is columnist voor de Volkskrant
Iedereen heeft het altijd over zijn Instagram-algoritme, de parallelle wereld waarin voor jou besloten wordt dat je alleen nog maar filmpjes te zien krijgt van lieve kinderartsen die heel goed zijn met baby’s, gestoorde thuisblijfmoeders in Dubai en vijftigers die de rode schoen hebben ontdekt.
Maar iemand moet het ook eens hebben over het Vinted-algoritme, en wat dát allemaal over je zegt.
Vinted, voor degenen die niet weten dat je daar tweedehands kleren kunt kopen omdat je dat goed vindt voor de planeet, waarbij je even vergeet dat al die tweedehands kleren naar je toe gevlogen moeten worden vanuit hun vorige baasjes in Frankrijk, Tsjechië en het hoge Noorwegen, is een Marktplaats voor kleren. (En boeken. En schilderijen. En oude Ikeameubels.)
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het begon met kleren, en ik kocht er weleens wat – schoenen, een jurk. En toen klikte ik een keer op een oude Ikealamp, want die kwam ook voorbij. Ik kocht hem niet, maar wat Vinted me voortaan liet zien, waren kleren en objecten van Ikea uit de jaren tachtig en negentig, toen het ontvangen van de papieren Ikeacatalogus nog het hoogtepunt van je jaar was.
Ik bleek een bijzonder zwakke plek te hebben voor Ikea’s oranje draadstalen klapstoelen van weleer, en de gelakte grenen stapelkrukjes.
Daarna klikte ik een keer op een poster met poezen, ik denk getekend door Yayoi Kusama, dus nu krijg ik alleen nog maar grafisch weergegeven poezen, Ikeameubels uit de jaren negentig en ja, kleren.
Wat ik als zijdelingse hobby weleens doe, is gruwelijk slecht gefotografeerde kleding en schoenen doorsturen aan anderen. Ik heb mensen aan wie ik graag advertenties voor tweedehands teenschoenen doorstuur. Dat zijn van die schoenen waar elke teen een apart vakje heeft. Ze zijn afschuwelijk, en waarom je ze tweedehands zou willen kopen vind ik een heel moeilijk vraagstuk.
Nu kwam ik erachter dat er nog een grappig genre is, namelijk mensen die hun oude sandaal verkopen door er met hun eigen voet in te poseren. De voet, dat weet iedereen, is een heel moeilijk fotografeerbaar lichaamsdeel, en waar tweedehands sandalen al niet de meest aantrekkelijke producten zijn, zijn ze nog onaantrekkelijker met de beëelte voet van hun vorige eigenaar erin.
Of: met de hánd van de vorige eigenaar erin. Ja, ik stuitte op een verkoper die haar oude sandalen aanbood terwijl ze met haar hand, in de sandaal gestoken, een voet nabootste. Het was gruwelijk en obsceen.
Ik klikte op de advertentie om er lekker veel screenshots van te maken, die ik naar vrienden zou kunnen sturen om ze aan het schrikken te maken.
Zo scheepte ik mezelf op met een heel nieuw algoritme.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant