Fatima, een praktiserende moslima, zoekt in La petite dernière haar weg in de voor haar nieuwe queergemeenschap. Het fijne is dat de voor de hand liggende obstakels eens níét de hoofdmoot van de film zijn.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
De ontstekingswaarden in haar longen zijn hoog, vertelt de dokter. Is er misschien iets dat haar astma-aanval heeft veroorzaakt, wil hij weten. Nee, zegt de 17-jarige Fatima, maar dat klopt niet helemaal.
Net daarvoor heeft ze op haar middelbare school gevochten nadat iemand haar had uitgemaakt voor lesbienne. Haar vriendje dringt aan op trouwen. De kijker weet genoeg: Fatima (Nadia Melliti) worstelt met haar seksualiteit en krijgt het er letterlijk benauwd van.
Het fijne van La petite dernière is dat alle voor de hand liggende obstakels voor deze praktiserende moslima vervolgens níét de hoofdmoot worden van de film. Na het doktersbezoek is ze vrij pragmatisch: ze maakt het uit en installeert een datingapp waarop ze anoniem op zoek gaat naar vrouwen. Ze flirt hier, experimenteert daar en regisseur Hafsia Herzi volgt haar terwijl ze nieuwsgierig onderzoekt wat voor háár werkt op het gebied van relaties en seksualiteit.
In haar eigen tempo zoekt ze naar een plek in een voor haar nieuwe gemeenschap. Als ze een relatie krijgt met Ji-Na (Park Ji-min), drukt het dubbelleven dat ze daardoor moet leiden minder op haar dan het gebroken hart dat erop volgt.
Het is vrij uitzonderlijk: een film waarin een homoseksuele hoofdpersoon het níét de hele tijd moet opnemen tegen persoonlijke demonen en weerstand van buitenaf. Verfrissend ook dat Herzi onderstreept dat Fatima’s seksualiteit vooral iets is om te vieren – in een aanstekelijke scène bijvoorbeeld laat ze een hele club ‘vive les lesbiennes’ scanderen.
Jammer is dat het script, dat Fatima volgt in het jaar na haar eindexamen, niet genoeg andere hindernissen opwerpt, waardoor het af en toe wat kabbelt. Actrice Nadia Melliti is bovendien sfinxachtig – helemaal zicht op haar binnenwereld krijg je niet.
Daartegenover staat dat het juist dat mysterieuze is waardoor je naar haar blijft kijken. Soms is ze hard, soms kwetsbaar. Soms springerig, soms ingetogen. Leuk zijn de naturel gespeelde dagelijkse scènes waarin zij met haar moeder en zussen hakketakt aan de keukentafel terwijl haar vader gemoedelijk op de bank ligt, of waarin een paar jonge studenten met haar dollen in de kantine.
Ze stellen gerust, deze momenten van liefdevolle levendigheid. Terwijl Fatima zoekt, heb je alle vertrouwen dat zij uiteindelijk haar plek zal vinden.
Drama
★★★☆☆
Regie Hafsia Herzi
Met Nadia Melliti, Park Ji-min, Mouna Soualem
108 min., in 38 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant