De lezersbrieven! Over Amerikaanse toponderzoekers die dankzij een speciale beurs onderdak vonden in Nederland, feestvreugde en onnodig toeteren, en over de verantwoordelijkheid van de grote meerderheid.
Als het gaat om de opvang van asielzoekers wordt in Nederland met twee maten gemeten. De gemeente Aalten wordt door de minister op het matje geroepen omdat zij onvoldoende werk maakt van de structurele opvang van asielzoekers.
Vergelijk dat eens met het verhaal van toponderzoeker Jocelyn Kelly Holley-Bockelmann die naar Nederland wordt gehaald met geld van NWO (Ten eerste, 8/7). De reden? Niet haar werk als sterrenkundige, maar haar nevenwerkzaamheden zijn onder vuur komen te liggen. Zij bestuurt projecten die de rechten van trans- en non-binaire mensen in de VS verdedigen. In feite ben je dan ‘gewoon’ een politiek vluchteling die vervolging vreest van de eigen regering.
Wanneer komt er geld vrij voor de structurele opvang van alle politieke vluchtelingen, dus ook voor de mensen uit Iran, Oekraïne, Jemen, Soedan, Myanmar en al die andere brandhaarden in de wereld?
Sven Schellekens, ‘s-Hertogenbosch
Nederland krijgt er weer een regel bij. Dit keer is de feestvreugde aan de beurt. Onnodig toeteren in het verkeer moet harder worden aangepakt. Want als het (op initiatief van de VVD) aan de Kamerleden van CDA, PVV plus nog enkele rechtse eenlingen ligt (tezamen een meerderheid in de Tweede Kamer), mag een blijde overwinning nog wel worden gevierd, zolang dat maar fluisterend gebeurt.
Juichen mag, maar niet te hard, het liefst binnenshuis, achter goed geïsoleerd glas. En toeteren, dat al zeker niet meer.
Als voorbeeld noemt Bart Bikkers (VVD) de boerenprotesten, Turkse bruiloften en Marokkaanse voetbalvreugde. Maar elke goede verstaander weet dat achter zijn liberale tong een geborneerde repercussie schuilt voor vooral die laatste groep. Want hoe halen die supporters het in hun hoofd om telkens na een overwinning van de Atlasleeuwen toeterend door de straten en pleinen te trekken? Dus laten we het maar verbieden.
Maar hoe dan? Simpel: met de naald en draad waarmee we onze maatschappij al decennialang de mond snoeren: veiligheid. Toeterende auto’s geven plotseling zéér onveilige situaties in het verkeer.
Roekeloosheid moet worden aangepakt, zeker. Niemand verdedigt gevaarlijk rijgedrag of eindeloze geluidsoverlast. Maar vraagt zoiets niet gewoon om handhaving van plaatselijke excessen in plaats van een landelijke wettelijke kruistocht tegen alles wat een kleurrijk feest hoor- en zichtbaar maakt?
Een cultuur herken je niet a priori aan wetten, maar aan geluiden. Al eeuwenlang worden overwinningen gevierd met klokken, trompetgeschal, trommels en kanonschoten. Overal ter wereld trekken bruiloften zingend en joelend door straten. Worden kampioenen luid onthaald en wegen afgezet. Want ja, feestlawaai is geen verstoring van het leven, het is het leven zélf.
Daarom lijkt deze onbezonnen drift van Haags rechts om iedere spontane vreugde te reguleren symptomatisch voor een politiek die zich alsmaar dieper ingraaft in de bunker van wufte verboden, ijzige protocollen en bureaucratische miezerigheid.
Iedere menselijke uiting van blijdschap en uitbundigheid moet het liefst eerst gesmoord worden langs loketten, vergunningsformulieren, geluidsmeters en een batterij boa’s.
Maar ik geef toe: een land dat wakker ligt van een toeter na een voetbalpotje, heeft inderdaad een groot probleem. Niet met de toeter, maar met zichzelf.
Mohammed Benzakour, Zwijndrecht
Voor de WK-wedstrijd tussen Frankrijk en Marokko wens ik beide ploegen veel succes en de voetballiefhebbers veel kijkplezier. Wat ik vooral hoop, is dat na afloop niets wordt vernield. Feestvieren na een overwinning is prachtig, teleurstelling na verlies begrijpelijk, maar geweld, intimidatie en vernielingen zijn nooit te rechtvaardigen.
Steeds horen we dat het ‘slechts een kleine groep’ is die zich misdraagt. Als dat zo is, waar blijft dan de grote meerderheid? Zwijgend toekijken maakt het probleem niet kleiner. Laat zien dat respect sterker is dan straatterreur. Als sport echt verbroedert, zoals Rob Jetten zei na Nederland-Marokko, laat de grote meerderheid donderdag bewijzen dat zij sterk genoeg is om een kleine groep die het misschien verpest geen ruimte te geven.
Ilona Dekker, Nieuwegein
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant