is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Actrice Tilly Norwood heeft haar eerste grote filmrol te pakken, in een coming-of-ageverhaal. En dat is om woedend van te worden.
Ik weet het nu zeker: Tilly Norwood is rage bait. Steeds als die naam in een kop verschijnt, klik ik erop, bij voorbaat boos. Terwijl ik helemaal niets over het wil lezen.
‘Het’, want het is geen mens. Tilly Norwood is de AI-actrice die nog geen jaar geleden met veel bombarie werd gepresenteerd. De Nederlandse bedenker, Eline van der Velden, hoopte dat het ‘de nieuwe Scarlett Johansson of Nathalie Portman’ zou worden.
Rode lap; echte acteurs woedend. Statement van de vakbond: ‘‘Tilly Norwood’ is geen acteur. Het is een personage dat gegenereerd is door een computerprogramma dat getraind is met het werk van talloze professionele performers – zonder toestemming of compensatie.’ Er kwamen denkstukken over wat iedereen weet: dat AI nooit menselijke acteurs kan vervangen. Acteerwerk wordt gevoed door persoonlijke ervaringen en is pas interessant als er daardoor iets onverwachts gebeurt. Een virtueel ding kan bewegingen kopiëren, maar nooit dát.
Klaar? Nee, The New York Times had nog iets in petto dat de doodsteek had moeten zijn: een schitterend, slim geschreven interview met Tilly, waarin schrijfster Taffy Brodesser-Akner onder meer de peilloze leegte van dit alles blootlegde. ‘Hoe langer ik aan dit stuk werkte, hoe vermoeider ik me voelde (…) Het was de complete uitdroging van menselijke interactie. (…) Het was het zoeken naar een diepere laag van iets, en niets vinden.’
Het is precies waarom de weerstand tegen AI bij het publiek groeit. Het deprimeert, die overdaad aan AI-zooi die inmiddels het leven aan alle kanten binnensijpelt, in de vorm van teksten zonder ziel en ongeïnspireerde beelden.
Natuurlijk mag en kan een kunstenaar AI gebruiken. Er zijn interessante en inmiddels noodzakelijke discussies te voeren over hoe ver die daarbij kan gaan. Maar nep-acteurs dienen geen enkel artistiek doel, en geen mens zit erop te wachten.
Nu was er wéér Tilly-nieuws. Het heeft een rol in een film, gemaakt – uiteraard – door het bedrijf van Van der Velden. Een coming-of-ageverhaal van een AI. Terwijl Tilly dankzij een kwaadaardige bot steeds menselijker wordt, wordt het beroemder, maar het ‘begint zich tegelijkertijd te schamen voor het feit dat haar hele bestaan is opgebouwd uit de gezamenlijke kennis en creativiteit van de mensheid.’
Nee. Het is te cynisch, dit grappig bedoelde quasizelfbewustzijn van een lege huls. Het idee dat de hiervoor opgewekte energie ook maar één dode baby-ijsbeer zou opleveren: rode waas.
Gekmakend aan Tilly-nieuws is ook de foto erbij. De superieure glimlach. Het maakt me geen bal uit wat je ervan vindt, zegt het gezicht. Ik ben er. Fuck you.
Een substantieloze fata morgana, die gecreëerd is om aandacht te genereren en zich voedt met woede – Tilly is het perfecte monster voor deze tijd.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant