is oud-politicus, adviseur en podcastmaker.
Natuurlijk is het asociaal om je halve stad en je hele buurt te dwingen een avond lang naar de toeter van je scooter te luisteren, omdat het nationaal team van Marokko een wedstrijd heeft gewonnen. Het is nog asocialer als je daarna ook nog eens gaat vechten met de politie. Iedereen die een verzuchting over dit wangedrag onderbreekt met een ‘ja maar’, zou weleens last kunnen hebben van racisme van lage verwachtingen. Alsof Marokkaans-Nederlandse jongeren niet – net als alle andere mensen – ook de vrije keus hebben tussen fatsoen en wangedrag.
Als je je aan de andere kant wél enorm kwaad maakt over wangedrag in de Schilderswijk, terwijl je een mond vol ‘ja maars’ hebt na de Loosdrechtse azc-rellen, dan moet je ook even achter je oren krabben. Misschien heb je dan wel last van echt racisme.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ondertussen roepen de toeterende en met rode vlaggen wapperende Marokkaanse Nederlanders wel grotere vragen op over Nederland. Over wat we in dit land met elkaar hebben. Als je buren tot tranen toe geroerd worden door voetbalprestaties van een land waar ze niet geboren zijn, niet wonen en niet naartoe willen emigreren, wat zegt dat over onze band met elkaar hier? Als we nu wapperen met verschillende vlaggen van verschillende landen, staan we dan straks wel schouder aan schouder als Rusland ook ons aanvalt?
Een van de founding fathers van de Verenigde Staten, Benjamin Franklin, observeerde al in de 18de eeuw: ‘Holland is not a nation, it’s a shop.’ Ook vandaag zijn er VVD’ers die zich bij politieke dilemma’s vooral afvragen wat goed is voor ‘de BV Nederland’. Dat was ook doorslaggevend voor de vraag hoe we in de jaren zestig omgingen met het feit dat er meer werk was dan er mensen waren.
Dat noemden we een tekort op de arbeidsmarkt – inderdaad een markt – en dat tekort werd opgelost met de komst van ‘gastarbeiders’ uit het buitenland. Dat dat ook mensen zijn, met hun eigen cultuur en geloofsovertuiging, leek een detail. Het enige dat telde was dat het goed was voor onze winkel.
Een sterk vergrijzend land als Japan, met ook grote tekorten op de arbeidsmarkt, heeft nooit de keus gemaakt om werknemers te importeren. In een gemiddelde Golfstaat is het ondenkbaar dat arbeidsmigranten gelijke burgerrechten en plichten krijgen. En in de Verenigde Staten trekt niemand de geloofwaardigheid in twijfel van een gespierde Oostenrijker die met een vet accent in de wij-vorm over Amerika spreekt en zijn president en partijgenoot herinnert aan de bedoelingen van de founding fathers.
Maar hier leefden Marokkanen en Turken, zoals Paul Scheffer schreef, eerst lang met hun koffer op de overloop. Hun definitieve vestiging hier was het gevolg van de keus om toch maar niet terug te gaan en hun uiteindelijke Nederlanderschap was een administratieve handeling op het stadhuis. Dat was de deal met de BV Nederland en geen doorleefde keus om vanaf nu ook echt een samenleving te vormen.
Gelukkig leven we ook in een land waar loyaliteit aan de natie niet kan worden afgedwongen. In een fatsoenlijk land kan de overheid hooguit fatsoenlijk gedrág afdwingen. Desnoods met de bereden politie in de Schilderswijk. Anders dan een autoritair regime is dit een land met een rechtsstaat die de vrijheid om van elkaar te verschillen juist beschermt. En we hebben een overheid die alleen in geval van uiterste noodzaak geweld gebruikt.
We leven in een vrij land waarin een overheid nooit een claim kan leggen op je innerlijke leven, je liefde voor een god, een cultuur, een gemeenschap. Dat is het verschil met een theocratisch land als Iran dat innerlijke vroomheid denkt te kunnen afdwingen door gewelddadige handhaving van een hoofddoekenplicht. Dat is ook het verschil met een totalitair land als Noord-Korea waarin het een deugd is als een kind zijn ouder, bij een gebrek aan liefde voor de leider, zou aangeven. In ons land mag je – goddank – juichen na een goal van het voetbalteam van een ander land.
Maar de vrijheid om in dit land van elkaar te verschillen en te juichen voor verschillende voetbalteams kan er alleen zijn als we óók bereid zijn om in geval van dreiging die vrijheid samen te verdedigen. Schouder aan schouder. Herinvoering van de dienstplicht is ongetwijfeld een dure keus voor de BV Nederland. Maar misschien wel een hele goede keus voor het land dat we willen zijn.
Source: Volkskrant