ‘ijzersterk tennisprogramma’. Hij prijst zijn ouders, juist omdat zij er verantwoordelijk voor zijn dat zijn doorbraak relatief laat komt. Zij lieten hem niet van school gaan, waar andere tennissers al op hun 12de fulltime gingen spelen.
‘Daarom komt mijn doorbraak misschien op iets latere leeftijd dan die van sommige anderen. Maar ik denk dat Stanford me geholpen heeft om volwassen te worden; het gaf me wat tijd zonder al te veel druk en dat was vooral belangrijk voor mijn persoonlijke ontwikkeling, meer dan voor mijn tennisvaardigheden.’
Hij wordt onder anderen gecoacht door Jeroen Benard, die zo’n jaar geleden werd aangedragen door zijn relatief kleine Britse agentschap. Met de nu 35-jarige Amsterdammer, die in het verleden werkte met Jesper de Jong, klikte het meteen, zegt Fery. ‘Zowel op als buiten de baan. Het is geweldig dat hij me kan bijstaan.’ Af en toe schalt Benards stem over de baan. ‘Serveer voor je volgende slag, niet voor de ace’, riep hij in de derde rondepartij tegen Bergs.
Fery is geen titelfavoriet, die eer is aan Jannik Sinner, of wellicht Novak Djokovic. Maar Fery laat de Britten weer hopen. De laatste landgenoot die Wimbledon won, is Andy Murray en dat is inmiddels tien jaar geleden. Vlak voor het toernooi moesten Emma Raducanu en Jack Draper, kopvrouw en kopman van het Britse tennis, zich allebei geblesseerd afmelden.
Fery speelde rond zijn 11de kort voor Frankrijk, maar inmiddels komt hij uit voor het land waar hij al jaren woont. ‘Ik train in het National Tennis Centre. De tennisbond heeft me enorm geholpen. Ik voel me nu helemaal Brits, in hart en nieren.’
Woensdag treft Fery de Italiaan Flavio Cobolli, die bezig is aan zijn beste seizoen. Afgelopen mei speelde hij op Roland Garros zijn eerste grandslamfinale, waarin hij verloor van Alexander Zverev. Desondanks had hij niet gedacht de tweede week op Wimbledon te halen; afgelopen weekend moest hij naarstig op zoek naar onderdak voor zichzelf en zijn team – hij had maar voor een week geboekt. Fery en Cobolli troffen elkaar een keer eerder, dit jaar op de Australian Open. Fery won.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant