Tienduizenden Venezolanen zijn gewond of thuisloos geraakt bij de aardbevingen van bijna twee weken geleden. Vrijwilligers stromen toe vanuit het hele land. Hulp is er vanuit de hele wereld. Maar een plan voor ná de eerste noodhulp is er niet, ziet verslaggever Marjolein van de Water.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
Om hoeveel gewonden en thuislozen gaat het?
‘Meer dan zeventienduizend Venezolanen zijn hun huis kwijtgeraakt, voor zover nu bekend. Nog eens zestienduizend mensen zijn gewond geraakt. De daklozen zitten in tentenkampen langs de wegen in de hoofdstad Caracas: hele families op matrassen in koepeltentjes, gedoneerd door de kerk of vrijwilligers. Alles is geïmproviseerd. Er zijn ontzettend veel kinderen en baby’s, en er is grote behoefte aan sanitaire voorzieningen. Douches, toiletten.’
De afgelopen dagen was jij getuige van reddingswerkzaamheden in de zwaar getroffen Venezolaanse kustplaats La Guaira. Wat raakte je daar het meest?
‘Het verdriet natuurlijk en de woede jegens de regering. Die is echt enorm. Maar ook de grote solidariteit. Venezuela is een giftig gepolariseerd land, maar in La Guaira zag ik hoe mensen vanuit het hele land waren gekomen om spullen te doneren of te helpen zoeken naar overlevenden. Ook nu nog, bijna twee weken na de bevingen, houden mensen hoop, tegen de klippen op. Dat gevoel van eendracht is echt heel bijzonder voor Venezuela.’
Je schreef eerder dat de Venezolaanse regering volstrekt afwezig is bij de grootste ramp in haar recente geschiedenis. Waar komt de hulp dan vandaan?
‘In La Guaira zag ik Spanjaarden, Italianen en een Jordaans hulpteam. Het Rode Kruis was er, Dokters van de Wereld, Artsen zonder Grenzen. De hulp komt vanuit de hele wereld. Daarom is er te eten. Daarom is er te drinken. Daarom zijn er medicijnen. Ook Venezolaanse bedrijven en particulieren geven wat ze kunnen. Maar zonder internationale hulp waren al deze mensen reddeloos verloren.’
En de VS? Die hebben zich Venezuela en haar olierijkdom feitelijk toegeëigend toen ze een halfjaar geleden Nicolás Maduro kidnapten. Je zou kunnen zeggen dat ze een verantwoordelijkheid hebben voor de bevolking.
‘Die zijn hier zeker aan het helpen. In La Guaira vliegt constant een Amerikaanse legerhelikopter af en aan met hulpgoederen. De VS komen met boten vol materieel en militairen die aan het helpen slaan. Ze zeggen tot nu toe 300 miljoen dollar aan noodhulp (262 miljoen euro) te hebben besteed. Dat is echt heel opmerkelijk. Maar ook de VS coördineren geen landelijke respons.’
Waarom slaagt de Venezolaanse regering er niet in om iets te doen voor de eigen bevolking?
‘Dat weet ik niet, dat is speculeren. Er lijkt sprake van een soort verlamming, een totaal gebrek aan daadkracht.’
Wat betekent dat voor de hulp op langere termijn?
‘Niemand die het weet. Het wordt hoe dan ook een gigantische wederopbouwoperatie. Maar wat als de noodhulp stopt? Particulieren blijven niet eeuwig voedsel en water doneren. Daklozen kunnen niet jaren verblijven in tentjes zonder sanitair, en ook de kerk heeft beperkte middelen. Op lange termijn moet er structurele hulp komen, allereerst met de opvang.’
We horen verhalen over journalisten die worden tegengewerkt. Hoe ervaar jij dat?
‘Ik heb daar niets van gemerkt en ook niets over gehoord. Integendeel. Venezuela zat potdicht voor journalisten, en nu stromen ze massaal naar binnen. Dat levert nieuwe inzichten op over het land, die ik later zal uitwerken.’
Wat ga jij doen, de komende dagen?
‘Ik ben nu terug in de hoofdstad Caracas. Samen met fotograaf Manaure Quintero werk ik aan een verhaal over de daklozen. We willen ook nog de ziekenhuizen in, maar dat zijn staatsziekenhuizen, dus dat is een beetje ingewikkeld.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant